Vera blog

Ork, ork, ork, soep eet je met een Lepel. Aangezien je niet al je voedsel met een lepel naar binnen kan werken, is het soms noodzakelijk om de vriendjes van de lepel erbij te halen, wat natuurlijk vork en mes zijn. Zo gaat het ook in studieprojecten in het kader van KCM (Kunst, Cultuur en Media). Een studieproject dat bestaat uit het organiseren van een muzikaal evenement doe je ook niet zomaar even alleen. Reden genoeg voor de studiegenoten Ruben, Ike (ook wel bekend als 'de jongens van Lepel'/Wolvon, die onlangs nog onze kelderbar plat wisten te spelen), Wybren en Marinke (de mes en de vork, oftewel de vrienden, de laatste tevens een Veraan) om samen een eigen concertavond te organiseren onder de naam Lepel & Friends. >>>

Het Amerikaanse Real Estate speelt op het gevoel en waagt zich niet aan technische hoogstandjes of inventieve songs. Maar in al die eenvoud voelt hun tweede plaat 'Days' aan als een vergeelde foto van die ene mooie zomer. Het is een 'weet je nog...' op plaat. Onbezorgd mooie muziek, die baadt in de nostalgie.

Met dromerige zang, volg met galm en echo, beweegt het drietal zich door mooie, midtempo liedjes terwijl de gitaren melancholisch tokkelen en in elkaar overlopen. Real Estate weet met hun folky rock die specifiek landerige sfeer op te roepen, die het werk van inspiratiebron The Feelies (buiten hun eerste album dan) ook zo kenmerkt. Het levert prachtige liedjes op, zoals de catchy single 'It's Real' en het iets meer ingehouden 'Out of Tune'. Maar eigenlijk scoren alle liedjes ruim voldoende, op deze schijnbaar achteloze en ontspannen ingespeelde popplaat. Het enige nadeel is dat de nummers na verloop van tijd wel erg makkelijk in elkaar overlopen en je iets te weinig onderscheid kunt ontdekken.

'Days' is een volstrekte logisch vervolg op het titelloze debuut uit 2009. Real Estate heeft op achteloze wijze hun stijl uitgediept en teruggebracht naar de essentie. Weg is de brakke lo fi, weg zijn de field recordings. Wat rest is heerlijke, kristalheldere gitaarpop, die bol staat van de zomerse nostalgie.

Een beetje gênant wordt het wel. Altijd maar weer datzelfde verhaal, al een kwart eeuw lang. Waarom toch steeds weer diezelfde loftrompet blazen terwijl het vaak verspilde lucht lijkt? Waarom een blijde boodschap verkondigen terwijl iedereen elders sjopped? Why bother? Welnu, ik kan er moeilijk over doen, maar het is heel gemakkelijk: het Nieuw-Zeelandse label Flying Nun bracht me de afgelopen 30 jaar meer muzikaal plezier dan welk ander dan ook. Als dat label dan precies deze maand een jubileum viert is het simpel: daar moet weer over geschreven worden. Of jij en ik nu willen of niet. >>>

Dat Bradford Cox tomeloos is qua productie, is al tijden duidelijk. Verscheen er vorig jaar een plaat van Deerhunter, dit jaar is er weer ééntje van Atlas Sound. Parallax heet het en het is best lastig te verhapstukken. Dat Cox in zijn muziek vooral een sombere vogel is, wisten we al. En dat zijn teneergeslagen inborst duidelijker opvalt bij het ingetogen(er) Atlas Sound, wisten we ook. Maar Parallax spant wat dat betreft de kroon: nog nooit klonk Cox zo alleen, mismoedig en bedrukt als nu. Maar hij weet dat persoonlijke zo te verpakken, dat het interessant blijft. Niet alleen in teksten, maar ook in zijn muziek. >>>

Afgelopen dinsdag hadden we weer eens een volle bak bij ons Movies that Matter-programma . Een tot op de laatste stoel gevulde zaal keek gefascineerd en misschien ook een beetje geëmotioneerd naar Once There Was An Island, die we op dvd vertoonden.

Wat veel mensen misschien niet weten is dat dit bij de Zienema een uitzondering is. Normaal gesproken vertonen we als het enigszins kan zo veel mogelijk films op 35mm. Tot voor kort was dat het meest gebruikelijke formaat voor bioscoopfilms. Een echte filmstrook (vergelijkbaar met de negatieven van analoge foto’s, voor wie dat überhaupt nog heeft meegemaakt) die met een hoop lussen en slingers over allemaal spoelen onder luid geratel door het enorme monster van een filmprojector loopt. Elk beeldje wordt heel kort stilgezet en belicht, 24 beelden per seconden et voilà, je hebt bewegend beeld. Decennialang werden op deze manier in de hele wereld films vertoond, filmrollen uitgewisseld, verzonden, aktes aan elkaar gemonteerd en in grote dozen opgeborgen. Een oude kopie van bijvoorbeeld een filmklassieker als The Shining laat dan ook menig cinefiel hartje harder kloppen. Die film kan breken, scheuren, je kunt je vingers eraan snijden, maar eenmaal op het doek geeft hij de mooiste bioscoopervaring, met heldere kleuren, scherpe beelden en een diepte waarin je je kunt verliezen.

