Vera blog

A Place To Bury Strangers - 'Onwards To The Wall' (Dead Oceans)

19/04/2012 - 12:07 | Category: trash that beat | Geschreven door: Marinke

De twee full-length albums van A Place To Bury Strangers zijn verwoestend overtuigend en doen je snakken naar meer. Na een paar hongerige jaren (‘Exploding Head’ stamt uit 2009) is er dan eindelijk een vervolg, in de vorm van een EP – met de boodschap dat er een volledig album in aantocht is.

 

Met ‘Onwards The Wall’ doet de band precies genoeg om je honger eventjes te stillen. De EP bestaat uit 5 nummers die zo zijn als je van A Place To Bury Strangers gewend bent: duister, gruizig, gejaagd en zeer geschikt voor een maximaal opengedraaide volumeknop. Dit geluid zijn we inmiddels al wel gewend en de plaat is dus niet heel vernieuwend meer, iets waar hij door Pitchfork genadeloos op afgerekend wordt. Wat mij betreft staat A Place To Bury Strangers echter nog altijd aan de top van hun genre en why change a winning formula? >>>

Heavy Times – ‘Jacker’ (Hozac)

11/04/2012 - 06:15 | Category: trash that beat | Geschreven door: T-Ice

Het leuke aan de twaalf songs op ‘Jacker’, die in tweeëntwintig minuten voorbij komen razen, is de combinatie van ijzersterke poppy melodieën en een gruizig garagerockgeluid. Een plaat binnen het half uur? Dat moet wel punkrock zijn, en dat is inderdaad wat je krijgt. Toch zitten er genoeg andere elementen in deze heerlijke rocktornado. Punk, grunge, garage, rock, pop: gooi het bij elkaar en je kunt, als je echt songs kunt smeden, uitkomen op een uitstekend resultaat.

 

Heavy Times, een trio uit Chicago, is hierin geslaagd en sluit hiermee aan op een hele lichting vooral Amerikaanse bands die de laatste tijd punkende garagerock (neo-grunge?) uitbrengen. Blijkbaar is daar ook even behoefte aan bij het verwende luisterpubliek. De Britse hypes zijn allang over, de indiefolk begint zichzelf te herhalen, je struikelt over de singer-songwriters: tijd om weer eens ouderwets goed uit je plaat te gaan op gejaagde, opzwepende, rammelende punkrock!

First Aid Kit – ‘The Lion’s Roar’ (Wichita/Pias)

11/04/2012 - 06:11 | Category: trash that beat | Geschreven door: T-Ice

Hier in Vera zijn we altijd al gericht geweest op wat er in Zweden allemaal op muzikaal vlak gebeurt. Er is ook al zoveel moois vandaan gekomen. Echte Vera-favorieten werden in de afgelopen decennia bands als Refused, The Haunted, The Nomads, The Hellacopters, The Hives, Entombed. Veel metal en punkrock dus, zoals het Vera betaamt. Even los van Ace Of Base en Europe, maar er komen nog meer genres uit Zweden die de moeite waard zijn. Vorig jaar droeg het publiek (ook hier) The Tallest Man On Earth op handen. Rustige muziek uit Zweden? Ja hoor, daar zijn ze ook al goed in. >>>

 

The Men - 'Open Your Heart' (Sacred Bones)

05/04/2012 - 05:26 | Category: trash that beat | Geschreven door: Nathalie

New Yorkse duizendpoten The Men hebben (nu al) een nieuw album uit. En dat deze jongens werkelijk van alle markten thuis zijn, bewijzen ze met deze opvolger van het briljante Leave Home. Van een post hardcore punk geluid op vinyl, naar een Husker Du achtige vertoning op het podium, naar een ijzersterke rocknroll plaat.

