Archive februari 2012

Ben jij wel eens boos? Op de wereld bijvoorbeeld? Specifieker: op bepaalde types die die wereld vormgeven? Zo boos dat je je stem wilt laten horen? Sterker: dat je het van de daken en in de straten wilt schreeuwen? Ik ook. Geert van The Black Atlantic ook. Ik was op Twitter hoogstpersoonlijk getuige van z’n boosheid. Het verraste me. Ik volg Geert al een poosje, z’n tweets zijn meestal prettig positief. Maar ineens zag ik scheldwoorden. Geert was boos op Geert. Dé Geert, van dát meldpunt. Geert, onze Groningse Geert, verraste zichzelf ook. “Ik twitter nooit politiek...”. Woorden van die strekking las ik op m’n timeline. Maar iets moest er blijkbaar echt uit, en het werd van de daken geschreeuwd. >>>

No One Can Ever Know is het derde album van The Twilight Sad, het donkere mistroostige, muzikale gezelschap uit Kilsyth, vlakbij Glasgow.

Klonk de band op debuut Fourteen Autumns And Fifteen Winters nog als een ietwat folky psychedelische wervelwind, op opvolger Forget The Night Ahead trekt de band onder de werkelijk bezielende leiding van zanger James Graham, flink van leer en spat uit in een atmosferische vulkaan uitbarsting van diep en intens gitaargebrul van pedaal liefhebber Andy MacFarlane.

Op No One Can Ever Know slaat de Twilight Sad wederom een andere weg in en wordt er met behulp van analoge synthesizers een industrieel Depeche Mode geluid gecreeerd ('another bed') en de elektronisch pompende ritmes doen onmiddellijk aan New Order ('kill it in the morning') en The Editors ('sick') denken. De loodzware gitaar is wat meer naar de achtergrond gedrukt, helaas en tegen Graham met zijn dikke Schotse accent die doet denken aan James Allan (Glasvegas), wil ik zeggen, shut up for a minute and unleash the beast that is MacFarlane.

Vorig jaar was Cloud Nothings nog gewoon een leuk bandje met twee platen vol met aanstekelijke indie- en poppunkliedjes. Goed, mij wisten ze toen al in te pakken met hun enorme enthousiasme en lo-fi uitstraling – de plek van het optreden, een zonovergoten parkje in Barcelona, droeg daar wellicht ook aan bij. Toch bleef Cloud Nothings voor mij een sympathiek maar niet heel bijzonder bandje. Daar heeft het onlangs uitgebrachte ‘Attack on Memory’ behoorlijk verandering in gebracht. 'Blijkbaar is dat bij meer mensen het geval, het was dus even vechten binnen de scribentengroep, maar uiteindelijk aan mij de eer om een lofzang op dit album te schrijven.

Screaming Trees - Pollwinners 1989

Je hebt gewone mensen, prima, en je hebt mensen waarvan men zegt: nou, dat is wel een naam. Een grote naam, of een wat minder grote naam, een kleine naam, maar toch een naam. Vandaag is het hier een beetje een dag van de namen. Zo hebben we er een op het podium straks, Dirty Beaches. In Vera-kring een grote naam, in OOR-kring een kleine, met Alex Zhang Hungtai als grote man en dat is dan weer een heel mooie naam.

Als contrast noem ik even een echt grote naam: Pearl Jam. Niet dat ze komen, maar het is op 1 maart wel precies 20 jaar geleden dat ze er waren. Mark Lanegan is ook best een naam. Dinsdag is onze goede vriend in De Oosterpoort, Ben benieuwd naar het formaat van zijn naam. Lang geleden zat ie in Screaming Trees, dat is nooit een grote naam geworden, viel uiteen, maar nu wel een vette cultnaam. Trouwens, het is vandaag precies 22 jaar geleden dat ze hier voor het laatst waren.

Mark was nog es terug met Greg Dulli. En da’s ook best een naam, al vond ik Afghan Whigs een grotere. Die gaan ook weer wat spelen, maar ik hoor net: niet hier. At The Drive-In dan, vette naam pure cult. Is ook weer wat van plan. In komende OOR zegt Omar Rodriguez-Lopez, pracht naam: “Vera. Daar zou ik ook wel weer willen staan met At The Drive-In.” Nou, vergeet het maar en mail me niet. Ik duim gewoon voor Cloud Nothings en Royal Headache, onze eigen hotte namen.

