Sinds ik halverwege de jaren ’90 als langharige grunger het nummer ‘Popular’ op de radio hoorde, ben ik fan van Nada Surf, en dan vooral van zanger Matthew Caws. Na die wereldhit maakte Nada Surf nog veel mooiere liedjes, op platen die van begin tot eind amper een zwak moment kennen, zoals ‘Let Go’ (2002), ‘The Weight Is A Gift’ (2005) en de fraaie laatste ‘The Stars Are Indifferent To Astronomy’ (2012). Hoewel ze alles als drietal schrijven, geldt Caws als het brein van de band, verantwoordelijk voor die pure, rake popsongs die altijd net de juiste snaar weten te raken. 

Als Nada Surf weer eens in VERA kwam, was het altijd goed vol en werden de shows in de Poll meestal goed gewaardeerd. Blijkbaar ben ik niet de enige die een zwak voor ze heeft. Afgelopen mei kwam Caws samen met Juliana Hatfield langs om als Minor Alps een dijk van een concert weg te geven. Hun debuut ‘Get There’ is ook weer een queeste naar het perfecte popliedje; een zoektocht die Caws naar mijn smaak trouwens al meermalen volbracht heeft, getuige de gestaag uitdijende voorraad schitterende liedjes.

 Zoals andere helden als Geoff Farina (Karate), Lou Barlow (Sebadoh) en Kevin Morby (The Babies) ooit ook een keer in hun uppie langskwamen, komt Matthew Caws nu ook solo spelen. Gestript tot de essentie van het popliedje: zanger met gitaar. Dat wat Ben Gibbard van Death Cab For Cutie ook zo goed kan, nog zo’n perfecte popsongschrijver. Er zal vanavond zowel werk van Nada Surf als Minor Alps in akoestische versies ten gehore worden gebracht. IJzersterke liedjes die ook in al hun uitgeklede eenvoud als een huis overeind blijven staan. Matthew Caws is wat grijzer geworden, maar zijn stem klinkt nog net zo jeugdig als in die beginjaren. Dit wordt bloedmooi! 

T-Ice