Vera blog

Voor 38 dappere betalende dodo's, 17 dansers van het NND en nog 2 handen gasten voltrok zich j.l. zondag een van de mooiste concerten van het jaar. Niets ten nadele van het lokale Le Titre, dat de avond mooi opende, Emily Wells, ook heel fijn, en de meesterlijke beatpoet/spreekstalmeester Derrick C Brown, Timmy Straw was de absolute ster en heeft mijn hart gestolen. De stoere meid uit Portland OR (net 20 en in’t paspoort Emily Beezhold geheten) was wat ziekig maar, ineen gedoeken achter haar piano en soms wat ongelukkig in de weer met pedaaltjes en samples, sloeg ze zich er met verve doorheen.

Haar belangrijkste troeven: charme, oorspronkelijke liedjes en de hesige stem. Dat dat niet kwam door haar opspelende verkoudheid bewijst de CD die ik naderhand mocht ontvangen, State Parks, die ze maakte onder de naam Verse Vs. Een titel die ik jullie natuurlijk niet wil onthouden en alzo pontificaal op 1 zet deze week, ook al komt ie uit 2010. Dat moet wel als bij een optreden een traan in de ooghoek opwelt. Als je nog een glimp van het stel, en Timmy in het bijzonder, wil opvangen moet je morgen naar de premiere van ‘Instrumental’ van het NND in de Stadsschouwburg gaan.

BIG NEWS: wat ligt er in de ‘driehoek’ Dinosaur-Big Black-Slint? BITCH MAGNET! Terug na 21 jaar, hier op 6 december!

Rock’n’Joy PePr

Luister Trash That Beat op Spotify

Wie in juni bij Wye Oak in Vera was mag zich gelukkig prijzen. Wat mij betreft echt een Polltopper. Maar wie daar op tijd arriveerde, had dubbel plezier: voorprogramma Waters gaf een prima concert ten beste. Dit maakte nieuwsgierig naar plaatwerk, en dat is er nu in de vorm van ‘Out In The Light’. Waters is de band van voormalig Port O’Brien-frontman Van Pierszalowski. Dat verleden hoor je hier en daar nog terug, maar Waters kent een veel vollere sound en is ook veel meer een band dan Port O’Brien.

Pierszalowski vond in Oslo zijn nieuwe bandgenoten en samen leveren ze een geweldige plaat af. ‘For The One’, met wat distortion op de zang, is gelijk een krachtige opener, en samen met ‘Take Me Out To The Coast’ het sterkste nummer. De mooie titelsong ‘Out in the Light’ doet me steeds weer aan Nada Surf denken. Daaromheen staan nu eens goede rockers (‘Back To You’, ‘Abridge My Love’) en rustiger indiepopliedjes (‘Ones You Had Before’, ‘San Fransisco’). Dit zeer overtuigende debuut sluit af met het breekbare ‘Mickey Mantle’, waarin akoestische gitaar en toetsen elkaar mooi aanvullen. Port O’Brien is dood, leve Waters!

Hoe ziet een dag van een Zienemist eruit? Beter nog, hoe ziet een Zienemalid eruit? Belangrijk om te weten, want er worden weer een aantal verse exemplaren gezocht. Mocht je van film houden, al actief zijn bij Vera, dinsdagavond vrijwel altijd vrij hebben en vooral zin hebben om je op publiciteit maken te werpen, meld je dan vooral aan.

Maar goed, terug naar de vraag naar de dag van een Zienemist. Veelal komt daar film in voor. Soms een overvloed aan films, zoals tijdens een weekend bij de allereerste editie van de Groninger satellietversie van het Architectuur Film Festival Rotterdam, een ware verrijking van het Groninger filmklimaat. Een aantal prachtige documentaires gezien (zie affr.nl voor het programma), waar naast geodesic dome genie Buckminster Fuller en Norman Foster vreemd genoeg Bono ook regelmatig in voorbij kwam. >>>

Wow!

Als je nog iets kunt uitbrengen na het beluisteren van deze plaat, dan is dit het waarschijnlijk wel. 'Leave Home' is een totaal waanzinnige punkplaat, een die krijst en schuurt en knettert als een statisch stuk vinyl waar de vonken vanaf vliegen. Een onverwachte blikseminslag. Een fraaie, lange uitgesponnen brul uit het hol van de leeuw. Of een vergeten nachtmerrie uit het brein van The Butthole Surfers ten tijde van 'Locust Abortion Technician'.

