Blonde RedheadUSA
Of ik op zeer korte termijn, midden in een weekend van Fortarock en examens nakijken, een artikel kan maken voor een plotse bevestiging in het programma, die maandag wereldkundig wordt gemaakt. Over wie gaat het dan? Blonde Redhead! O, in dat geval moet het zeker lukken! Daar heb ik namelijk eerder dit jaar al een lofzang op geuit in de aller- allerlaatste Vera Krant.
Ik citeer dus uit eigen werk. En wie kent ze eigenlijk niet? Blonde Redhead, één van de meest geliefde bands in VERA, één van de meest onderschatte daarbuiten. Tweemaal Pollwinnaar Grote Zaal, in 1996 en 1997, vereeuwigd boven de bar. Overweldigend waren hun shows en zijn hun platen (beide altijd hoog in de Poll): wat een unieke band! Zangeres Kazu, wisselend tussen lieflijk en hysterisch. Tweeling Amedeo met zijn prachtzang en Simone met zijn geweldige ritmes. Die gitaren die om elkaar heen kronkelen als baltsende paradijsvogels. Dat dwarse, verrassende, compromisloze, originele van hun platen, waarvan vooral de eerste drie klassiekers zijn. In de nieuwe eeuw schoven ze steeds meer richting samples en elektronica, met ook weer prachtig resultaat. En nog altijd direct herkenbaar als typisch Blonde Redhead.
Het authentieke, vrijgevochten karakter van deze unieke wereldband is voor mij precies waar VERA voor staat, en wat hen tot één van onze absolute huisfavorieten maakt. Blonde Redhead legt schitterende routes buiten de gebaande paden aan, vroeger van op Sonic Youth geschoeide Noisepop (‘Swing Pool’), daarna van pianoballades (‘For The Damaged’) en tegenwoordig van bedwelmende elektronische hypnotica (‘Not Getting There’). Het negende album ‘Barragán’ komt in september uit, waarvan al een drietal wonderschone songs over het web circuleren. Het schijnt dat Kazu persoonlijk haar managers heeft gevraagd VERA in het tourschema op te nemen. Laten wij aantonen dat de liefde nog immer wederzijds is, door vanavond massaal bij hun achtste optreden hier (het eerste in 7 jaar) aanwezig te zijn!
Welcome home, Blonde Redhead!
T-Ice