Blog: trash that beat

Op deze plek vind je de tweewekelijkse PePr Pusherman Playlist plus de bijbehorende platenrecensies. De lijst wordt samengesteld door hoofdprogrammeur Peter Weening

 

A Place To Bury Strangers - 'Onwards To The Wall' (Dead Oceans)

19/04/2012 - 12:07 | Category: trash that beat | Geschreven door: Marinke

De twee full-length albums van A Place To Bury Strangers zijn verwoestend overtuigend en doen je snakken naar meer. Na een paar hongerige jaren (‘Exploding Head’ stamt uit 2009) is er dan eindelijk een vervolg, in de vorm van een EP – met de boodschap dat er een volledig album in aantocht is.

 

Met ‘Onwards The Wall’ doet de band precies genoeg om je honger eventjes te stillen. De EP bestaat uit 5 nummers die zo zijn als je van A Place To Bury Strangers gewend bent: duister, gruizig, gejaagd en zeer geschikt voor een maximaal opengedraaide volumeknop. Dit geluid zijn we inmiddels al wel gewend en de plaat is dus niet heel vernieuwend meer, iets waar hij door Pitchfork genadeloos op afgerekend wordt. Wat mij betreft staat A Place To Bury Strangers echter nog altijd aan de top van hun genre en why change a winning formula? >>>

Heavy Times – ‘Jacker’ (Hozac)

11/04/2012 - 06:15 | Category: trash that beat | Geschreven door: T-Ice

Het leuke aan de twaalf songs op ‘Jacker’, die in tweeëntwintig minuten voorbij komen razen, is de combinatie van ijzersterke poppy melodieën en een gruizig garagerockgeluid. Een plaat binnen het half uur? Dat moet wel punkrock zijn, en dat is inderdaad wat je krijgt. Toch zitten er genoeg andere elementen in deze heerlijke rocktornado. Punk, grunge, garage, rock, pop: gooi het bij elkaar en je kunt, als je echt songs kunt smeden, uitkomen op een uitstekend resultaat.

 

Heavy Times, een trio uit Chicago, is hierin geslaagd en sluit hiermee aan op een hele lichting vooral Amerikaanse bands die de laatste tijd punkende garagerock (neo-grunge?) uitbrengen. Blijkbaar is daar ook even behoefte aan bij het verwende luisterpubliek. De Britse hypes zijn allang over, de indiefolk begint zichzelf te herhalen, je struikelt over de singer-songwriters: tijd om weer eens ouderwets goed uit je plaat te gaan op gejaagde, opzwepende, rammelende punkrock!

First Aid Kit – ‘The Lion’s Roar’ (Wichita/Pias)

11/04/2012 - 06:11 | Category: trash that beat | Geschreven door: T-Ice

Hier in Vera zijn we altijd al gericht geweest op wat er in Zweden allemaal op muzikaal vlak gebeurt. Er is ook al zoveel moois vandaan gekomen. Echte Vera-favorieten werden in de afgelopen decennia bands als Refused, The Haunted, The Nomads, The Hellacopters, The Hives, Entombed. Veel metal en punkrock dus, zoals het Vera betaamt. Even los van Ace Of Base en Europe, maar er komen nog meer genres uit Zweden die de moeite waard zijn. Vorig jaar droeg het publiek (ook hier) The Tallest Man On Earth op handen. Rustige muziek uit Zweden? Ja hoor, daar zijn ze ook al goed in. >>>

 

The Men - 'Open Your Heart' (Sacred Bones)

05/04/2012 - 05:26 | Category: trash that beat | Geschreven door: Nathalie

Disappears - 'Pre Language' (Kranky)

05/04/2012 - 05:23 | Category: trash that beat | Geschreven door: Marinke

De eerste twee platen van Disappears zijn al behoorlijk de moeite waard, maar de plaat waar ze dit jaar mee gekomen zijn steekt er toch wel met kop en schouders bovenuit. Met Pre Language spelen ze zichzelf in de kijker van een groter publiek. Of dat ligt aan hun nieuwe drummer in de gedaante van Sonic Youth’s Steve Shelly laten we lekker in het midden, al geeft de band in een interview op onze blog aan er geen problemen mee te hebben ‘de band met…’ genoemd te worden.

 

Pre Language kun je gerust ergens in de buurt van je noise, shoegaze en postpunkplaten plaatsen. Het is een hypnotiserende plaat, al in de eerste minuut zet Disappears daar de toon voor met een dreinend krautrock ritme. Het geheel is strakker en wat minder lo-fi dan de voorgangers, iets dat gelukkig niet ten koste gaat van het gruizige en onheilspellende geluid dat zo kenmerkend is voor deze band. Op Pre Language is echter ook ruimte voor heldere gitaarriffs en melodieën. Zanger Brian Case sneert daar lekker overheen met zijn schreeuwerige postpunkstem. En dat maakt het een heerlijk spannende, broeierige plaat die ervoor zorgt dat Disappears niet alleen live maar ook via je huiskamerspeakers een enorme overtuigingskracht heeft. Dit is een band waar we hopelijk nog veel van gaan horen!

