Ik heb het op deze plek al eens aangekondigd, maar nu gaat het toch echt gebeuren; Toody Cole & Band gaat op 31 augustus in Vera optreden! Toody is het enig overgebleven lid van Dead Moon, de band die dé personificatie is van authentieke DIY underground rock’n’roll. Ze wordt bijgestaan door enkele leden van Jenny Don't and The Spurs, dat deze avond eveneens optreedt in dit dubbelprogramma. Drummer Kelly Halliburton heeft nog samen met Toody (bas, zang) en haar man Fred Cole (zang, gitaar) in Pierced Arrows gespeeld, de band van het echtpaar Cole na Dead Moon. Kelly, ook bassist in Jenny Don't and The Spurs, heeft daarnaast nog een aantal reünie optredens van Dead Moon gedaan in 2015, toen oorspronkelijke drummer Andrew Loomis te ziek was geworden om nog te kunnen optreden. Tesamen met Jenny Don’t gitarist Christopher March is een band gevormd, die de Dead Moon kaars opnieuw kan laten branden en de nalatenschap van de legendarische band tot leven kan brengen voor weer een nieuwe generatie.

“Her name was Kathleen Conner. She worked the door at the Crystal Ballroom, right around the corner from the Folksinger club. She had big green eyes, good taste in music, and a problem with authority. Her friends called her Toody.” (Portland monthly 2009 - The Ballad of Fred and Toody)”

“Het begint allemaal tijdens de speciale jubileumavond in 1990. Groningen is 950 jaar, Vera-programmeur Peter Weening staat 10 jaar aan het roer en de verzamelplaat ' Beauty In The Underworld'  wordt gepresenteerd. Ter gelegenheid daarvan laat Vera haar favoriete undergroundtrio Dead Moon overvliegen voor een eenmalig concert. De sympathieke band uit Portland, Oregon verovert meteen de harten van het Vera-publiek en de Vera poll met haar unieke, rauwe mix van psychedelische garagepunktrash met vleugjes AC/DC, Led Zeppelin en country. Nu twee jaar later tourt de band al voor de derde keer door Europa en lijkt het Dead Moon-virus ook de ons omringende landen definitief aan te steken.”

Zo begin ik zelf een artikel in de (dan nog fysieke) VeraKrant voor een optreden van Dead Moon in 1992. Ik eindig het artikel met:

“Luister maar naar de instant classics op de nieuwe plaat 'Strange Pray Tell' en huiver. Ik voorspel, dat we deze band nog vaak gaan zien in Vera!”

No shit, Sherlock! Maar het klopt wel, Dead Moon staat na het eerste optreden meteen als poll winnaar 1990 op de Vera-muur en zal uitgroeien tot Vera’s huisband no 1. Ik ben zelf even de tel kwijt, maar als je naast Dead Moon ook het vervolg Pierced Arrows, het duo Fred & Toody en de gelegenheidsoptredens meetelt, die Toody hier in Vera in 2019 en 2022 speelt met een aantal Nederlandse vrienden als Toody & Friends, dan gaat de teller zeker door de dertig optredens heen. Ik had echter nooit kunnen vermoeden dat Toody op haar 77e (ook een mooi punkjaar trouwens) nog steeds de rauwe garage rock’n’roll van Dead Moon van het Vera podium zou gaan blazen. Maar dat gaat wel gebeuren!

“Door de openheid en vriendelijkheid van de drie Dead Moon leden maken zij niet alleen fans, maar overal vrienden voor het leven. Zo ook in Vera. Als de Coles op bezoek komen, dan is het net of er familie op bezoek komt. Je gaat samen om de tafel zitten en vooral Fred zit dan heerlijk op de praatstoel. Als je zoveel hebt beleefd als hij zit je vol verhalen en anekdotes. Na een "Oh my god, remember when ..." volgt dan het zoveelste smeuiïge verhaal vol Cole-humor.” (Vera site, It's OK - A Fred Cole Tribute - 27 januari 2018)

