Calendar

m d w d v z z
 
 
 
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
 

Hallo Venray + The Mighty Breaks

Thu
May
04

mainstage Date: Thursday, May 4, 2017 Doors: 20:30-22:30 Start: 21:00
Ticket: € 10,00 File under: 30 jaar, Neil Young, Rock, The Velvet Underground From: NL Label: Excelsior Recordings

MAINSTAGE

Met de vorige plaat Show (uit 2014) nog in gedachten zet ik argeloos Where Is The Funky Party? – de nieuwe plaat van Hallo Venray op de koptelefoon. En dan is daar uit het niets die maniakale drumpartij van Henk Jonkers, een tribaal gedreun dat uit je eigen lijf omhoog lijkt te borrelen, gevolgd door een kermende zanger/gitarist Henk Koorn – alsof hij elke klap hoogstpersoonlijk incasseert. En dan maar terugvuurt met krassende gitaar. En zich afvraagt waar dat funky feestje is. Dat zien we dan wel weer, eerst even naar adem happen. Denk je. Komt Blood er meteen overheen gedenderd: de tweede single die als een adrenaline-injectie mijn oude grungehart reanimeert. Perfecte start voor een debuterend bandje. Maar we hebben het hier over een band die al dertig jaar bezig is en dertien albums vol melodieuze parels heeft gemaakt. Hallo Venray: een verbazing wekkende band. Niet dat ze een hele plaat lang als een stel jonge honden tekeer gaat. Na die wervelende start van Where Is The Funky Party? gaat het gaspedaal er af. Kun je ook weer vertrouwd wegzweven op lange slepende nummers. Ook opmerkelijk: de drie laatste nummers duren gezamenlijk beduidend langer dan de zeven voorgaande. Dat is volgens Koorn de reflecterende kant. Om even bij te komen van het geweld van kant A. Maar het blijft één geheel. Vooral door het geluid: de galmende big drums, de uitwaaierende gitaar, de bas van Peter Konings die je soms nauwelijks hoort, maar altijd voelt. En de vaak zalvende stem van Koorn. En oh ja, niet onbelangrijk: weer veel memorabele songs. Je kunt maar één conclusie trekken: Hallo Venray is in bloedvorm.

Dat was ook wel te merken in de studio onderaan de Mont Ventoux, waar J.B. Meijers (tegenwoordig vooral bekend als die gitarist naast Ilse de Lange) achter de knoppen zat. Hallo Venray legde de tien liedjes –nu niet jaloers worden muzikanten- binnen twee dagen vast. Alles werd live ingespeeld, zelfs de meeste zangpartijen van de basisopnamen zijn gebruikt. Of de vibe goed was, onder aan die kale berg? Koorn: “Alles ging precies zoals je hoopt dat het gaat.”

Zelfs de tegenslagen pakten goed uit. J.B. Meijers zou eerst als kok meegaan, maar toen de beoogde producer zich kort voor vertrek afmeldde, moest Meijers dat maar doen. Koorn: “Dan is de volgende stap van kok naar diegene die achter de knoppen zit niet zo groot. ‘En ik regel gelijk wel effe een studio,’ zei J.B. Twee weken later zaten we daar. En het ging allemaal in een razend tempo. Dingen gebeurden, we gingen mee.” Moet je wel een lenige geest hebben.

Misschien is het contrast ook gewoon te groot met andere bands die ook zo’n respectabele leeftijd hebben, maar al jaren niets meer toevoegen aan hun werk. En raak je al bijna gewend aan groepen die op een dood spoor zitten en uit arren moede maar hun beste album van jaren of zelfs decennia geleden uit de mottenballen halen en integraal spelen. Voor zalen gevuld met muziekliefhebbers die –als een roestige pick-upnaald - met hun hoofd zijn blijven hangen in hun 20’s-groef en zijn gestopt met luisteren naar nieuwe muziek. Omdat het niet meer past in hun nieuwe leven van hypotheek, leaseauto, 38-urige werkweek, kindercrèche, curved led-tv en driezitsbank die iets te comfortabel zit.

Toch ontkwam Hallo Venray ook niet aan zo’n vermaledijde anniversary-tour. Toen de band in 2012, twintig jaar na het uitkomen van The More I laugh The Hornier Due Gets, een rondje Nederland deed. Maar de band deed dat uiteraard op zijn eigenwijze eigen wijze: het nieuwe Hallo Venray speelde als voorprogramma van het oude Hallo Venray. En de band bleef gewoon nieuwe platen uitbrengen.

Was eindjaren negentig met de komst van drummer Henk Jonkers feitelijk een nieuwe band geworden. Eerst was daar het geweldige I’m not a senseless person, at least i don’t wanna be in 2000, gevolgd door het minstens zo goede Vegetables & Fruits (2005). De eerlijkheid gebiedt deze scribent wel te zeggen dat die platen destijds ongemerkt langs mij heen gingen. Niet dat de rest van Nederland wel massaal voor de bijl ging hoor, overigens. Misschien dachten we (en ik neem hier even de vrijheid om in het hoofd van een paar miljoen potentiële luisteraars plaats te nemen): “Hallo Venray, dat was toch die band uit de ‘90’s? Die je in één adem noemde met Bettie Serveert en Claw Boys Claw. Met die gekke halfblote zanger die ooit op Pinkpop in hotpants en met springstok over het podium dartelde?”

Ik was er zelfs bij in Landgraaf in 1992, maar waarschijnlijk lag ik stoned en dronken achter op het grasveld. Wachtend op Pearl Jam. “Ik hou van alle muziek,”was destijds mijn motto, “maar het moet wel hard en grungy zijn.” Wim Sonneveld zong het al: ‘Ik was een kind en wist niet beter.’ Pas in 2014, toen Show uitkwam, gingen mijn oren open (wat betreft Hallo Venray). Nee, laat ik niet overdrijven: werd ik volledig overrompeld. Zoals Where Is The Funky Party? dat ook weer doet. Wie zei er dat je voor popmuziek jong moet zijn? Hallo Venray bestaat dertig jaar en wordt nog steeds beter. En wie de band wel ‘ns live heeft gezien weet waar op 4 mei de funky feestje is.

Laten we eerst eerbied tonen aan de doden en daarna de eeuwige jeugd en vrijheid van Hallo Venray vieren.

Igor