Zo onderhand zal Nederlands Onbekendste Popster hier in Vera toch wel de bekendste zijn. Naast Dead Moon heeft niemand hier zo vaak op het podium gestaan als Meindert Talma: muzikant, zanger en schrijver, een Groninger afkomstig uit Friesland. Meindert heeft tevens een veelvoud aan platen uitgebracht, op 10 april van dit jaar ziet zelfs nummer 20 het levenslicht: ‘Celluloid Illusies’ (2026). Volgens critici is zijn ode aan Nederlandse filmacteurs en -regisseurs zelfs zijn beste plaat tot nu toe. Naast de sterke composities van de nummers is de Nederlandse cinema bij uitstek geschikt voor de verhalende stijl van Meindert. Niet alleen verwerkt hij zelf altijd filmbeelden in zijn optredens, ook voltooit hij zijn studie geschiedenis aan de R.U.G al met de scriptie ‘Amusement of Avant-Garde. De amateurfilmclub De Groninger Smalfilmers in de periode 1933-1969’. Nu waagt hij zich opnieuw met succes aan een tweede werk over de Nederlandse filmwereld.

“Het heeft zijn rijkste, indringendste collectie biografieën opgeleverd. Bijna een kwartier duurt De ballade van Emmanuelle, over de miskenning van Sylvia Kristel, die nooit van haar seksimago afkwam. In rake zinnen duidt Talma de filmfilosofie van Paul Verhoeven (‘kijken zonder uit te zoomen’) en de pornovisie van Wim Verstappen (Blue Movie).
Rutger Hauer, Willeke van Ammelrooy en Monique van de Ven komen aan bod, maar het aangrijpendst zijn de tragische, vergeten levens van Andy Vrielink, Hans van Tongeren en regisseur Adriaan Ditvoorst, jonggestorven cultfiguren. Hun tragedies ontrollen zich op Talma’s muziek, die rijker is dan ooit: van pianoballad tot gruizige indierock en veel daartussenin.
Of je nou de teksten, de muziek of de filmgeschiedenis als insteek neemt: Celluloid illusies is een triomf.”
(Menno Pot in de Volkskrant)

“De liedjes zijn prachtige, kleine geschiedenislesjes over de grote helden van de Nederlandse film uit de jaren zeventig en culthelden uit de jaren tachtig. Je raakt nieuwsgierig naar de bezongen filmsterren, je wil hun werk zien. Sommige zijn bekend over de hele wereld andere weer voor even aan de vergetelheid onttrokken. ... Meindert Talma heeft met Celluloid Illusies zijn beste album gemaakt. Stevig en dramatisch als het moet, en breekbaar en gevoelig wanneer het moment daar om vroeg. ”
(Rob de Bruijn, Dansende beren)

De eerste keer dat ik zelf met het fenomeen Meindert in aanraking kom, is tijdens een van de illustere Stichting Hobbyrock avonden ergens in de jaren 90 in - waar anders? - Vera's Kelderbar. Meindert vertelt er het verhaal 'Dammen met Ome Hajo', over de herkenbare absurditeit van de wereld der volwassenen in de ogen van een kleine jongen. Ik heb daar innerlijk heel smakelijk om gelachen. Daarna ben ik Meindert nog menig keer tegengekomen, vaak in Vera. Zowel als bezoeker als tijdens zijn eigen optredens, waarin Meindert bewijst een rasartiest te zijn, iemand die geboren lijkt voor het podium. Haast nonchalant vliegen de rake bespiegelingen in zijn teksten je om de oren met melancholie en ontwapenende humor. Muzikaal ontwikkelt hij als toetsenist en zanger zijn eigen herkenbare stijl, die zowel wortelt in jaren zestig folkrock als in de wave van de jaren tachtig. Alles gevat in ingenieuze arrangementen.

Naast de cinema is ook voetbal een ware passie van Meindert Talma. Met het naderende WK voetbal in zicht vindt na de integrale uitvoering van Celluloid Illusies, De Grote Meindert Talma WK-voetbalshow plaats met daarin de grootste Oranje hits van Talma's drie voetbalbums: ‘Eenmaal Oranje’ (2012), ‘Balsturig’ (2019) en ‘Minna’ (2021).

Het is jammer dat het WK voetbal door de door en door corrupte leiding en de keuze voor locaties in landen met foute, despotische regimes elke keer weer schreeuwt om een boycot. Meindert zal het daar ongetwijfeld mee eens zijn, ook gezien zijn protestplaat ‘Schandalig’ (2023) in samenwerking met De Jonge Boschfazant, maar de liefde voor het voetbal blijft bestaan.

Ik heb zelf over ‘Eenmaal Oranje’ en ‘Balsturig’’ op deze plek al eerder iets geschreven:

“Net zoals je in de muziekwereld de 'Single Luck' eendagsvliegen hebt, zijn er in de voetbalwereld de eenmalige internationals. Zij, die slechts eenmaal in het nationale shirt de wei in mochten draven. Net het hoogst haalbare bereikt en het is alweer voorbij. Over deze dramatiek schrijven auteurs Remko den Boef en Karel Smouter in het binnenkort uit te brengen boek 'Eenmaal Oranje'. Zoals Chris Walder, die met zijn streng gelovige vriendin kiest voor een leven binnen de apostolische gemeenschap en daar op hoge leeftijd nog steeds spijt van heeft. Of zoals de huidige bondscoach Bert van Marwijk, die in het jaar van zijn oranje-debuut wel samen met zijn vader wereldkampioen klaverjassen wordt, maar als trainer tijdens het afgelopen WK voetbal vergeet dit kunststukje te herhalen.”
(Eenmaal Oranje)

“Meindert houdt van voetballers met een verhaal. De werklust van Robben. De aanvankelijk ondergewaardeerde rokende en drinkende Dick Nanninga. De honkvaste Abe Lenstra die weigert het buitenlandse avontuur op te zoeken. Het onvermogen van Van Gaal om normaal met de pers te communiceren. Het geluk dat jongen Cruijff treft door de innige vriendschap met ome Henk de terreinknecht van Ajax, die als de vader van Cruijff overlijdt, zijn geliefde stiefvader wordt. Alles verpakt in een bonte revue van 2 keer 45 minuten vol met filmpjes, anekdotes en liedjes.”
(Balsturig)

“De biografische miniatuurtjes zijn nooit geestig óf schrijnend, maar telkens allebei tegelijk, of het nou over de ‘pleziergoederenboer’ gaat die shirtsponsor werd van FC Emmen of over Humphrey ‘Minna’ Mijnals, die al in de jaren vijftig leerde over het ongewenste huwelijk tussen voetbal en racisme. “
(Klaas Knooihuizen in Trouw over Minna)

“It Nederlânsk Elftal is dochs wat oars, dat is eins folle mear in klub as Ajax, dêr’t oer twa jier wel hiel oare spilers yn stean kinne. It Nederlânsk Elftal, dat is wat.”

Twee keer totaalentertainment, ter lering en vermaak. Twee keer Meindert Talma op zijn best.

Dikkie.