Recensie: Protomartyr – ‘Relatives In Descent’

Recensie: Protomartyr – ‘Relatives In Descent’
Date: vrijdag, 27 oktober, 2017 - 10:28 | Category: trash that beat | Scribent: T-Ice

Protomartyr – ‘Relatives In Descent’ (Domino 2017)

Het bestaat dus nog. Een band die zich elke nieuwe plaat weer weet te verbeteren. Zonder in trucjes of maniertjes te vervallen. Zonder voor bepaalde conventies, laat staan het grote geld te vallen. En vooral: zonder hun urgentie te verliezen.

Want ‘Relatives In Descent’, de vierde langspeler van het Detroitse Protomartyr, is relevanter dan ooit. Een plaat die barst van de spanning, engagement, opgekropte woede, frustratie en defaitisme enerzijds, maar anderzijds ook momenten van hoop, berusting en pure schoonheid kent. Het moet voor dit postpunkviertal niet makkelijk zijn geweest om na het succesvolle ‘The Agent Intellect’ een vervolg te maken, maar het resultaat is er één om te omarmen en te liefkozen.

Single ‘A Private Understanding’ trapt nog bedachtzaam af, met die typische spoken word-zang van Joe Casey, zo vaak vergeleken met Ian Curtis en Mark E. Smith dat hij er zelf ook wel moe van zal worden. Het rustige gitaarloopje wordt ineens vervangen door een gitaarmuur vol distortion in het refrein, om daarna lieflijk rustig weer zijn weg te vervolgen, waarna het lied weer knalhard eindigt. Wat een geweldige productie kent ‘Relatives In Descent’: alle onderdelen perfect klinkend en uitgebalanceerd. De bas gromt en kronkelt heerlijk, de gitaar is glashelder en vaak lekker dissonant en wat een sublieme drummer hebben ze. Daaroverheen wint Casey zich gaandeweg meer en meer op over alle onrecht in de wereld en in zijn idiote thuisland in het bijzonder.

Engagement verdwenen uit de popmuziek? Hier is eindelijk weer een band die wat te melden heeft, met een atypische frontman die zijn giftige pijlen onophoudelijk op je afvuurt, zonder daarbij prekerig over te komen. Geweldig hoe de band stoïcijns doorspeelt terwijl Casey zijn gal spuwt over politiek (“In this age of blasting trumpets / Paradise for fools / Infinite wrath / In the lowest deep a lower depth / I don't want to hear those vile trumpets anymore”), de revolutie predikt (“Unhorse for me, dear sir / The marble emperor / Defenestrate the king / Throw him out!”) maar ook hoop biedt in duistere tijden (“In a valley filled with flowers unseen in the dark / It blooms at night”). De band kiest niet voor de gemakkelijkste weg en zet je regelmatig op het verkeerde been, wat de plaat zeer boeiend houdt.

Zo eindigt ‘Here Is The Thing’ als het net op gang komt ineens in een fade-out; zit in het mooiste nummer ‘My Children’ plots het meest swingende stuk dat Protomartyr ooit schreef; klinkt Casey in ‘Windsor Hum’ wanhopiger dan ooit (en zingt hij ook echt!) en in ‘Night-Blooming Cereus’ gevoeliger dan ooit. Bij de ontroerend mooie afsluiter ‘Half Sister’ (“Truth is the half sister / That will not forgive”) zijn we met het herhaaldelijk gezongen “She is trying to reach you” weer terug waar opener ‘A Private Understanding’ mee begon, zo een waanzinnig album kop en staart gevend. Daartussen horen we onder meer de opzwepende punksong ‘Don’t Go To Anacita’, het gruizig stampende ‘Male Plague’ en het boeiende ‘Corpses In Regalia’ waarin bas en gitaar een schitterend duet aangaan. De songs lopen in elkaar door en vormen één uiterst dynamisch geheel, waarin van alles gebeurt wat je telkens weer terug wilt luisteren. Ik denk dat dit nu al de beste plaat van 2017 is!

T-Ice

NB: Protomartyr kan hun materiaal live ook nog eens fantastisch overbrengen. In 2016 wonnen de ze de VERA-award voor ‘Beste Concert’; op 9 november 2017 komen ze proberen die titel te prolongeren. Luister vooraf naar ‘Relatives In Descent’ en kom langs!