Lucidvox is vanavond ook te gast in de seizoensopening van VERA Weekly. Kijk voor je richting VERA vertrekt live mee naar een interview met de band op Twitch/Instagram.

Als je zondagmiddag op een rommelmarkt in het Friese gehucht Hemelum wordt geattendeerd op een concert van een vrij obscure band in je eigen geliefde popzaal dan weet je dat er iets bijzonders op de planken staat. Bedankt Jurgen voor deze wijze raad, maar ik zou hier al over Lucidvox schrijven, dus de datum stond al in mijn agenda: 2 oktober.

Tevens Internationale Dag van de Geweldloosheid.

Dat past wel bij deze vrouwenband die een van de vaandeldragers is van de ‘New Russian Wave', maar in 2022 moest vluchten voor het repressieve regime van Poetin. Omdat ze zich duidelijk uitpraken tegen de oorlog, net als veel andere gelijkgestemde bands. Met alle gevolgen van dien: feitelijk is de gehele Russische alternatieve muziekwereld sinds de inval in Oekraïne compleet uit elkaar geslagen.

Een handvol dappere muzikanten is gebleven, met het risico dat je voor het uiten van kritiek zomaar voor vijf of zeven jaar in de cel kunt belanden, of gedwongen wordt gerekruteerd voor het leger.

Het is voor ons nog nauwelijks te bevatten, al brokkelt de democratie in de VS ook in hoog tempo af, dus ik zou zeggen: stem verstandig op 29 oktober.

De meiden van Lucidvox besloten logischerwijs hun moederland te ontvluchten, maar ook om door te gaan als band. Al lijkt dat bijna ondoenlijk, wonend in vier verschillende landen (Servië, Georgië, Israël en Duitsland). Toch laten ze sindsdien vanuit het buitenland onverminderd (en lucid) hun stem en muziek horen, en is hun moraal alleen maar sterker geworden: “Je kunt me niet breken/ Je kunt me niet breken/Je kunt me niet breken / Vrede in de wereld" ('There Ahead', 2023).

Terwijl de band in 2013 bij wijze van grap werd opgericht, legde gitariste Galla Gintovt jaren geleden al eens uit. "Want alleen Anna (Moskvitina, bas) had eerder een band gehad. Nadezhda (Samodurova, drums) en ik hadden daarvoor nog nooit op onze instrumenten gespeeld." Anna vervolgt: "We waren allemaal een soort vriendinnen, want we hebben veel gemeenschappelijke vrienden die in andere bands spelen. Zo leerden we elkaar kennen en langzaam kwamen we op het idee om onze eigen band op te richten."

Zangeres en fluitiste Alina Evseeva completeerde het kwartet.

Na ongeveer een jaar covers te hebben gespeeld, begon de band voorzichtig eigen liedjes te maken. En net als alles binnen Lucidvox was het maakproces vanaf het begin zeer democratisch. Er is geen centrale songwriter in de band. Anna: "Een van ons brengt een bepaalde riff op de gitaar of iets op de drums, en dan beginnen we samen na te denken over hoe we het tot een nummer kunnen uitwerken: welke partijen we kunnen toevoegen, wat voor soort tekst er zal zijn, welke emoties we willen uitstralen."

Debuutalbum V Dvizhenii (2016) baarde meteen opzien door de bijzondere mix van progressieve rock en metal en traditionele muziek, die soms ook mythisch klinkt door de elfenachtige galmende voordracht van zangeres/fluitiste Alina.

Ook internationaal werd het opgepikt, ondanks de taalbarrière.

De song- en albumtitels zijn weliswaar Engels, maar de band blijft in het Russisch zingen, vertelde de band in 2020 bij het verschijnen van de tweede plaat We are (Glitterbeat Records) Anna: "Het is de meest authentieke manier om onszelf uit te drukken. Als we het in het Engels zouden doen, zouden we ons niet zo eerlijk voelen als in het Russisch."

Maar je hoort hun Russische herkomst ook in de muziek. Zoals Alina zegt: "We hebben één nummer dat een traditioneel Russisch volksliedje is met Russische volksteksten. Maar dat soort gevoel is ook aanwezig in andere nummers." Galla voegt eraan toe: "Ik ben geïnteresseerd in Russische volksverhalen, niet alleen in de muziek. We hebben nooit bewust gezegd: 'Laten we volksmuziek spelen.' Maar het zit wel in onze muziek, omdat sommigen van ons erin geïnteresseerd."

En toen begon Poetin de oorlog tegen Oekraïne.

“De muziek is ook met ons meegegroeid,” zegt de band. “We willen over deze situaties praten, zoals Covid en deze oorlog, niet alleen in de teksten, maar ook in de muziek. We willen iets belangrijks zeggen en mensen vertellen wat er om ons heen gebeurt. We hebben nu heel andere onderwerpen. Misschien kun je dat horen."

Muzikaal is de band verder geëvolueerd en toch heel herkenbaar gebleven. Het geluid is door de jaren heen zwaarder en meer gelaagd geworden, met metal-invloeden, dramatische wendingen en momenten van verstilling.

Op het meest recente album That’s what remained (2023) vroeg de band diverse gastmuzikanten, zoals trompettist Timur Mizinov van Wooden Whales, violist Dasha Avramova, gitarist Dmitry Chesnov en multi-instrumentalist Ella Bayisbaeva als achtergrondzangeres en een heel kinderkoor. "We wilden een groter, krachtiger geluid,” zegt gitariste Galla. “En wanneer veel mensen samen muziek maken, kunnen we als één groep samenkomen; het is anders, een interessante ervaring voor een muzikant wanneer je één van velen bent." De resultaten waren zodanig dat Galla en drummer grapten dat ze de band Lucidvox Orchestra wilden noemen.

Het was een tijdje stil rond Lucidvox, maar deze maand kwam de nieuwe single Constellation uit. Die klinkt voller en krachtiger dan het eerdere werk. Als je de zang weg denkt dan zou dit zomaar een lied van …And You Will Know Us by the Trail of Dead kunnen zijn.

Benieuwd of ze hiermee weer een nieuwe weg inslaan.

Hoe dan ook is Lucidvox nog alive & kicking. En vanavond bij dit concert aanwezig zijn is al een daad van verzet.

Igor

Support Sheik Anorak is het soloproject van de Franse muzikant Frank Garcia, gevestigd in Göteborg, Zweden. Als multi-instrumentalist combineert hij gitaar, drums, zang en elektronica tot hypnotische composities die balanceren tussen elektro-minimalisme, krautrock, indie pop en noise/nowave. Met behulp van loops, lagen en repetitieve structuren bouwt hij een rijk geluid dat tegelijk ritmisch en meeslepend is.

Lucidvox | Bandcamp

Sheik Anorak | Bandcamp