Een intens muzikale trip langs psychotische psychedelica en postpunkhysterie. >>>

Terwijl de rest van Vera al volop aan het bloggen was bleven de Zienemaatjes gewoon een beetje filmpjes kijken. Maar nu toch een eerste blog met als onderwerp de muziekdocumentaire, ter voorbereiding op Times Like Deese (2011) (1 november bij de Zienema) wellicht; maar een betere reden is dat muziekdocumentaires vaak erg vermakelijk zijn. Zeker wanneer je zowel een film- als muziekliefhebber bent. Er zijn een paar dingen die muziekdocumentaires, wat mij betreft ‘beter’ maken; live-muziek, exclusieve optredens en helden aan het woord. Laat het daarbij zo zijn dat de laatste paar jaar een aantal muziekdocu’s zijn verschenen die een verfrissende aanpak lieten zien. >>>

Fool's Gold is zo'n band die vanaf de eerste hitsingle meteen een gevestigde naam is in indie-land. Van het zelfgetitelde debuutalbum wist 'Surprise Hotel' menig dansvloeren vol doen stromen. Een opvallend vrolijk deuntje gezongen in het Hebreeuws. Eerlijheid gebied mij persoonlijk te zeggen dat het nummer wel een stuk of wat minuten korter had gemogen, maar dat laten we verder maar even op mijn persoonlijke voorkeur gooien. Meer over de band Fool's Gold lezen doen je maar hier op de Vera-site (22 oktober dus in Vera!), over de nieuwe plaat die luistert naar de naam 'Leave No Trace' gaat het namelijk op dit plekje. En als je nu op 'Read More' klikt kun je precies lezen waarom je op 'Read More' moet klikken.

Luister Trash That Beat op Spotify

Op donderdag 13 oktober is het weer tijd voor de Popronde Groningen. De Popronde is een jaarlijks terugkerend reizend festival en vindt plaats in 27 verschillende steden. Per stad wordt er samengewerkt met lokale organisatoren. In Groningen wordt het gebeuren dit jaar georganiseerd door Ruben en Ike, je kent ze als de jongens achter Lepel Concerts.

Ik ben wel benieuwd in hoeverre je als organisator gebonden bent aan het vaste concept van de Popronde en vraag Ike en Ruben wat hun rol in de organisatie en programmering is.

“Op een gegeven moment was de selectie van de Popronde rond en waren er 100 bands geselecteerd die in aanmerking kwamen om te spelen in de verschillende steden. Wij hebben al die bandjes beluisterd, dat kostte wel even tijd ja. Tijdens het luisteren zetten we bandjes die onze interesse trokken op onze voorkeurslijst en daaruit is de uiteindelijke selectie van 26 bands tot stand gekomen.” >>>

Toegegeven, de voorbeelden van interessant, maar traag postrockende en fijn dronende bands bands zijn legio, maar sinds enkele jaren springen de platen van Barn Owl behoorlijk in het oog. Barn Owl is een duo dat vanuit San Francisco werkt aan onheilspellende ambient en naar metal riekende dronerock. En op dit moment trekken ze de aandacht met hun onlangs verschenen langspeler 'Lost in the Glare', die de kort geleden, maar eveneens indrukwekkende EP 'Shadowland' opvolgt. >>>

Tijdens de afgelopen editie van Roadburn speelde Ufomammut hun plaat ‘Eve’ integraal, en wel zo overtuigend dat ze er heel wat harten mee veroverd zullen hebben. Ik ben in elk geval als een blok voor ze gevallen en bereid heel wat kilometers te maken om ze weer te zien. Gelukkig ben ik daar niet de enige in en daarom reis ik met een tiental Veranen af naar Hamburg, om Ufomammut in Molotow te zien spelen. Molotow blijkt een prachtig rockhol te zijn, nauwelijks groter dan onze eigen kelderbar. Nog voordat mijn Italiaanse stonerhelden überhaupt een drone gespeeld hebben maakt dat de reis al de moeite waard. >>>

Gorki is al sinds de jaren 90 een van de leukste bands die Belgie heeft voortgebracht en bezocht 15 september jl. eindelijk eens onze club. Een prachtige doorsnede van het materiaal dat Luc de Vos en de zijnen de afgelopen decennia hebben gemaakt kwam langs. Gorki heeft van deze reis naar ons Grunn een clipje gemaakt bij het nummer 'Pluk De Dag'. En die willen we je niet onthouden natuurlijk.