TakeRoot – 2017

TakeRoot – 2017
Date: woensdag, 25 oktober, 2017 - 15:26 | Category: Veranda | Scribent: Bart

“Draag je dan ook graag cowboyhoeden? En doe je ook linedancen?” Vertel hardop dat je graag naar country, roots en blues luistert en negen van de tien keer krijg je dit soort opmerkingen terug. Ik voel nog altijd de behoefte om me te verdedigen. Of, liever gezegd, om de muziek te verdedigen. Want Americana, een mooi containerbegrip voor al dit soort muziekgenres, is veel breder en interessanter dan een rijtje hupsende bejaarden met een cowboyhoed. Americana is een genre, net als punk of metal, dat zich geen donder aantrekt van wat hip is en geen enkele behoefte voelt om zich aan te passen.

De programmeurs van TakeRoot hebben dat altijd begrepen en op het festival krijg je een mooie dwarsdoorsnede van alles wat een beetje naar Americana neigt. Er zijn uiteraard traditioneel ingestelde muzikanten, die nooit te ver bij Nashville uit de buurt gaan, maar er is altijd ruimte voor avontuur. En dat is precies wat het festival zo interessant maakt. Je loopt zo maar tegen een Sun Kil Moon of een Angel Olsen aan. Stoom afblazen kan met herrieschoppers als Jack Oblivian en Slobberbone. Ook wat minder direct aan Americana verwante acts als The War on Drugs en Kurt Vile, inmiddels besprongen door hipsters en radiomakers, stonden al eens op dit festival.

Mijn eerste keer TakeRoot was in Assen, waar het festival tot 2007 werd gehouden. Ik weet niet precies meer welke bands ik zag, maar de houten speelgoedindianen, de net niet helemaal verdwenen geur van chloor en wat overgebleven palmbomen staan me nog levendig voor de geest. TakeRoot werd gehouden bij tropisch zwemparadijs De Smelt. In de Oosterpoort, waar het festival nu alweer tien jaar wordt gehouden, is het ook goed toeven, al ontbreken die typische elementen helaas.

Dit jaar is een bijzondere editie: het festival bestaat 20 jaar en er wordt uitgepakt. Alleen al headliner Jason Isbell & The 400 Unit is meer dan de moeite waard. Als broekie onderscheidde Isbell zichzelf bij The Drive-By Truckers. met messcherp gitaarspel en slepende ballads. In 2007 ging hij solo en tussen het schrijven van een aantal niet onaardige platen door onderhield hij een flinke alcoholverslaving. Dankzij de tussenkomst van zijn manager, zijn vriend Ryan Adams en zijn vrouw -de violiste in zijn band- liet hij de fles voorgoed staan. Zonder drank lijkt het alsof zijn talent er pas echt uitkomt. Wat ingetogener en persoonlijker dan met the Drive-by Truckers, schrijft Isbell pas echt hartverscheurende americanaliedjes.

Nog zo iemand die de redding zocht in de alcohol is Margo Price. “I've been drinking whiskey like it's water,”zingt de 34-jarige Amerikaanse met snikstem die je accuut aan een Dolly of Loretta doet denken. Price is iemand die op volstrekt natuurlijk wijze een genre niet alleen naar haar haar hand zet, maar ook een nieuwe impuls geeft. Dat zag die Jack White toch verrekte goed, toen hij Price haar debuut liet uitbrengen op zijn eigen überhippe Third Man Records. En hoe gaaf is het dan dat ze speciaal voor TakeRoot naar Nederland komt. 

Nog zo'n enorme aanrader is Hurray for the Riffraff. De band rond Alynda Segarra maakte één van de mooiste en meest activistische platen van dit jaar: 'The Navigator'. De Amerikaanse met Puerto-Ricaanse ouders zingt over sociale misstanden en ongelijkheid, met rootsy begeleiding die heen en weer zwemt tussen dustbowl-folk, gruizige rock en pure soul. Een grote jongen die het droog weet te houden bij het huiveringwekkend mooi gezongen 'Pa'lante'. 

Goed, dan zijn al drie mooie namen, van een line-up die nog veel meer moois te bieden heeft. De relaxte, volop naar de sixties knipogende, countrypop van Sam Outlaw, bijvoorbeeld, of de rootsrock van oud-Green on Red-lid Chuck Prophet. Niet te missen is ook de met rockabilly doorspekte liedjes van Eilen Jewell en ga vooral luisteren naar de hypnotizerend mooie liedjes van Steve Gunn, die drumde in punkbandjes, maar nog veel beter gitaar bleek te kunnen spelen. Je krijgt lang uitgesponnen gitaarescapades waar de fans van Kurt Vile en aanverwanten hun vingers bij aflikken.

Een speciale toevoeging aan het programma is dat ontwerper Willem Kolvoort, bekend van onze eigen Art Division en het schitterende 'Where the Candybeetle Dwells', een speciale jubileumposter heeft ontworpen. Deze poster zal hij in de Oosterpoort 'live' komen zeefdrukken. Jij als bezoeker kan zo'n mooie, gelimiteerde poster natuurlijk ter plekke aanschaffen en geloof me; dat wil je. Willem zal vanaf ongeveer 15.00 tot een uur of 20.00 aan het werk zijn, dus tussen de muziek door kun je alvast je poster gemaakt zien worden. Nadat ze allemaal droog zijn kun je hem ophalen.  

Take Root is al twintig jaar een prachtig festival, met bijna altijd een indrukwekkend goede line-up, die laat zien dat americana ongelooflijk veel moois te bieden heeft. Op deze jubileum-editie is dat meer dan ooit het geval.

– Bart

TakeRoot vindt plaats op 4 november, in de Oosterpoort.