Vera blog

Toen er, halverwege 2010, poster-gewijs een hoogtijdagen-bezetting-reünie van Guided by Voices werd aangekondigd voor dat fantastische 'Matador at 21'-verjaardagsfeestje in Las Vegas, waren vragen als 'is het éénmalig?' en 'is er misschien nieuw werk te verwachten?' niet van de lucht. Ook ik was benieuwd. En in het enthousiasme was ik bijna vergeten dat zo rond - destijds mijn instapplaat - 'Do The Collapse' (1999) de sjeu er bij Guided by Voices wel een beetje af was. En ik dacht ook niet aan die wisselvallige soloplaten die door de jaren heen van Robert Pollard waren verschenen. Nee, ik dacht, vanwege de bezetting, alleen maar aan een doorstart van Guided by Voices zoals ze klonken in de aanloop naar 'Bee Thousand' (1994); een band op de top van hun kunnen. Over wishful thinking, gesproken. >>>

De tijden van dansbare gitaarmuziek zijn (gelukkig) alweer een tijdje voorbij. En dan met name de hele indie-hype, welke werd aangewakkerd door bands als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand, die het imago van de gitaren op de dansvloer eigenlijk voor altijd verpest hebben. Want hoewel 'de muziek heel goed in elkaar zit' (nooit begrepen wat daarmee wordt bedoeld of hoe je dat precies beoordelen kunt, maar dat terzijde), viel er maar weinig rock 'n' roll in te bespeuren. Nieuwe decennium, nieuwe kansen en The Barreracudas brengen hoogstpersoonlijk weer de verantwoorde gitaren terug op de dansvloer. Als het aan mij ligt dan.

In 2000 kwam direct al één van de beste platen van het kersverse millennium uit: ‘Veni Vidi Vicious’ van de Zweedse garagerockers The Hives. Deze opwindende schijf telt onweerstaanbare singles als ‘Main Offender’, ‘Die, All Right!’ en vooral de “Smells Like Teen Spirit van de jaren ‘00”: de klassieker ‘Hate To Say I Told You So’. De plaat eindigde dat jaar in de Vera Poll op plek 5 (de single ‘Hate To Say..’ op 8) en wist, vrij ongebruikelijk, het jaar daarna weer in de lijst te komen, op plaats 13. Dat kwam vooral door het concert dat ze op 23 februari 2001 in Vera hadden gegeven. Die dolle show werd door het publiek hogelijk gewaardeerd met een 2^e plek in de Poll voor ‘Beste Concert’, tussen winnaar Zen Guerrilla en Les Savy Fav in. Memorabele Top 3. Maar datgene wat The Hives in Groningen pas echt legendarisch maakte, gebeurde ver na hun show in Vera >>>

Het is inmiddels uitverkocht, maar toch nog even wat aandacht voor Blaudzun die deze mooie video voor Elephants onlangs heeft uitgebracht. Het is een van de tracks van zijn laatste album Heavy Flowers. De clip is gemaakt door Mirka Duijn, die al voor meerdere, voornamelijk Nederlandse acts prachtige clips maakte (o.a. voor Bart Constant, Dazzled Kid, Kraak & Smaak). Check haar site voor meer video's!

Blijft over de vraag, wat zijn goede films? Of misschien vraag je je af wat een goede Nederlandse film is. Toevallig zag ik op achtereenvolgende dagen Code Blue van Urszula Antoniak bij de RKZ-Bios en in de Zienema Onder Ons van Marco van Geffen, beiden uit 2011. Op mij maakte de tweede meer indruk – maar verbazingwekkend waren allerlei meer of minder toevallige overeenkomsten. Verkrachting, een eenzame hoofdfiguur en twee ijzersterke hoofdrolspeelsters deelden zij, evenals een Poolse connectie (Antoniak is oorspronkelijk Poolse en baseerde zich op een verhaal van de Poolse muzikant en scenarioschrijver Jacek 'Luter' Lenartowicz, haar vriend die in 2004 aan kanker overleed). Maar Onder Ons was over de gehele linie goed gespeeld, terwijl in Code Blue alleen Annemarie Prins eruit sprong, naast de Vlaamse Bien De Moor. Maar elke film met De Moor zou ik wel willen zien, en dat gaat ook op voor de Poolse actrice Dagmara Bak, terwijl Natalia Rybicka als andere au pair in de film ook sterk speelt. Gestileerd en geserreerd zijn ook allebei de films, maar ook wat dat betreft wint Onder Ons. Over het einde waren de meningen verdeeld, en ook de wat expliciete vertelling daardoor. Maar dingen die in Code Blue blijkbaar duidelijk waren voor de kijker volgens recensenten waren dat niet voor mij. Het was me net te vaak teveel mooifilmerij. >>>

Het is ook altijd hetzelfde op deze exacte dag: brak met lasogen. Het eerste vanwege de immer gezellige Gedignag (gisteren de 12de editie met de immer onnavolgbare cultheld John Cooper Clarke), jeukende ogen door het gefriemel met de Poll-uitslagen (31ste editie) en nog niet zo lang geleden, toen alles nog op papier ging, had ik er dan ook nog lamme pootjes bij. Leve de vooruitgang. Maar die heeft het ook wel eens mis. Dacht je zondag op het laatste moment je polletje in te vullen, was ie al uit de lucht... Maar een razendsnel belletje (vanuit de Euroborg waar ik bij de FC zat) en ‘t kwam weer goed. Nou, goed? Niet helemaal, want met 200 inzendingen zat ie toch wat onder peil. Hoe dan ook, de uitslagen zijn er niet minder om.

