The Gories + Boogie Chillers + Mr. Airplane ManUSA
Begin jaren 90 is in mijn herinnering de tijd van nogal wat legendarische concerten in onze Vera. Dat ik daaruit het concert van The Gories op 7 mei 1992 nog steeds als een magisch hoogtepunt herinner zegt nogal wat. Wat een concert! De onbetwiste Vera Poll-winnaar van dat jaar. Naast de energieke Dan Kroha en de stoïcijns meppende Peg O'Neill staat in mijn geest vooral de overcoole Mick Collins in het middelpunt als een jonge, soulvolle blueslegende met zwarte zonnebril, gegoten in strak donker pak. En wat een strot heeft die Collins. Pure rock'n'roll versneden met pure soul. Niets ten nadele van de al even coole vocalen van Dan Kroha, maar als Mick Collins door de PA-boxen klinkt stijgt het kippevel weer even net iets hoger op de armen.
The Gories is een logisch product van Detroit, Michigan, de stad waar blues, soul, rock'n'roll en underground rock samenkomen in de muziekhistorie. Het is de stad van een bluesgrootheid als John Lee Hooker, pionier-rocker Bill Haley, soul label Motown en underground herrieschoppers als The Stooges en MC5. Dan komen we aan in 1986. Met de punkmentaliteit nog vers in het geheugen beginnen Collins, Kroha en O'Neill, niet gehinderd door enige muzikaal-technische voorkennis, de in Detroit op elke straathoek liggende invloeden uit soul, blues en rock'n'roll te verwerken. Ook de serie verzamelaars met 60-ies garage punk onder de titel 'Back From The Grave' op Crypt Records is een grote inspiratie voor de jonge Gories. In navolging van basloze bands uit Detroit als The Keggs en Nick & the Jaguars bestaat de muzikale bezetting uit twee gitaren (Collins en Kroha) en drums (O'Neill).
Doordat de drie Gories eigenlijk nog niet kunnen spelen onstaat er een unieke, hoekige, bijna krakkemikkige sound, waarbij het lijkt alsof de band gezamelijk van de trap valt en tegelijk toch aanstekelijk groovende neo-blues/soul/rock'n'roll klassiekers produceert. Want ondanks alle onkunde weet The Gories ladingen catchy riffs en loopjes te produceren, die rond de simpele ritmes cirkelen om vervolgens geniaal samen te vallen met de meest ontroerend mooie zanglijnen, die de grenzen tussen soul, blues en underground rock'n'roll doen vervagen.
In Detroit zien ze het anders in de beginjaren van The Gories. De band wordt veelal op het podium uitgejouwd. Eigenlijk bestaat de band dan ook niet echt. Toevallige afspraken om dan en dan een single uit te brengen worden vergeten door de weer eens opgeheven Gories, tot er een underground label een bandlid te pakken krijgt en The Gories in allerijl een garage of een schuur induikt om op te nemen. Op die manier blijft het trio bestaan en weet begin jaren 90 zowaar een schare cultfans op te bouwen. Inmiddels verschijnen er drie tot op vandaag klassieke Gories platen: 'House Rockin' (1989), 'I Know You’re Fine, But How You Doin' (1990) en Outta Here (1992). De laatste plaat verschijnt op Crypt Records, dat dan wereldwijd aan de weg timmert en The Gories speelt in 1992 door heel Europa. Na de tour is de rek er uit en houdt het trio er definitief mee op. Gelukkig is er dan al wel het magistrale optreden in Vera geweest.
Mick Collins zien we in de loop der jaren in Vera vaak terug in de al even legendarische Dirtbombs, zijn meest langlopende band. Tussendoor heeft hij na The Gories met Blacktop nog een geniale plaat afgeleverd, maar deze band zal Europa helaas nooit bereiken. Danny Kroha zien we terug in The Demolition Doll Rods en onlangs met het verfrissend garage rockende Danny & The Darleans. Peggy O'Neill zien we in Vera in 2009 terug bij de reünietour van The Gories, samen met garagerockhelden The Oblivians.
Dat reünie-optreden van The Gories is er eentje van hoge verwachtingen... die geheel en al worden waargemaakt. Natuurlijk zal het nooit meer zo onovertroffen cool worden als in 1992, maar in 2009 blijkt The Gories nog steeds unieke en tijdloze muziek te maken en is het opnieuw kippevel bij de stortvloed aan prachtige Gories klassiekers. Mick Collins is weer overcool en staat tijdens het reünieconcert in een heus FC Groningen shirt te spelen. Dat zal ook nu zeker niet misstaan en zeer op prijs worden gesteld in deze dagen van FC-manie, maar ik teken toch voor eerherstel van het zwarte bluespak.
Een aantal leden van Boogie Chillers uit ons eigen Groningen heeft dat Gories-optreden in 1992 nog bewust meegemaakt. Net als The Gories bestaat Boogie Chillers uit twee gitaristen en een drummer. De naam komt van een nummer van John Lee Hooker, getiteld 'Boogie Chillun', niet geheel ontoevallig ook door The Gories gedaan op 'House Rockin'. Sinds de oprichting in 2010 omschrijft Boogie Chillers haar muziek zelf als ‘the missing link tussen QOTSA en The Gories’. Ik bedoel maar te zeggen, dat deze Groningers niet geheel en al ontevreden zullen zijn het podium met The Gories te delen op deze avond.
Maar dat gezegd hebbende heeft Boogie Chillers natuurlijk wel haar eigen gezicht. We hebben het hier over inspiratie, invloeden. Boogie Chillers heeft de oude garagerockrotten (Hot Dog) Teade (ex-The Drugs) op gitaar en zang en Koos a.k.a. Jim BOOM (ook Green Hornet) op drums. Als de muzikale (miss) Fiona bij de band komt, moet ze het gitaarspelen nog onder de knie krijgen, maar dat pikt ze bijzonder snel op, zodat de band in no time klaar is om op te treden. Met haar meer zwoele stem blijkt ze een perfecte aanvulling te zijn op de rockende soulstrot van Teade, die met zijn seventies rock riffs een eigenzinnige stoner-tic in de garage bluespunk brengt. Op de een of andere manier lijkt de zomer ineens heel dichtbij. Let's boogie!
Dikkie.
Support nummer twee bestaat tevens uit twee personen. Mr. Airplane Man is Margaret Garrett op gitaar en Tara McManus op drums. Beide vrouwen zingen en maken muziek waarin hypnotiserende blues, spokende gitaren, eigenzinnige rock ‘n’ roll en dromerige pop worden gecombineerd tot een uniek brouwsel. De ene keer rustig en op z’n gemak om vervolgens over te gaan op rauw en hard. De vrouwen hebben sinds eind jaren ’90 al de enige ervaring opgedaan door te touren met bands als Reigning Sound, The White Stripes en Yeah Yeah Yeahs. Ze zijn de afgelopen jaren een tijdje weg geweest, maar sinds de release van Lost Tapes (bestaande uit oude, nooit eerder uitgebrachte opnames) is het duo weer helemaal terug en zijn er vergevorderde plannen om in de herfst met een nieuwe plaat te komen.
Speelvolgorde:
20:30 - Mr. Airplane Man
21:15 - Boogie Chillers
22:00 - The Gories