'Open Your Heart' overdondert wederom. De plaat knalt gelijk vet binnen met turn it around, een dijk van een song, vuige, gierende gitaren die wild om zich heen soleren en een knallende opbouw met een sterke op The Who leest geschoolde melodie. 'Animal' is vervolgens een overrompelende punksong met heerlijk duellerende vocalen en een dravende melodie. Maar dan begint het pas echt, want The Men zijn niet voor een gat te vangen.Op het ambitieuze tweeluik 'Countrysong' en 'Oscillation' hoor je pas echt uit welk hout deze Brooklyners zijn gesneden, en wel die van het gitaarvirtuoze hout. Zij die de kunst van het gitaarspelen beheersen. Beheerst en ingetogen psychedelische riffjes spinnen en meesterlijk stelen van The Buzzcocks, The Replacements en No Age. De plaat is eigenlijk een lovesong, een verliefd moment, een ode aan vier decennia punkmuziek in al haar facetten. 'Please Don’t Go Away' is een hartenbreker van een nummer, met heerlijk sleurende gitaar, New Yorkse shoegaze en een beetje krautrock. Met het ingetogen gespeelde en bijna fluisterend gezongen math-rockende afsluiter ex-dreams is wederom een sublieme plaat afgeleverd.

Disappears - 'Pre Language' (Kranky)

05/04/2012 - 05:23 | Category: trash that beat | Geschreven door: Marinke

 

De eerste twee platen van Disappears zijn al behoorlijk de moeite waard, maar de plaat waar ze dit jaar mee gekomen zijn steekt er toch wel met kop en schouders bovenuit. Met Pre Language spelen ze zichzelf in de kijker van een groter publiek. Of dat ligt aan hun nieuwe drummer in de gedaante van Sonic Youth’s Steve Shelly laten we lekker in het midden, al geeft de band in een interview op onze blog aan er geen problemen mee te hebben ‘de band met…’ genoemd te worden.

 

Pre Language kun je gerust ergens in de buurt van je noise, shoegaze en postpunkplaten plaatsen. Het is een hypnotiserende plaat, al in de eerste minuut zet Disappears daar de toon voor met een dreinend krautrock ritme. Het geheel is strakker en wat minder lo-fi dan de voorgangers, iets dat gelukkig niet ten koste gaat van het gruizige en onheilspellende geluid dat zo kenmerkend is voor deze band. Op Pre Language is echter ook ruimte voor heldere gitaarriffs en melodieën. Zanger Brian Case sneert daar lekker overheen met zijn schreeuwerige postpunkstem. En dat maakt het een heerlijk spannende, broeierige plaat die ervoor zorgt dat Disappears niet alleen live maar ook via je huiskamerspeakers een enorme overtuigingskracht heeft. Dit is een band waar we hopelijk nog veel van gaan horen!

New Yorkse duizendpoten The Men hebben (nu al) een nieuw album uit. En dat deze jongens werkelijk van alle markten thuis zijn, bewijzen ze met deze opvolger van het briljante Leave Home. Van een post hardcore punk geluid op vinyl, naar een Husker Du achtige vertoning op het podium, naar een ijzersterke rocknroll plaat.

Open Your Heart overdondert wederom. De plaat knalt gelijk vet binnen met turn it around, een dijk van een song, vuige, gierende gitaren die wild om zich heen soleren en een knallende opbouw met een sterke op The Who leest geschoolde melodie. Animal is vervolgens een overrompelende punksong met heerlijk duellerende vocalen en een dravende melodie. Maar dan begint het pas echt, want The Men zijn niet voor een gat te vangen.Op het ambitieuze tweeluik countrysong en oscillation hoor je pas echt uit welk hout deze Brooklyners zijn gesneden, en wel die van het gitaarvirtuoze hout. Zij die de kunst van het gitaarspelen beheersen. Beheerst en ingetogen psychedelische riffjes spinnen en meesterlijk stelen van The Buzzcocks, The Replacements en No Age. De plaat is eigenlijk een lovesong, een verliefd moment., een ode aan vier decennia punkmuziek in al haar facetten. Please don’t go away is een hartenbreker van een nummer, met heerlijk sleurende gitaar, New Yorkse shoegaze en een beetje krautrock. Met het ingetogen gespeelde en bijna fluisterend gezongen math-rockende afsluiter ex-dreams is wederom een sublieme plaat afgeleverd.