Twee weken terug was daar natuurlijk ook nog Eurosonic en Noorderslag. In De Oosterpoort hoegenaamd geen optreden gezien en bijna al mijn gekochte muntjes nog in de beurs. ‘t Was dan ook gezellig bij Blaudzun, Spinvis en met Bastiaan (Aux Raus). Toen was het alweer tijd om met Kees van Hondt het podium op te hossen in een idiote plastic tuinbroek. Dat was nodig om de stijve spiertjes, opgelopen bij Iceage, los te weken. Ja mensen, ‘band coaching’ kan ver gaan. Maar alles weer normaal nu.         

Rock’n’Joy PePr

Het was even omschakelen toen ik “Vinyl” keek. Ik verwachte een docu te gaan zien over platenverzamelaars die vol vuur en passie gingen vertellen over de magie van het zwarte goud. Over het warme geluid, de charme van een krasje, de al dan niet uitklapbare hoes, het vinden van een zeldzame plaat, de koopjes en de collectors, het samenstellen van een mooie verzameling. Filmmaker Alan Zweig voert ons echter resoluut mee naar de psyche van een platenverzamelaar. Niets geen romantischnostalgisch gebabbel over plastic schijven. Nee, Zweig geeft ons een inzicht in de grijze massa van de dwangmatige verzamelaar (voor zover dat geen pleonasme is). Hij levert een film af die goed beschouwd maar zijdelings over vinyl gaat, maar die desondanks toch boeit. >>>

Het zal je als oplettende lezer niet zijn ontgaan, aan het eind van elk jaar vind je in de VeraKrant en sinds enkele jaren ook op de Vera site een vaste bijlage: de Vera Poll. Al sinds 1981 is de Poll het instrument, waarmee Vera haar bezoekers raadpleegt over het Vera concert- en filmaanbod van het afgelopen jaar. Het is Vera-programmeur annex statisticus Peter Weening, die destijds de aftrap van de Vera Poll verzorgt met de concertlijst van 1981 op A4-formaat. Aan de hand van het vergeelde dertig jaar oude Grote Vera Poll Boek duik ik samen met hem in de cijfers van de roemrijke geschiedenis van Vera. Het Vera-icoon aan het woord. >>>

Ook rondom Eurosonic/Noorderslag is er veel te doen, veel bands en organisaties willen een graantje meepikken van alle aandacht die op de sta gevestigd is. Het mooie hieraan is dat het vaak gratis is en als goed geïnformeerde liefhebber kan je een programma selecteren dat niet onder doet voor het “hoofd”-programma. 3voor12 heeft een handige lijst samengesteld met zo’n beetje alle zij-programma’s die er te vinden zijn. Hieronder een selectie van de betere bands die je de komende dagen in Groningen kan zien, min of meer op chronologische volgorde.

WOENSDAG
Ook Eurosonic komt er niet onderuit, met de jaren dij je uit. Dit jaar is voor het eerst de woensdag een officiële dag, en ook een aantal gratis onderdelen doen hier aan mee.
Een van de leukste dingen van Eurosonic is, vind ik, dat je op plekken komt die je normaal niet zo snel zou zien, zoals de kelderbar van Vindicat, of je komt op een plek komt die er anders uit ziet, zoals de Stadsschouwburg. Op woensdag kan je daarom naar De Kroeg van Klaas, een erg mooi bruin café aan het begin van de Oosterweg, vlakbij de Oosterpoort. Boekingskantoor Boxful of Trees houdt hier een showcase-avond, met een ingetogen avond singer-songwriters van zowel nationale als internationale komaf. Onder andere spelen hier TS Eliot Appreciation Society en Inge van Calkar, twee singer-songwriters, uit respectievelijk Utrecht en Groningen. >>>

Helemaal uitverkocht waren ze, de Cinema Curioso-voorstellingen eind vorig jaar in Amsterdam, Den Haag en Utrecht. Ronald Simons, hoofdredacteur van e-filmmagazine The Cult Corner en redactielid van filmmagazine Schokkend Nieuws, stelde een hilarisch programma samen bestaande uit diverse absurde flaters uit de filmgeschiedenis. Hij selecteerde tientallen verbluffende fragmenten waarin de goede bedoelingen van de makers onbedoeld resulteren in hilarische ‘pulpmeuk’. Even leek het erop dat wij deze (wan)smakelijke compilatie in Groningen zouden moeten missen, maar gelukkig ziet de enthousiaste genreliefhebber zich bereid 21 februari naar het hoge noorden af te reizen voor een reprise van Cinema Curioso.

Het singer-songwriter genre horen we overal, vanuit alle landen. Soms is het moeilijk het verschil te horen tussen de lieve vrouwenstemmen en mannen met een hees ochtendgeluid in de stem. Ik heb me toegespitst op de gigantische lijst singer-songwriters die dit jaar Eurosonic aan doen. Om het kaf van het koren te scheiden, mijn smaak bloot te geven, of gewoon zij die er uit springen even in het licht te zetten, is hier mijn lijstje favorieten. >>>