Calendar

m d w d v z z
 
 
 
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31
 

Tangarine + Blackbird

Wed
Nov
29

mainstage Date: Wednesday, November 29, 2017 Doors: 20:00-22:00 Start: 20:30
Ticket: € 14,00 Presale: prijs incl. servicekosten File under: folk, Pop From: NL Label: Excelsior Recordings

Note: Alleen staanplaatsen (+ beperkt aantal barkrukken beschikbaar)

MAINSTAGE

Het is alweer jaren geleden toen ik in een huiskamer, met uitzicht op de Reitdiephaven, instant fan werd van Tangarine. Het was eigenlijk in de wat kille hal van het appartementencomplex. Dat maakt ook niets uit bij de eeneiige tweeling Brinks. Had het Assense duo in een slachthuis gespeeld, of op de Meubelboulevard dan was ik ook voor de bijl gegaan.

Meer hadden Arnout en Sander Brinks niet nodig: twee akoestische gitaren en twee stemmen die zo wonderlijk en wondermooi samenvloeiden dat je soms niet meer wist welk geluid uit welke keel kwam. Very, very, very close harmony.

Ik kocht hun laatste cd Wintersongs: The December Sessions. Het werd een warme metgezel die alle cd-spelers in ons huis tientallen keren van binnen heeft gezien en die vooral overuren maakte in de auto. En ik bleef ‘m draaien, ook in de andere jaargetijden.

Ik mag graag naar een bak vervormde gitaarherrie luisteren, maar heb ook vaak behoefte aan pure muziek. Aan de zuiverheid van Tangarine. Wat een weldaad voor het oor.

De vergelijking met Simon & Garfunkel drong zich op. Niet alleen door die samenzang, maar ook vanwege het sprankelende geluid en de tijdloze klasse van de liedjes.

Het bleek dat de broers Brinks hiervoor al drie platen hadden uitgebracht en dat ze al jarenlang stad en vooral land in noord- en oost-Nederland afreisden voor optredens in dorpshuizen, buurtcentra en andere enerverende plekken. Meestal werden ze bijgestaan door Friends, waaronder de toen nog drummende Joost Dijkema.

Door in de marge zoveel meters te maken konden de broers en hun muziek wel goed rijpen, maar lang kon deze misstand natuurlijk niet duren. Het was slechts wachten op de dag tot de rest van Nederland deze rasmuzikanten zou omarmen.

Om dat te bespoedigen nodigde ik ze een keer uit in mijn radioprogramma op OOG. Het werd een hoogtepunt. De broers hebben natuurlijk prachtige tv-hoofden, maar bleken ook geanimeerde vertellers te zijn en betoverden het kleine studiohok met hun muziek. Het voert wat ver om de landelijke doorbraak die daarna volgde hieraan toe te schrijven (er luisterde namelijk zelden iemand), maar een paar jaar later tekenden ze bij platenlabel Excelsior.

En toen Tangarine kort daarna de huisband werd van De Wereld Draait Door, kwam de carrière in een stroomversnelling. Die rol vervulden ze met verve, daarbij geholpen door hun opvallende uiterlijk – het was alsof ze met een tijdmachine uit de 19e eeuw naar het heden waren getransporteerd.

Een nieuwe tijd brak aan voor Brinks&Brinks: adieu dorpshuizen, popzalen here we come! Vanwege de vele optredens in de rest van Nederland verhuisden Sander en Arnout zelfs naar Zwolle.

Tangarines eerste plaat bij Excelsior (Seek & Sigh uit 2013) lag nog duidelijk in het verlengde van Wintersongs, met een enkele bombastische uitschieter (The Past in Us). Opvolger Move On, die al het jaar daarop verscheen, is ronduit Beatlesk. De plaat illustreert de veelzijdigheid en muzikaliteit van de broers, maar is toch minder onderscheidend. De liedjes zijn goed, maar hun grote kracht wordt door de productie wat ondergesneeuwd.

Dat bleek in 2015 tijdens de theatertour In Stereo, waarin de twee de liedjes kaal en akoestisch speelden en alle nuances optimaal tot uiting kwamen.

Het succes van die tour leidde Arnout en Sander weer terug naar hun wortels. Dit smaakte naar meer. Maar vereiste ook een rigoureuze aanpak. Om een tijd uit de hectiek van Nederland weg te zijn, maakten de broers in een camper een lange reis door de VS. Ze schreven een nieuwe plaat. En met niemand minder dan John Convertino en Joey Burns van de legendarische band Calexico namen ze die op in hun studio in Tucson, Arizona. De totstandkoming is fraai vastgelegd door filmmaker Jeroen Willems.

There and Back heet de laatste plaat treffend. En het is inderdaad een terugkeer naar de basis. De spatzuivere broers (die in Love Could Tear Us Apart zelfs The Bee Gees naar de kroon steken), bijgestaan door de meesters van het lege, lome geluid. Als je goed luistert kun je de zoele woestijnwind heel zachtjes horen blazen. Convertino en Burns, die ook beiden de ritmesectie vormen op de plaat, waren zeer onder de indruk van de gebroeders Brinks. “Certain people decide to be songwriters, but these guys just have to write songs,”  zegt Convertino. Burns: “They are very talented as songwriters, singers and performers.”

Dat Tangarine onlangs door modeblad Esquire onlangs werd verkozen tot best geklede band van Nederland is natuurlijk een leuke opsteker, maar slechts bijzaak. Dat de band na zes succesvolle jaren eindelijk weer terugkeert in Vera (destijds was Tangarine het voorprogramma van Tim Knol) is dat niet. De broers worden deze keer bijgestaan door Robin Buijs (drums), David Corel (bas) en Bas Rolf Verbaant (gitaar, pedal steel).

Grijp je kans om Tangarine in een intieme setting te zien. Want ondertussen begint de band ook vaste voet aan de grond te krijgen in Duitsland. Benieuwd wanneer de rest van Europa voor de bijl gaat.

Igor