Bah, ik wil m’n boek uitlezen...

02/04/2012 - 03:29 | Category: pepr's corner | Geschreven door: Peter Weening
Bah, ik wil m’n boek uitlezen...

Ik zag op 22 maart al rokjes met blote benen en dacht aan Martin Bril. En toen weer aan het boek waarin ik nu voor viervijfde gevorderd ben en dat ik WIL uitlezen ergens op een zonovergoten plek. Thuis op het dakterras met espressootjes onder handbereik bijvoorbeeld of, liever nog, op de volkstuin met een fles witte wijn in een emmer koud water, want daar wacht de grond op behandeling en hunkert naar zaad. Maar nee, dat zit er vandaag niet in.

Dit stuk moet af, Blaudzun gaat zo aanbellen en ik hunker naar een telefoontje betreffende een SXSW-topper. Ja, prachtig dat Cloud Nothings eind mei al op bill prijkt maar dan wil je ook die ander... Nu moet ik zeggen dat Alabama Shakes al enkele maanden ‘met potlood geschreven’ staat hier, en sinds twee weken ook met datum, dus die buzz is mooi als het doorgaat maar kan ook helemaal verkeerd uitpakken. Het juiste belletje heeft nog niet gerinkeld, maar er kwam er net wel een over een andere ‘Austin ontdekking’: Pond, de Australische welteverstaan, een band die deels uit Tame Impala-leden bestaat. Zeer tof, eerst daar maar aan werken dan.

Maar goed, het boek dus, dat me vijf nieuwe vrienden opleverde: Guert, Owen, Mick, Henry en Pella, want zo voelt dat met een goed boek. De kunst van het veldspel heet het in vertaling, want het is van de Amerikaan Chad Harback, zijn debuut. Hartverwarmende kritieken kreeg het, ondermeer van Jan Donkers en Mart Smeets in DWDD. Door de laatste was ik wat in verwarring gebracht, want dacht eerst dat het een soort sportboek betrof. Maar het is dus een heuse roman waarin honkbal (het team van een kleine universiteit en de talentvolle Henry) een belangrijke rol vervult. Heerlijk!

Rock’n’Joy’n’Reed, PePr           

Chrome Cranks - 'Ain't No lies In Blood' (Bang! Records)

29/03/2012 - 04:37 | Category: trash that beat | Geschreven door: Natalie

Normaal gesproken ben ik geen fan van band reunies, de magische aantrekkingskracht van destijds lijkt meestal verloren gegaan door de jaren heen. Maar na het beluisteren van 'Ain't No Lies In Blood' van New Yorkse wanhoopskunstenaars de Chrome Cranks lijken de afgelopen 15 jaar voorbij te zijn gegleden in een roes. De band floreerde begin jaren '90 in de undergroundscene door hun obscene karakteristieke moerasgeluid, de zwaar pompende bas van Jerry Teel, de harde stokslagen van drummer Bob Bert, het snerende gitaargekras van William Weber, met daaroverheen de huilende kreten van zanger Peter Aaron. Een live optreden van de Chrome Cranks was als een bezwerende lsd trip, gevaarlijke rocknroll met een slepend bluesspoor die je gevangen hield in een psychotisch mijnenveld. >>>

Het stalen ros van de Zienema

27/03/2012 - 01:36 | Category: Zienema | Geschreven door: Mattias

Het stalen ros van het filmhuis Vera Zienema. Met deze 35mm projector uit de jaren 70 vertonen wij vandaag nog de beste en nieuwste arthousefilms in Vera.
Hier zie je wat er achter de schermen afspeelt tijdens een filmvertoning, in een video in de stijl van een slecht onderhouden projector en een behoorlijk beschadigde film.

