Vera blog

Ter gelegenheid van hun nieuwe album 'The Village' heeft LPG deze mooie video uitgebracht, gemaakt door Mattias Ronda (ook werkzaam bij Vera Zienema).
De plaat vormt tevens de derde editie van LPG’s multidisciplinaire kunstmagazine DeSpeech, waarmee ze op 29 maart in Vera zullen aantreden. LPG leidt je, in de rol van burgermeester van de LPG-Village, door deze avond. Je treedt binnen in hun dorp, terug naar de roots van LPG. Uiteraard spelen ze hun nieuwe album maar daarnaast maakt een blazersensemble bestaande uit twee trombones, een tuba en een euphonium hun opwachting. Luister en kijk rond in het wonderlijke dorp dat The Village heet.

Liefste,

Het liefste kijk ik naar jou. Je boeit mij mateloos. Jij bent zo onweerstaanbaar wanneer je, zelfverzekerd en met je blik op oneindig, binnenloopt in *slowmotion*. Mijn adem stokt wanneer ik je stem fluisterend hoor in de *voiceover*. Hoe nonchalant je een sigarettenpeuk uittrapt is magnifiek. Hoe snel je bent omgekleed en hoe goed je haar zit is ongeëvenaard. Ook tussen de lakens, met slecht hier en daar een glimp bloot en een incidentele intense gezichtsuitdrukking, verwonder ik me nog altijd.

Maar laten we wel wezen: dit soort stoere,/sexy vrouwen/mannen zie je alleen in films. In het echte leven zie je alleen *slowmotion* op het moment dat je van de trap valt of vlak voor een botsing en nooit zomaar wanneer er iemand binnenkomt. In het echte leven is die *voiceover*gewoon het omroepsysteem van de NS dat vertelt dat je vertraging hebt. Bovendien kost omkleden en haren fatsoeneren in het echte leven te veel tijd en als je die tijd wel hebt ben je een tutje of een homo.

Eén van de meest eerlijke indie-bands die ik ken, bestaat dit jaar 20 jaar en heeft eindelijk weer een plaat uit. Nada Surf, het New Yorkse trio dat meermalen warm onthaald is in Vera (en hopelijk nu snel weer langskomt), is aan een nieuwe jeugd bezig. Waar de vorige plaat ‘Lucky’ (2008), afgezien van kippenvelsong ‘See These Bones’, toch wat tegenviel, mag de net verschenen opvolger met de geniale titel ‘The Stars Are Indifferent To Astronomy’ gerekend worden tot het beste uit hun oeuvre. De tien frisse poppareltjes op deze zesde langspeler kunnen zeker wedijveren met hun eerdere hoogtepunten ‘Let Go’ en ‘The Weight Is A Gift’.

Niet dat ze er wakker van zouden liggen daar  in de Westergasfabriek, maar eigenlijk zou ik DWDD haar laatste VPA (Vera Poll Award voor TV) moeten afpakken. Alsof één Britt niet genoeg is zit er ook nog een imiterende puber naast aan tafel die voor de zoveelste dag gevuld is met louter schaatsgekken. Het is van de ratten besnuffeld die idioterie >>>

Toen er, halverwege 2010, poster-gewijs een hoogtijdagen-bezetting-reünie van Guided by Voices werd aangekondigd voor dat fantastische 'Matador at 21'-verjaardagsfeestje in Las Vegas, waren vragen als 'is het éénmalig?' en 'is er misschien nieuw werk te verwachten?' niet van de lucht. Ook ik was benieuwd. En in het enthousiasme was ik bijna vergeten dat zo rond - destijds mijn instapplaat - 'Do The Collapse' (1999) de sjeu er bij Guided by Voices wel een beetje af was. En ik dacht ook niet aan die wisselvallige soloplaten die door de jaren heen van Robert Pollard waren verschenen. Nee, ik dacht, vanwege de bezetting, alleen maar aan een doorstart van Guided by Voices zoals ze klonken in de aanloop naar 'Bee Thousand' (1994); een band op de top van hun kunnen. Over wishful thinking, gesproken. >>>

De tijden van dansbare gitaarmuziek zijn (gelukkig) alweer een tijdje voorbij. En dan met name de hele indie-hype, welke werd aangewakkerd door bands als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand, die het imago van de gitaren op de dansvloer eigenlijk voor altijd verpest hebben. Want hoewel 'de muziek heel goed in elkaar zit' (nooit begrepen wat daarmee wordt bedoeld of hoe je dat precies beoordelen kunt, maar dat terzijde), viel er maar weinig rock 'n' roll in te bespeuren. Nieuwe decennium, nieuwe kansen en The Barreracudas brengen hoogstpersoonlijk weer de verantwoorde gitaren terug op de dansvloer. Als het aan mij ligt dan.