Dead Moon valt eind 2006 na bijna 20 jaar uit elkaar, waarbij het laatste optreden in Vera plaatsvindt. Pierced Arrows treedt in 2011 voor het laatst in Vera op. In 2013 zien we hier Fred & Toody als semi-acoustisch duo, terwijl er thuis in Portland een aantal reünie optredens met Dead Moon wordt gedaan met Andrew Loomis terug op drums. Zoals al gezegd moet hij voor de laatste optredens van de Dead Moon reünie helaas worden vervangen door Kelly Halliburton vanwege ziekte. Andrew komt in oktober 2015 nog wel persoonlijk naar Vera als toeschouwer bij het voor hem georganiseerde benefiet ‘For The Love Of Andrew’. Niet veel later overlijdt hij in maart 2016. Fred en Toody treden als duo nog één keer in Vera op in februari 2017, waarna ook Fred Cole in november van hetzelfde jaar overlijdt. In februari 2018 wordt in Vera ‘It’s OK’, een tribute festival ter ere van Fred Cole, gehouden.

"So glad Fred & I were able to make it back to see all of you for what we know would probably be the last time earlier this year. All my love to all at Vera & in Groningen--gonna miss seeing you all every year, Toody"

Toody is dan het enig overgebleven lid van Dead Moon. Ze wordt als vrouwelijk rolmodel van een generatie underground rockers regelmatig gevraagd voor interviews en lezingen. In 2019 is ze eregast tijdens een Vera jubileumfeest en treedt ze voor het eerst weer op met een aantal vrienden uit Nederland als Toody & Friends. Daarna is ze vaker op het podium te vinden tijdens verschillende gelegenheden. Bijvoorbeeld hier in Vera in 2022 tijdens het afscheid van programmeur Peter Weening, die dan met pensioen gaat. Wederom als Toody & Friends en samen met Vera-band de Weanietots.  Sinds 2023 is er echter het meer serieuze Toody Cole & Band met Kelly Halliburton en Christopher March in de gelederen. In deze bezetting is al in Amerika, Mexico, Australië, Nieuw-Zeeland en in Europa eenmalig op een festival in Benidorm, Spanje gespeeld.

Terwijl we een kaarsje branden voor Fred en Andrew, houdt Toody de Dead Moon kaars brandend. Voor iedereen die geïnteresseerd is in de meest authentiek klinkende underground rock’n’roll en in essentiële Vera historie.

We hebben deze avond een dubbelprogramma, waarbij we Jenny Don't and The Spurs opnieuw in Vera verwelkomen. Jenny Don't and The Spurs is een high-octane outlaw countryband uit Portland, Oregon, die met een mengeling van authentieke country en opzwepende rock'n'roll en rockabilly zowel liefhebbers van country en americana als garage rockers zal aanspreken. De muziek van de band is een hommage aan grootheden uit de 40-er en 50-er jaren als Patsy Cline, Ernest Tubb, Hank Williams Sr. en Loretta Lynne. Een tijd waarin de lijn tussen rock'n'roll en country nog heel dun is en niemand opkijkt als Elvis Presley, Johnny Cash, en Carl Perkins samen op tournee gaan.

Spil en middelpunt van de band is zangeres/gitarist Jenny Connors alias Jenny Don't. Als ze in 2008 van Acme, Washington naar Portland, Oregon verhuist komt Jenny Don't al gauw in aanraking met de muziekscene rond Dead Moon. Via een huisgenote en dan ex-Dead Moon drummer Andrew Loomis ontmoet ze ex-Wipers drummer Sam Henry en samen richten ze in 2009 de melodieuze garagepunkband Don't op. In Don't vinden we echtgenoot Kelly Halliburton op bas, ex-P.R.O.B.L.E.M.S en ex-drummer van Pierced Arrows. Don’t treedt in 2017 in Vera op, waarbij  ook ex-Poison Idea gitarist Eric "Vegetable" Olson van de partij is.

Naast garagepunknummers schrijft Connors ook een hele lading countrysongs, dus richt ze in 2012 samen met vriend Kelly tevens een countryduo op om deze songs uit te werken. Het duo wordt voor het blok gezet als Fred en Toody Cole met hun acoustische project Fred & Toody een optreden in Portland geven en het kersverse countryduo ongevraagd in hun voorprogramma zetten. Sam Henry wordt erbij gevraagd, het countryduo wordt een trio en turbo countryband Jenny Don't and The Spurs is geboren. Zo is het verschil met de bezetting van Don't enkel nog de gitarist, die in de beginjaren van de band nogal eens wisselt.