De film komt van een grote spoel af en wordt met klosjes en tandwielen door de projector geleid. Tussen de lamp en de lens blijft de film iedere seconde 24 keer stil staan.
In die ene 24e van een seconde gaat er een sluiter voor de lamp weg, straalt licht door het stukje film en gaat weer voor de lamp. Nu kan kan de film weer een frame opschuiven om weer belicht te worden. Dit licht valt op de lens die het vormt en focust om op het grote scherm in de zaal het filmbeeld te projecteren.

Dit belichten en opschuiven herhaalt zich dus 24 keer per seconde! Per seconde is het ook 24 keer donker omdat de sluiter tussen de lamp en film zit. Maar dit is voor het menselijk ook niet te zien. Wij zien gewoon een film op het scherm en hebben niets te maken met de techniek die dit mogelijk maakt. Maar het is wel leuk om te weten!

Bonus Footage: American Hardcore

23/03/2012 - 02:18 | Category: Bonus Footage | Geschreven door: Paul Schwarte
Bonus Footage: American Hardcore

Er verschijnt veel moois inzake punk op het web. De handel komt los. Zeker nu You Tube langere films onversneden kan aanbieden. Daarmee wordt een gat gevuld. De eerste golf Amerikaanse hardcorepunk (1980-1985) blijft voor mijn gevoel een vacuüm in de popgeschiedenis. De beerput ging al eerder open via Green Day, Offspring en Nirvana, maar ik kom nog altijd mensen tegen die moeite hebben om drie bands uit die fase op te noemen. Alsof er niets gebeurd is... Met het succes van Fucked Up en de comeback van At The Drive-In in het achterhoofd gooi ik in deze Bonus Footage daarom een en ander bij elkaar. >>>

Loli & The Chones

22/03/2012 - 04:18 | Category: Veranda | Geschreven door: JJ
Loli & The Chones

Planet Trash is de schuilplaats van JJ, waar hij met enige regelmaat zijn favoriete albums en concerten bespreekt. Op die website is onder andere zijn persoonlijke top 100 van de jaren '00 te vinden, waarmee zo ongeveer de hele muzikale cultuur van Vera samen wordt gevat. Vanaf deze week zal JJ afwisselend een oude vergeten plaat afstoffen om opnieuw in de spotlights te zetten en ook achtergrondverhalen opduikelen die mooi bij onze club passen. Nu dus de aftrap met aandacht voor Loli & The Chones.

 

In 1997 verscheen op het inmiddels ter ziele gegane Rip Off Records label P.S. We Hate You van een band die zich Loli & The Chones noemde. Het trio uit Californië had op dat moment al twee singles uit en er waren ook een paar nummers verschenen op een compilatieplaat, dus men was gewaarschuwd.

Toch had P.S. We Hate You de nodige impact. De veertien nummers op de plaat getuigden allemaal van een stuitende domheid. Domheid nonchalant verpakt in eenvoudige lo-fi garagepunknummers. De band zong vooral over de enorme hekel die ze aan iedereen had en hoe ze dat sentiment wenste om te zetten in geweld. Openingsnummer I Think I'm Gonna is exemplarisch voor wat er daarna volgt. You Make Me Wanna Punch You, Punch You In The Face, aldus de zanger. Daarna wordt de persoon in kwestie nog geschopt en uiteindelijk bespuugd tot de dood er op volgt. Er zijn platen te noemen waarvan de bedoelingen minder duidelijk zijn.