En toen kwam de digitalisering. >>>

Luister Trash That Beat op Spotify

Royal Headache

Ging vanmiddag maar es naar Elpee om te informeren naar de platen van The Gaye Blades en Royal Headache. De eerste is een band met Black Lips’ Jared Swilley waarover hier zo lovend gesproken werd, maar helaas was deze Norton (vinyl only) release op. Van Royal Headache echter was net weer een hele stapel glanzend zwarte schijven binnengekomen. Moet ook wel want het is een vette hit in Grunnen. “Al zeker 20 verkocht” zo meldden de Jannen me. Op Planet Trash had ik er deze week over gelezen en zij waren weer getriggerd door een stukje van Mark Lada in PrimeTime Magazine. Bronnen van formaat dus en als de zanger/gitarist van ‘de beste rock’n’roll band van Nederland’ (Traumahelikopter dus, ook nog es zondag a.s. met Dirty Beaches in Vera!) het zegt moet je toch op pad. Nou, niks teveel gezegd hoor, we hebben hier te maken met wellicht dé plaat van het jaar >>>

Sommige mensen bouwen onverstoord aan hun oeuvre, zijn wars van stromingen en vaak schatplichtig aan een eigen verleden. Rob Crow is zo'n iemand. Of hij nu met Pinback, iets als Heavy Vegetable of solo voor de dag komt, zijn (muzikale) strekking blijft altijd hetzelfde.
Met een hoog gelegde lat, combineert hij waar liefhebbers hem om waarderen: spannende tokkels, mathrockende flegmatiek en sfeervolle pop. Dat alles aan elkaar geregen met zijn karakteristieke stem. >>>

The Kills - Circo Voador. Foto: Arnoud Heikens

Met eeuwig dank aan eindbaas Ziggy belandde vijfzesde van het oude Downstage Dream Team (1997-2004) een dikke week in Rio de Janeiro. Naast alle toeristische attracties in deze ‘Cidade Maravilhosa’, live voetjebal van Flamengo tegen Santos, een bezoek aan favela Rocinha en een tocht naar tropisch paradijs Ilha Grande, hadden we ook nog tijd om naar een concert van The Kills te gaan. Zij traden op in uitgaanswijk Lapa, op een semi-openluchtpodium waar eerder ook bands als Warpaint en Metronomy speelden.

Mijn Portugees is niet zo best, maar als ik het goed begrepen heb worden de indie-concerten bij Circo Voador, een toch vrij uitzonderlijk genre in Latijns-Amerika, deels gesponsord door fans. Er hing tenminste een grote poster bij de ingang met meer dan 300 namen van mensen die het concert mede mogelijk hadden gemaakt. Mocht de crisis echt doorzetten dan is dat wellicht nog een ideetje voor Vera; zo kun je blijkbaar nog heel wat leuks binnenhalen >>>

Ik heb wat moois voor een nieuwe kick-off. Valt niet mee om muziekdocumentaires te vinden die perfect aansluiten bij wat er in hier rockt en popt, maar “All Tomorrow’s Parties” is volledig raak. De muziek is Vera-proof en de sfeer roept het rock’n’roll-gevoel op van jouw en mijn favoriete club. Mijn ogen en oren werden verwend toen ik “ATP” laatst diep in de nacht via m’n schoteltje zag op Channel 4.

De geschiedenis van ATP lijkt me bekend. Niet? Het idee is simpel: laat een bekende (underground-)band zelf de programmering doen van een festival. Mede door de locatie (een vakantiepark met appartementjes aan zee) en het feit dat alle bands binnen (!) spelen werd het een winnende formule. Met Belle & Sebastian werd een jaartje eerder ‘proefgedraaid’, Mogwai was in 1999 de eerste ATP-curator. Daarna volgden bijvoorbeeld Sonic Youth, Godspeed! en My Bloody Valentine. Barry Hogan is de man. Een Engelsman die vanuit een groeiende onvrede over de bestaande festivallen het initiatief voor een alternatief nam. “Staying intimate, non-corporate and fan-friendly”, staat er op de site. Letterlijk en figuurlijk de afstand tussen band en fan klein houden is het achterliggende idee. Ik was zelf ooit op de ATP die door Shellac werd gevuld. Die ouderwetse punkgedachte maakt ATP volledig waar. Mooi dat dat succesvol kan zijn (ATP groeit en is ook een label). Het is ook vooral dit aspect wat de film heel mooi overbrengt. >>>

De meeste mensen die in Vera komen, zullen wel eens een muziekfestival bezocht hebben. Maar een filmfestival? Die groep is zeker een stuk kleiner. In Groningen kennen we vooral de pocketeditie van het International Film Festival Rotterdam. Maar er zijn bijna maandelijks kleinere festivals, retrospectieven of reizende filmprogramma's. Zo was er in augustus het retrospectief van Jack Nicholson, in oktober het Festival Camera Japan voor liefhebbers van de Japanse film en eveneens in oktober Cinekid, het grootste filmfestival voor kinderen in Europa. Stuk voor stuk bieden deze festivals en speciale filmprogramma's de mogelijkheid om films te zien die anders niet of nauwelijks in Nederland vertoond zouden worden.

En die rol van festivals, zie ik ook graag als een van de belangrijkste rollen van Vera Zienema: films vertonen die een publiek verdienen, maar die in het reguliere filmtheatercircuit niet of nauwelijks aandacht zouden krijgen. >>>

Aanstaande woensdag is de aftrap van de tweede editie van Groningsch Peil. Het vierdaagse showcase festival is ontstaan naar idee van Chris Garret (juist, dat is dezelfde man als de Chris Garret die in de race is om Groningens’ nieuwe nachtburgemeester te worden). Beginnende talentvolle bands krijgen tijdens Groningsch Peil de kans om te laten zien wat ze in huis hebben. Het gratis festival vindt plaats in een 20-tal cafés en podia. Dit jaar zal voor de eerste keer ook een buitenpodium op de Grote Markt worden geplaatst. >>>