Lars Ludvig Löfgren is terug in de Kelderbar! Op de maand af 4 jaar geleden waren hij en zijn band al bij ons te gast, toen met zijn debuutplaat Heterochromia dat via het welbekende Subroutine-label in Nederland uitkwam. Ondertussen een semi-gevestigde naam in Zweden, een reeks mooie releases, en een optreden of wat op Eurosonic, wil deze liedjes-smid maar niet echt doorbreken in Nederland. Terwijl de hits van producers Max Martin en Johann Shellback de radio domineren (goede plaat hoor, die nieuwe Taylor Swift), en we allemaal nog steeds nostalgisch doen over ABBA, Ace of Base en At the Gates, kennen maar weinig mensen hier de naam Lars Ludvig Löfgren. Belachelijk, de man verdient beter. Belachelijke vergelijking ook, eerdergenoemde namen hebben wat betreft muziek niks te maken met vanavond. Wat hebben we dan precies in de aanbieding? Denk indie-pop, denk gitaartjes, denk volle arrangementen, denk catchy. De debuutplaat bestond uit vakkundig geschreven popliedjes a la Lemonheads en The Clean, en de vorige keer was dat een uitstekende mix met de Vera-kelder. Ondertussen heeft de man een nieuwe plaat en een stel singletjes uitgebracht en die klinken verdomde goed. Lekker compacte nummers, met de ideale lengte van 3 minuten - een goed nummer hoeft echt niet langer te duren. Hun label heeft het over invloeden als The Only Ones. Ja, misschien wel als we ze in de kelder op fatsoenlijk volume horen. Als je van popmuziek houdt (Als je zegt van niet, dan lieg je. Het is als masturberen. Van popmuziek houden is masturberen.), ben je vanavond aanwezig. Gitaarpop zoals het bedoeld is.Tot vanavond! |Chris