Chrome Cranks - 'Ain't No lies In Blood' (Bang! Records)

29/03/2012 - 04:37 | Category: trash that beat | Geschreven door: Natalie

Normaal gesproken ben ik geen fan van band reunies, de magische aantrekkingskracht van destijds lijkt meestal verloren gegaan door de jaren heen. Maar na het beluisteren van 'Ain't No Lies In Blood' van New Yorkse wanhoopskunstenaars de Chrome Cranks lijken de afgelopen 15 jaar voorbij te zijn gegleden in een roes. De band floreerde begin jaren '90 in de undergroundscene door hun obscene karakteristieke moerasgeluid, de zwaar pompende bas van Jerry Teel, de harde stokslagen van drummer Bob Bert, het snerende gitaargekras van William Weber, met daaroverheen de huilende kreten van zanger Peter Aaron. Een live optreden van de Chrome Cranks was als een bezwerende lsd trip, gevaarlijke rocknroll met een slepend bluesspoor die je gevangen hield in een psychotisch mijnenveld. >>>

Trash That Beat 5 - 2012

20/03/2012 - 12:38 | Category: trash that beat
tw lw pp **** PePr Pusherman Playlist - 2012 – 29ste jaargang, week 10 **** nat wi
1 1 1 CLOUD NOTHINGS - Attack On Memory (Wichita/PIAS) USA 5
2 > read more

Sharon van Etten - 'Tramp' (JagJaguwar/Konkurrent)

27/02/2012 - 02:11 | Category: trash that beat | Geschreven door: Niek
Over een grote stap voorwaarts gesproken. Sharon van Etten doet al een tijdje mee in de hippe folk-scene van Brooklyn, heeft met 'Because I Was in Love' (2009) en 'Epic' (2010) reeds een bescheiden, maar goed ontvangen discografie op haar naam, maar zo krachtig, intrigerend en meeslepend als ze op haar nieuwste plaat 'Tramp' voor de dag komt, dat deed ze nog niet eerder. Op 'Tramp' hoor je een dame vol zelfvertrouwen, ééntje die precies weet wat ze kan en dat durft in te zetten
Een doorbraakplaat, zeg maar. Van Etten heeft er in ieder geval alles voor uit de kast gehaald: zwervend trok ze anderhalf jaar lang van stad naar stad, van bank naar bank. Als ze weer wat nieuwe ideeën had, klopte ze aan bij Aaron Dessner (The National) die het op band zette. Vrienden die ze, al dan niet via Dessner, in de afgelopen jaren maakte, werden eveneens in de studio uitgenodigd. Hierdoor barst, naast de rijke arrangementen en - voor Van Ettens doen - een breed instrumentarium, de plaat van de gastbijdragen; Julianne Barwick, Jenn Wasner (Wye Oak), Zach Condon (Beirut) en de broertjes Dessner ondersteunen met stem en ideeën de songs van Sharon van Etten.

The Twilight Sad - 'No One Can Ever Know' (Fat Cat/Konkurrent)

27/02/2012 - 02:08 | Category: trash that beat | Geschreven door: Nataly

No One Can Ever Know is het derde album van The Twilight Sad, het donkere mistroostige, muzikale gezelschap uit Kilsyth, vlakbij Glasgow.

Klonk de band op debuut Fourteen Autumns And Fifteen Winters nog als een ietwat folky psychedelische wervelwind, op opvolger Forget The Night Ahead trekt de band onder de werkelijk bezielende leiding van zanger James Graham, flink van leer en spat uit in een atmosferische vulkaan uitbarsting van diep en intens gitaargebrul van pedaal liefhebber Andy MacFarlane.

 

Op No One Can Ever Know slaat de Twilight Sad wederom een andere weg in en wordt er met behulp van analoge synthesizers een industrieel Depeche Mode geluid gecreeerd ('another bed') en de elektronisch pompende ritmes doen onmiddellijk aan New Order ('kill it in the morning') en The Editors ('sick') denken. De loodzware gitaar is wat meer naar de achtergrond gedrukt, helaas en tegen Graham met zijn dikke Schotse accent die doet denken aan James Allan (Glasvegas), wil ik zeggen, shut up for a minute and unleash the beast that is MacFarlane.

Cloud Nothings - 'Attack On Memory' (Wichita/PIAS)

24/02/2012 - 03:39 | Category: trash that beat | Geschreven door: Marinke

Vorig jaar was Cloud Nothings nog gewoon een leuk bandje met twee platen vol met aanstekelijke indie- en poppunkliedjes. Goed, mij wisten ze toen al in te pakken met hun enorme enthousiasme en lo-fi uitstraling – de plek van het optreden, een zonovergoten parkje in Barcelona, droeg daar wellicht ook aan bij. Toch bleef Cloud Nothings voor mij een sympathiek maar niet heel bijzonder bandje. Daar heeft het onlangs uitgebrachte ‘Attack on Memory’ behoorlijk verandering in gebracht. 'Blijkbaar is dat bij meer mensen het geval, het was dus even vechten binnen de scribentengroep, maar uiteindelijk aan mij de eer om een lofzang op dit album te schrijven.