Mount Eerie // No Kids
- Date:Friday, April 9, 2010
- Doors open: 20:30 till: 22:30
- Start: 21:00
- Price: € 9 + maandkaart (€ 1)
- Presale: Starts march 24th at 12.00. Ticket reservations here
- Genre: lo-fi, folk, indie, experimental
- File under: The Microphones, Karl Blau, Of Montreal
- From: USA // Canada
- Label: Unknown Indie
Enkele weken geleden, tijdens de verjaardagsfuif van HamRadio, speelde Karl Blau in Vera. Een boeiende en eclectische singer/songwriter. Tevens hooggeëerd bezoek uit de scene rondom knw-yr-own, het label van Beat Happening-voorman Bret Lunsford. Blau komt net als knw-yr-own uit het kleine stadje Anacortes, waar Lunsford al jaren de muziek bepaald, met onder anderen een platenzaak en dus het label knw-yr-own. Blau is er op verschenen, net als het melancholische Little Wings en The Gift Machine. Uiterst interessant.
Ook Phil Elverum is muzikaal grootgebracht door Lunsford, deels als medewerker van diens platenzaak en deels in enkele bands die op knw-yr-own zijn uitgekomen. Bijvoorbeeld D+, waar zowel Lunsford als Karl Blau en Phil Elverum in speelden. Toen Lunsford de eerste nummers van Elverum z'n lo-fi knutselproject The Microphones hoorde, verscheen dit project, meestal in cassettevorm, ook bij knw-yr-own. Dat is nu ongeveer vijftien jaar geleden.
In de tussentijd is er rondom Phil Elverum veel gebeurd. Zijn The Microphones verschijnt al snel bij het grote K-Records, dat bekende label van Calvin Johnson, die andere voorman van Beat Happening. Daarnaast brengt Elverum bijna elk jaar zijn nieuwste muziek uit op zijn eigen label P.W. Elverum & Sun. The Microphones veranderd ondertussen van naam; na de schitterende plaat 'Mount Eerie' (2003) wordt die plaattitel gelijk de nieuwe naam van het project. Ook Mount Eerie wordt bejubeld door de kritische pers. Zo wordt The Microphones vaak gespot in de jaarlijsten van Nanne Tepper (groot schrijver, groot muziekliefhebber), de Jannen van Elpee hebben 'Wind's Poem', de meest recente plaat van Mount Eerie, in de top31-jaarlijst van 2009 op 11 gezet. Een welverdiende positie.
Muzikaal gezien is er in die jaren eigenlijk weinig veranderd. Het onvolprezen 'The Glow Pt. 2' (2001) van The Microphones vertoont zowel dezelfde overeenkomsten met de geluidscollages in vroeger werk, als songs van latere platen, die dus onder de naam Mount Eerie zijn verschenen. Luister maar eens naar 'Song Islands', de verzamelaar van de tussen 1998 en 2002 gemaakte EP's. Steevast drijven de nummers op een laag van spanning en grommende geluiden. De noisy lo-fi is explosief, waarbij je nooit weet wanneer de geluidserupties plaatsvinden; het is onvoorspelbaar.
Daarentegen is het werk van Elverum, in de basis, heel toegankelijk. Mount Eerie kiest steevast voor een singer/songwriter-benadering, al is het de muzikale omlijsting die niet altijd past. Die omlijsting klinkt veelvuldig vervreemdend, door het gebruik van dissonanten of loeiharde gitaren, die door kunnen slaan naar black metal, zoals te horen is op het onlangs verschenen en reeds genoemde 'Wind's Poem'. De vaak poëtische teksten vlecht Elverum er met alle rust tussendoor. Die teksten vormen een duidelijke lijn. De stem en de muziek van Elverum combineren uiterst mooi, Mount Eerie bewijst het al platen lang.
Ondanks de overeenkomstige platen, houdt Elverum zijn muziek fris. Hij werkt elke keer op een iets andere manier. 'Wind's Poem', compleet geïnspireerd op metal en de wind, laat een heel andere kant van Mount Eerie horen dan bijvoorbeeld het in 2008, samen met Julie Doiron gemaakte 'Lost Wisdom'. De lo-fi pop van die plaat is spontaan en open. 'Wind's Poem' is log en hard, met zwaar dronende gitaaraanslagen. De stem zorgt ervoor dat de overeenkomsten tussen de verschillende platen van Mount Eerie te groot zijn, om te kunnen spreken over een 'nieuwe richting'. Het blijft mooi en indrukwekkend.
In Europa is 'Wind's Poem' verschenen bij Tomlab. No Kids, de band die tijdens de Europese tour van Mount Eerie het voorprogramma verzorgt, verschijnt ook bij Tomlab. Deze band past beter bij de meer frivole bands van dit label, zoals een Hey Willpower of een Les Georges Leningrad. No Kids is vrolijker en met veel toetspartijen en uit blik gehaalde orkestratie gaat het soms in de richting van kitsch, die je ook bij Of Montreal of bij The High Llamas kunt horen. De band komt uit Vancouver en is deels voortgekomen uit het illustere P:ano. Ook behoorlijk interessant. Kom dus vroeg, dan pik je deze frisse band ook mee en heb je daarna een fantastisch hoofdprogramma. Ik heb er al maanden zin in.
niek
Mount Eerie: myspace
No Kids: myspace
Got photos on Flickr?
Want your photos of this event here? Tag them with