"Growing up, I actually listened to a lot of western music. I used to ride horses with my mom. I used to rodeo, and she was a big Patsy Cline fan. I think Patsy Cline is really what spurred my interest in singing. I just, I loved it – Patsy Cline and Creedence Clearwater Revival."

Met Jenny Don't and The Spurs keert Connors met een authentieke country-snik in haar stem terug naar de muziek uit haar jeugd. Na een aantal singles en EP's verschijnt de gelijknamige debuutplaat  'Jenny Don't and The Spurs' (2015) en lijkt er voorlopig een vaste gitarist te zijn gevonden in JT Halmfilst. Hij speelt ook nog mee op de tweede plaat 'Call Of The Road' (2017).

De band's definitieve sound komt met de komst van gitarist Christopher March, als JT Halmfilst vlak na het uitbrengen van 'Call Of The Road' vertrekt. Het fraaie gitaarwerk van deze voormalige rockabilly-gitarist geeft een extra opwindende lading aan de nummers. Vol gevoel worden subtiele melodieuze country akkoorden afgewisseld met snelle rockabilly licks en meer dan eens komt Ennio Morricone even langs als March vol reverb een lading prachtige spaghetti americana uit zijn dikste snaren weet te toveren.

Dat alles zal worden vastgelegd op de derde plaat 'Fire On The Ridge' (2021), maar door stemproblemen, een studiobrand en Covid zal het even duren voordat deze uitkomt. Als de plaat eindelijk naar volle tevredenheid is uitgebracht, wordt het ineens nog erger. Sam Henry wordt ziek en overlijdt na enkele weken. De bandleden zijn helemaal kapot van het verlies, want de geliefde Sam Henry is voor hen als familie.

Na een pauze wordt in de jonge Buddy Weeks een uitstekende en energieke vervanger gevonden. Met hem achter de drumkit wordt de vierde plaat 'Broken Hearted Blue' (2024) opgenomen door Collin Hegna van Federale en Brian Jones Town Massacre. Op de laatste track 'Bones In The Sand' eert de band voormalig drummer Sam Henry. 'Broken Hearted Blue' is een iets rauwere plaat met meer garage en rock'n'roll invloeden, garage country volgens de band zelf.

"We’re all into instrumental surf and that shows through especially in Christopher’s guitar effects and his pedals and stuff. Add to that some classic country and some moodier harder stuff like some Chris Isaak and The Gun Club, things like that,"

Voer voor liefhebbers van zowel country en americana, als van rock'n'rol, rockabilly en garage, served with 'a shot of Dead Moon'.

Aangezien de leden van Dead Moon persoonlijke vrienden zijn (en helaas waren) van zowel mij als meerdere Veranen, is het oorspronkelijke artikel hieronder aangevuld met enkele persoonlijke anekdotes en andere bijdragen. - Dikkie

Juni 1992
Komend vanuit Portland richting Oregon City, ga je uiteindelijk, na de brug over de zalmkwekerij, links. Je moet goed opletten om ergens aan de kant van de op en neer golvende weg een smal pad in het woud te ontdekken, met daarnaast een scheve, gedeukte ijzeren postbus met de naam Cole erop. Na het steil aflopende pad is er ineens een opening tussen de bomen.

Een sprookjesachtig houten huis torent naar voren. Als je de veranda aan de voorzijde oploopt en de voordeur binnengaat, zie je meteen een enorm mozaïek in de vloer: een adelaar en daaronder de naam Cole. Je bent op Dead Moon-territorium. Alles is door het echtpaar Fred en Toody zelfgebouwd. Ongelooflijk. Wel met behulp van een aantal vrienden natuurlijk, en de broer van Toody, Pat, die op het stuk land ernaast woont. Daar kun je maar beter niet gaan kijken, want het pad wordt bewaakt door een zeldzaam vals ogende herder. "It won't bite ya" Ja, zal best.

Buiten, rondom het huis, heb je, zoals je bij een Amerikaans huis verwacht, zowel een voor- als achterveranda, er ligt een groot stuk bos omheen en er is natuurlijk de grote schuur met allerlei troep en de oude vervallen jaren vijftig-auto's onder jarenoude lagen stof. Achter het huis is zelfs een zwembad. Het dak is echter niet af en het zwembad lijkt meer op een met bladeren bedekte moddersloot. In het ruime houten huis zelf is in bijna elke kamer een tv te vinden. Op elk scherm de NBA-finale tussen de Portland Trailblazers en de Chicago Bulls. Portland verliest en fans Fred en Toody zijn even teleurgesteld, maar herpakken zich meteen: 'thank god we have a party! De 'party' is het 25-jarig huwelijksfeest van Fred en Toody Cole, waar we met een zware Vera-delegatie vertegenwoordigd zijn.