In 2000 kwam direct al één van de beste platen van het kersverse millennium uit: ‘Veni Vidi Vicious’ van de Zweedse garagerockers The Hives. Deze opwindende schijf telt onweerstaanbare singles als ‘Main Offender’, ‘Die, All Right!’ en vooral de “Smells Like Teen Spirit van de jaren ‘00”: de klassieker ‘Hate To Say I Told You So’. De plaat eindigde dat jaar in de Vera Poll op plek 5 (de single ‘Hate To Say..’ op 8) en wist, vrij ongebruikelijk, het jaar daarna weer in de lijst te komen, op plaats 13. Dat kwam vooral door het concert dat ze op 23 februari 2001 in Vera hadden gegeven. Die dolle show werd door het publiek hogelijk gewaardeerd met een 2^e plek in de Poll voor ‘Beste Concert’, tussen winnaar Zen Guerrilla en Les Savy Fav in. Memorabele Top 3. Maar datgene wat The Hives in Groningen pas echt legendarisch maakte, gebeurde ver na hun show in Vera >>>

Het is inmiddels uitverkocht, maar toch nog even wat aandacht voor Blaudzun die deze mooie video voor Elephants onlangs heeft uitgebracht. Het is een van de tracks van zijn laatste album Heavy Flowers. De clip is gemaakt door Mirka Duijn, die al voor meerdere, voornamelijk Nederlandse acts prachtige clips maakte (o.a. voor Bart Constant, Dazzled Kid, Kraak & Smaak). Check haar site voor meer video's!

Blijft over de vraag, wat zijn goede films? Of misschien vraag je je af wat een goede Nederlandse film is. Toevallig zag ik op achtereenvolgende dagen Code Blue van Urszula Antoniak bij de RKZ-Bios en in de Zienema Onder Ons van Marco van Geffen, beiden uit 2011. Op mij maakte de tweede meer indruk – maar verbazingwekkend waren allerlei meer of minder toevallige overeenkomsten. Verkrachting, een eenzame hoofdfiguur en twee ijzersterke hoofdrolspeelsters deelden zij, evenals een Poolse connectie (Antoniak is oorspronkelijk Poolse en baseerde zich op een verhaal van de Poolse muzikant en scenarioschrijver Jacek 'Luter' Lenartowicz, haar vriend die in 2004 aan kanker overleed). Maar Onder Ons was over de gehele linie goed gespeeld, terwijl in Code Blue alleen Annemarie Prins eruit sprong, naast de Vlaamse Bien De Moor. Maar elke film met De Moor zou ik wel willen zien, en dat gaat ook op voor de Poolse actrice Dagmara Bak, terwijl Natalia Rybicka als andere au pair in de film ook sterk speelt. Gestileerd en geserreerd zijn ook allebei de films, maar ook wat dat betreft wint Onder Ons. Over het einde waren de meningen verdeeld, en ook de wat expliciete vertelling daardoor. Maar dingen die in Code Blue blijkbaar duidelijk waren voor de kijker volgens recensenten waren dat niet voor mij. Het was me net te vaak teveel mooifilmerij. >>>

Het is ook altijd hetzelfde op deze exacte dag: brak met lasogen. Het eerste vanwege de immer gezellige Gedignag (gisteren de 12de editie met de immer onnavolgbare cultheld John Cooper Clarke), jeukende ogen door het gefriemel met de Poll-uitslagen (31ste editie) en nog niet zo lang geleden, toen alles nog op papier ging, had ik er dan ook nog lamme pootjes bij. Leve de vooruitgang. Maar die heeft het ook wel eens mis. Dacht je zondag op het laatste moment je polletje in te vullen, was ie al uit de lucht... Maar een razendsnel belletje (vanuit de Euroborg waar ik bij de FC zat) en ‘t kwam weer goed. Nou, goed? Niet helemaal, want met 200 inzendingen zat ie toch wat onder peil. Hoe dan ook, de uitslagen zijn er niet minder om.

Twee weken terug was daar natuurlijk ook nog Eurosonic en Noorderslag. In De Oosterpoort hoegenaamd geen optreden gezien en bijna al mijn gekochte muntjes nog in de beurs. ‘t Was dan ook gezellig bij Blaudzun, Spinvis en met Bastiaan (Aux Raus). Toen was het alweer tijd om met Kees van Hondt het podium op te hossen in een idiote plastic tuinbroek. Dat was nodig om de stijve spiertjes, opgelopen bij Iceage, los te weken. Ja mensen, ‘band coaching’ kan ver gaan. Maar alles weer normaal nu.         

Rock’n’Joy PePr

Het was even omschakelen toen ik “Vinyl” keek. Ik verwachte een docu te gaan zien over platenverzamelaars die vol vuur en passie gingen vertellen over de magie van het zwarte goud. Over het warme geluid, de charme van een krasje, de al dan niet uitklapbare hoes, het vinden van een zeldzame plaat, de koopjes en de collectors, het samenstellen van een mooie verzameling. Filmmaker Alan Zweig voert ons echter resoluut mee naar de psyche van een platenverzamelaar. Niets geen romantischnostalgisch gebabbel over plastic schijven. Nee, Zweig geeft ons een inzicht in de grijze massa van de dwangmatige verzamelaar (voor zover dat geen pleonasme is). Hij levert een film af die goed beschouwd maar zijdelings over vinyl gaat, maar die desondanks toch boeit. >>>