Interview: Steve Shelley/Disappears

21/03/2012 - 06:36 | Category: Kemenade | Geschreven door: Ralf
Interview: Steve Shelley/Disappears

'Nee, het interesseert ons niet zo veel dat mensen ons 'de band met de drummer van Sonic Youth' noemen.' Steve Shelley knikt. 'Deze band bestond natuurlijk al voordat ik er bij kwam, maar het is natuurlijk lekker makkelijk om het op die manier aan te duiden'. Brian Case, Jonathan Van Herik, Damon Carruesco en Steve Shelley vormen samen Disappears en zijn in Vera neergestreken voor een van hun twee Nederlandse concerten. 'We zijn gisteren via Amsterdam hier aangekomen en hangen al een dagje rond. Er hangt hier een erg relaxt sfeertje, stukken gemoedelijker dan in bijvoorbeeld Amsterdam. Alleen al die fietsers zijn even oppassen.'

 

Van het gezelschap zijn Brian en Steve de enige die Vera al eens hebben aangedaan. Brian in 2000 en Steve is naar eigen zeggen de tel al kwijt, maar 'een aantal keer tussen 85 en 88, een keer of twee a drie?' Op de vraag of het fijn is om terug te zijn komt een makkelijk antwoord. Brian: 'Het is heel leuk om weer terug te zijn, hier in Europa zijn de concertzalen sowieso een stuk relaxter dan in Amerika. Je merkt dat de mensen die hier aan het werk zijn er ook daadwerkelijk lol in hebben, in ons thuisland komen mensen nog wel eens met tegenzin naar hun werk. Hier niet lijkt het. Oh, jullie werken hier allemaal vrijwillig? Dat verklaart misschien ook wel een hoop. Wat dat betreft zijn deze zalen met weinig andere te vergelijken. Ik ken er eentje in ik meen Polen waar ook vooral vrijwilligers werken. Oh ja, en inderdaad The Vera Project in Seattle'. Dat The Vera Project zo heet is uiteraard geen toeval aangezien het is gebaseerd op onze eigen Groningse club. 'Hmm daar ben ik geloof ik een keer geweest.' Steve: 'Ik nog nooit, dat wordt toch eens tijd. Aan mijn vorige shows hier heb ik in ieder geval goeie herinneringen, al moet ik eerlijk bekennen dat dat wel heel lang geleden is. Peter (Weening) trekt al wel jaren aan mijn mouw wanneer ik eens terug kom, dus leuk dat het er eindelijk weer eens van is gekomen'.

(HOBBIT)VOETEN OP DE BANK

20/03/2012 - 12:43 | Category: Zienema | Geschreven door: Henriëtte
(HOBBIT)VOETEN OP DE BANK

Filmliefhebber en fan van Tolkien: ik ben het allebei. Toen ik begin dit jaar een maand door Nieuw-Zeeland trok, had ik dan ook een aantal belangrijke beslissingen te maken: ga ik naar ‘Hobbiton’? Breng ik een bezoek aan de Weta Cave, het mini-museum naast de workshop waar ze effecten, kostuums en rekwisieten verzorgden voor The Lord of the Rings? Zou ik iets merken van de productie van The Hobbit? Wil ik grof geld betalen om mee te kunnen met één van de talloze locatietours?

 

Het is ongelofelijk hoeveel toerisme de The Lord of the Rings trilogie Nieuw-Zeeland heeft gebracht. Natuurlijk zijn (op de Hobbiton set na!) alle sets en verdere sporen van het filmen allang verdwenen. Overgebleven zijn de die-hard fans die koppig op zoek zijn naar Rivendell (daadwerkelijk aangegeven bij de afslag), en busladingen toeristen die in amper een kwartier de Weta Cave door worden geduwd. In Visitor Centers door het hele land vind je talloze flyers en brochures, die je een heuse, waarachtige en onvervalste The Lord of the Rings ervaring beloven: “Feel like Aragorn!” “Find your inner Frodo!”. Dit komt er op neer dat je met een bus naar een vallei of grasveld wordt gereden waar je een replica van een zwaard of banier vast mag houden, zodat je die ene unieke foto kan maken voor in het fotoalbum. Oftewel op Facebook, want dan krijg je tenminste likes en hopelijk een opmerking dat ze jou eigenlijk hadden moeten casten in die films.

Inhoud syndiceren