Geloof het of niet, maar 's avonds tijdens het feest prijkt het Dead Moon logo boven de bossen van Oregon. Er is uitgerekend op deze avond een maansverduistering: Dead Moon Night. (Uit Rockin’On Paper, het eerste Vera Posterboek.)

"Toody knows Fred’s stories better than he does, often correcting him—even the tales about things she didn’t witness. And man, does she laugh. No matter the situation—cockroaches in the motel room, the tendonitis in her right hand, the butting of heads—she postscripts every story with a raspy cackle."
(The Ballad Of Fred And Toody, Portland Monthly, augustus 2009)

En kijk, een voorspelling die uit is gekomen in een eigen artikel uit 1992:
“Succes hoeft voor de band eigenlijk niet zo nodig. Fred en Toody runnen een eigen muziekinstrumentenwinkel, waarmee ze zich prima redden. Maar ja, dan wordt je ineens uitgenodigd door Vera en uit is het met de rust. Als dank wordt een Vera-delegatie uitgenodigd op het 25-jarig huwelijk van Fred en Toody. Zo staan we in juni van dit jaar ineens middenin de wouden van Oregon achter het zelfgebouwde houten huis van de familie Cole feest te vieren met bands uit het verleden van Fred Cole en leden van bands als The Monomen en Mudhoney.

Binnen laat Fred ons de slaapkamer zien, waar Dead Moon haar eigen opnames maakt en ter demonstratie wordt een moederplaat gesneden van een opname van Veraband The Mad Cowboy Experience op de eigen mono disc-cutter. Dead Moon is in werkelijk alles do-it-yourself.

Ik zie later zelf het succesvolle Seattle-debuut van Dead Moon, waar de band samen met The Jesus Lizard speelt. Seattle lijkt overspoeld door nep-grungers en wannabe-Nirvanas uit het hele land. Authentieker dan Dead Moon kun je het echter niet krijgen. Luister maar naar de instant classics op de nieuwe plaat 'Strange Pray Tell' en huiver. Ik voorspel, dat we deze band nog vaak gaan zien in Vera!”
(Dead Moon, Vera 13 december 1992)

"Maar het bloed kruipt waar het niet kan gaan, en met Pierced Arrows wordt een nieuw hoofdstuk geschreven. Samen met drummer Kelly Halliburton (bassist van streetpunkband Defiance)  slaat het echtpaar Cole een nieuwe weg in. Met Descending Shadows, de opvolger van debuut Straight To The Heart, levert de band een prachtplaat af.

De nummers voelen wat gestroomlijnder aan en 'dare i say it' een beetje 'poppier'. De energie en intensiteit van het trio spat van de plaat en is tomeloos en uitdagend met veel blues en country gitaarriffs. Het gruizige garagegeluid blijft als een warme deken over de nummers broeien met hier en daar een lekkere fuzz en zoals altijd is de stem van Cole onvast en krakend als een verouderde lattenbodem. En dit is, zoals Dead Moon fans weten, tevens de charme van de band.

Cole was al lo-fi voor het woord zelfs bestond. Het zal een mooie avond worden. Romantisch en een beetje donker, maar voornamelijk gepassioneerd en nostalgisch.”
(Vera-scribent Nataly, Pierced Arrows, 5 juni 2011)

“Vera Poll: 1. Dead Moon + Naked Prey (1990/2x USA).  Stad bestond meen ik 950 jaar en Vera kreeg wat extra geld om ‘wat leuks’ te doen. We hebben toen de plaat Beauty In The Underworld samengesteld die vanavond werd gepresenteerd. Overwogen werd om daarbij een knaller zoals Sonic Youth uit te nodigen, maar besloten werd de meest favoriete runner-up te halen en dat was Dead Moon. Voor één concert kwam de band over uit Portland voor hun Europese debuut. Het werd nog een mooi ‘huwelijk’.”
(Vera-programmeur Peter Weening, interview 2012)