Rock’n’Joy, PePr

Ter gelegenheid van hun nieuwe album 'The Village' heeft LPG deze mooie video uitgebracht, gemaakt door Mattias Ronda (ook werkzaam bij Vera Zienema).
De plaat vormt tevens de derde editie van LPG’s multidisciplinaire kunstmagazine DeSpeech, waarmee ze op 29 maart in Vera zullen aantreden. LPG leidt je, in de rol van burgermeester van de LPG-Village, door deze avond. Je treedt binnen in hun dorp, terug naar de roots van LPG. Uiteraard spelen ze hun nieuwe album maar daarnaast maakt een blazersensemble bestaande uit twee trombones, een tuba en een euphonium hun opwachting. Luister en kijk rond in het wonderlijke dorp dat The Village heet.

Liefste,

Het liefste kijk ik naar jou. Je boeit mij mateloos. Jij bent zo onweerstaanbaar wanneer je, zelfverzekerd en met je blik op oneindig, binnenloopt in *slowmotion*. Mijn adem stokt wanneer ik je stem fluisterend hoor in de *voiceover*. Hoe nonchalant je een sigarettenpeuk uittrapt is magnifiek. Hoe snel je bent omgekleed en hoe goed je haar zit is ongeëvenaard. Ook tussen de lakens, met slecht hier en daar een glimp bloot en een incidentele intense gezichtsuitdrukking, verwonder ik me nog altijd.

Maar laten we wel wezen: dit soort stoere,/sexy vrouwen/mannen zie je alleen in films. In het echte leven zie je alleen *slowmotion* op het moment dat je van de trap valt of vlak voor een botsing en nooit zomaar wanneer er iemand binnenkomt. In het echte leven is die *voiceover*gewoon het omroepsysteem van de NS dat vertelt dat je vertraging hebt. Bovendien kost omkleden en haren fatsoeneren in het echte leven te veel tijd en als je die tijd wel hebt ben je een tutje of een homo.

Eén van de meest eerlijke indie-bands die ik ken, bestaat dit jaar 20 jaar en heeft eindelijk weer een plaat uit. Nada Surf, het New Yorkse trio dat meermalen warm onthaald is in Vera (en hopelijk nu snel weer langskomt), is aan een nieuwe jeugd bezig. Waar de vorige plaat ‘Lucky’ (2008), afgezien van kippenvelsong ‘See These Bones’, toch wat tegenviel, mag de net verschenen opvolger met de geniale titel ‘The Stars Are Indifferent To Astronomy’ gerekend worden tot het beste uit hun oeuvre. De tien frisse poppareltjes op deze zesde langspeler kunnen zeker wedijveren met hun eerdere hoogtepunten ‘Let Go’ en ‘The Weight Is A Gift’.

Niet dat ze er wakker van zouden liggen daar  in de Westergasfabriek, maar eigenlijk zou ik DWDD haar laatste VPA (Vera Poll Award voor TV) moeten afpakken. Alsof één Britt niet genoeg is zit er ook nog een imiterende puber naast aan tafel die voor de zoveelste dag gevuld is met louter schaatsgekken. Het is van de ratten besnuffeld die idioterie >>>

Toen er, halverwege 2010, poster-gewijs een hoogtijdagen-bezetting-reünie van Guided by Voices werd aangekondigd voor dat fantastische 'Matador at 21'-verjaardagsfeestje in Las Vegas, waren vragen als 'is het éénmalig?' en 'is er misschien nieuw werk te verwachten?' niet van de lucht. Ook ik was benieuwd. En in het enthousiasme was ik bijna vergeten dat zo rond - destijds mijn instapplaat - 'Do The Collapse' (1999) de sjeu er bij Guided by Voices wel een beetje af was. En ik dacht ook niet aan die wisselvallige soloplaten die door de jaren heen van Robert Pollard waren verschenen. Nee, ik dacht, vanwege de bezetting, alleen maar aan een doorstart van Guided by Voices zoals ze klonken in de aanloop naar 'Bee Thousand' (1994); een band op de top van hun kunnen. Over wishful thinking, gesproken. >>>

De tijden van dansbare gitaarmuziek zijn (gelukkig) alweer een tijdje voorbij. En dan met name de hele indie-hype, welke werd aangewakkerd door bands als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand, die het imago van de gitaren op de dansvloer eigenlijk voor altijd verpest hebben. Want hoewel 'de muziek heel goed in elkaar zit' (nooit begrepen wat daarmee wordt bedoeld of hoe je dat precies beoordelen kunt, maar dat terzijde), viel er maar weinig rock 'n' roll in te bespeuren. Nieuwe decennium, nieuwe kansen en The Barreracudas brengen hoogstpersoonlijk weer de verantwoorde gitaren terug op de dansvloer. Als het aan mij ligt dan.