“In 2019 werd het 120-jarig jubileum van Vera groots gevierd. In letterlijk het hele gebouw werden rondleidingen gehouden, er was een talkshow met een keur aan bekende gasten die hun Vera-herinneringen deelden, en er was -uiteraard- heel veel muziek. Eregast was Toody, het enig nog levende bandlid van eeuwig huisfavoriet Dead Moon.”
(Vera-scribent T-Ice, Vera Geschiedenis)

“In januari 2014 is er een reünie van Dead Moon ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van concertzaal The Crystal Ballroom in Portland. Door het overweldigende enthousiasme van het publiek besluit de band de eenmalige gelegenheid een vervolg te geven en meer optredens te gaan doen. Niet lang daarna krijgt Fred echter midden op straat een hartaanval en moet een zware hartoperatie ondergaan. Na zijn revalidatie doet Dead Moon begin 2015 weer een aantal optredens, ondere andere op het Go Sinner Go garagefestival in Madrid.

Dit gaat allemaal zo goed, dat Dead Moon in mei 2015 exclusief wordt geboekt voor Dauwpop in Hellendoorn. Ik ga daar zelf heen om mijn oude vrienden na jaren weer eens te ontmoeten - vooral Andrew had ik toen al zo'n 9 jaar niet meer gezien. Als ik Dead Moon ontmoet, blijkt Andrew echter behoorlijk ziek te zijn. Hij ligt nog te slapen als ik Fred en Toody in hun hotel ontmoet. Fred blijkt ook nog niet helemaal fit na zijn hartperikelen en kampt tijdelijk met een keelinfectie, waardoor hij eigenlijk alleen nog maar heel rauw kan zingen en niet zijn karakteristieke hoge bereik heeft. Toody ziet er nog het meest gewond uit met een paar blauwe plekken in het gezicht na een val van een trap, maar eigenlijk is zij de meest fitte van het gezelschap. "We're more like Wounded Moon now", zegt ze.”
(Fred & Toody unplugged in Vera, 13 Februari 2017)

“Aan de bandleden is duidelijk te zien dat het zware rock-'n-roll bestaan van de afgelopen decennia zijn tol is gaan eisen, maar vanuit iedere vezel in hun versleten lijf persen ze tot het uiterste van hun kunnen de garagerock de zaal in. En dat wordt gevoeld door het publiek. Na een paar akkoorden ontstaat een dampende pit die tot de laatste noot door blijft denderen en waarin stoere mannen elkaar omhelsen. Uitgeput, zwetend en voldaan begon het publiek zich te realiseren dat de doorleefde band die zojuist in Hellendoorn het podium afliep, een memorabele show heeft neergezet. Laten we hopen van niet, maar dit zou zomaar eens het allerlaatste optreden van Dead Moon in Nederland ooit kunnen zijn geweest.”
(Dead Moon op Dauwpop 2015. Teun Guichelaar, The Daily Indie)

“Lang geleden inmiddels, 1992. Ik zie nog zo Sam Henry in een kartwagen uit de bocht vliegen tijdens het 25-jarig huwelijksfeest van Fred en Toody Cole van Dead Moon in de bossen vlak buiten Portland, Oregon. Tijdens het feest is het wagentje opgevist uit de schuur van de Coles en is de Portland muziekscene gaan racen. Inclusief de bijna blinde Sam Henry, maar deze handicap weerhoudt hem niet om in volle vaart vanaf een heuvel  tussen de bomen te vliegen - en te crashen. Eerder heeft het hem  niet weerhouden om drummer te worden van een aantal legendarische punkbands als The Wipers (in 1977) en The Rats (voorloper van Dead Moon) en sinds 1981 - nog steeds - van Napalm Beach, een psychedelische punkband, die van grote invloed is geweest op de vroege grunge-scene in het noordwesten van de USA. In 2009 richt hij samen met zangeres/gitarist Jenny Don't  een nieuwe band op, simpelweg genaamd Don't.”
(Don’t, Vera 7 juni 2017)

“5 oktober 2017 wordt door de stad Portland uitgeroepen tot 'Dead Moon Night' en de plaatselijk muziekscene eert Dead Moon op het stadhuisplein met een keur aan Dead Moon covers. Fred en Toody kijken toe, zittend op twee grote zwarte tronen, waarop boven hun hoofden het bekende Dead Moon logo prijkt. Gelukkig is Fred Cole er dan nog om dit eerbetoon te ontvangen. Volkomen terecht, ook al zal de bescheiden rocker de laatste zijn, die dat zal beamen. Een van zijn uitspraken:

"Hey, you don't have to choose between being cool and being nice. In fact, if you think there is that choice, be nice. Because that's cool."”
(It's OK: A Fred Cole Tribute, 27 januari 2018)

“Als rock'n'roll een dikke laag zwarte modder zou zijn, dan zou Toody Cole er tot diep over haar middel in staan.”
(120 Jaar Vera 1899-2019)

“Like I said I went to an all girls catholic high school and the three names were Kathy, Linda and Debbie. Every other girl was named that, so in my sophomore year it was kind of like whoever got called is like Kathy and six girls would turn around. And I always wanted to have that ‘being known as an individual’ thing. I don't know why, it was really important to me. And I happened to be a little bit of a know-it-all, I love knowing the answer to stuff. So I'd be sitting in class and you know the teacher be going: “Now, so who knows …”, I’m  like: “Oh oh oh I know!”. So one of my girlfriends started calling me Toody after officer Toody in ‘Car 54, where are you?’, because he was always going “Oh oh oh!”, okay? And I thought, cool! And I was kind of just started hanging with this little clique of friends who were the oddball artistic types. So I was thrilled and they all started calling me Toody and it just stuck from there.”
(Toody, interview door Tanya Pearson voor het Women of Rock Oral History Project)

Juni 1992 #2
Vlak voordat we Seattle binnenrijden, klinkt er ineens een harde knal en begint het Volkswagenbusje te slingeren. Fred weet de bus echter onder controle te krijgen en onder het bord dat aangeeft dat je Seattle binnenkomt, staan we stil. Het was al a hell of a ride, want de bus viel telkens stil en we hebben 'm zo'n drie keer moeten aanduwen. Onder binnensmonds gevloek over Seattle en 'bad luck' haalt Fred de reserveband onder de bus vandaan. We arriveren even later toch nog op tijd in The OffRamp, een van de thuishonken van de grunge-scene, die in '92 nog springlevend is. Het is het eerste optreden van Dead Moon in Seattle en de band is toch wel een beetje gespannen voor de confrontatie met het publiek uit muziekstad nummer één op dat moment.

Dead Moon perst er echter de vuigst blazende set uit die ik tot dan toe van de band heb gehoord, en het dak gaat er af. Na het optreden zitten Fred, Toody en Andrew bezweet en voldaan aan de whiskey. Dan komt David Yow van The Jesus Lizard vlak voor zijn optreden de kleedkamer binnen om zijn armen vol te laden met Budweisers uit de koelkast. "Did you guys have to sign that stupid form as well?", vraagt hij nog, voor hij weer het podium opduikt. Hij doelt op het formulier dat zelfs ik moest tekenen en dat The OffRamp vrijwaart van welke juridische verantwoordelijkheid dan ook voor mogelijk obsceen gedrag van het muziekgezelschap dat het podium betreedt, in casu Dead Moon. Tja, je bent nu eenmaal in Amerika.

Na het optreden gaan Fred en Toody alleen terug naar Portland. Ik blijf met drummer Andrew en mijn vriendin Margriet nog een paar dagen logeren in Seattle. Ik maak me wel een beetje zorgen over het echtpaar Cole, dat 's nachts alleen in het noodweer met de gammele bus zo'n dikke driehonderd kilometer terug moet rijden. We bellen de volgende dag en gelukkig blijkt de bus het wonderbaarlijk goed te hebben gehouden.
(Uit Rockin’ On Paper, het eerste Vera Posterboek.)

“And so, on a battered wicker love seat on a back porch in an overgrown yard somewhere near Clackamas, this love song continues. A grandson circles the two of them, belching out the punch line to a joke, as Gram and Cappy, a pair of aging rock stars, settle further into their late-afternoon drunk. Their knees rub against each other flirtatiously, denim on denim. Birds sing. The butts pile up and the Yukon dwindles. “I love you, sweetie,” Fred says, placing a kiss on Toody’s forehead. She meets his eyes, lightly slugs him in the arm, and smiles: “I love you too, asshole.””
(The Ballad Of Fred And Toody, Portland Monthly, augustus 2009)

Dikkie.

Dead Moon | Official Website

Jenny Don't and the Spurs | Official Website