Flying Horseman + Bird on the WireBelgië / Nederland
‘Ziek goed*****’, schreef het Belgische magazine Knack Focus over het vierde album van Flying Horseman Night is Long. Slang (of gewoon Vlaams?) voor: de plaat is bloedstollend mooi! Een donkere bezwerende mix van stijlen vol soundscapes. Het geheel wordt begeleid door de prachtige zang van de charmante frontman Bert Dockx en afgetopt met zijn hoofdrol spelende gitaar, die hij overigens aardig schijnt te slopen op de bühne. Complexe melodieuze rock met een vuig randje en her en der zelfs wat Afrikaans temperament.
De Vlaamse Dockx begon Flying Horseman als een soloproject, inmiddels telt de band zes leden. Hij studeerde af als jazzgitarist aan het Koninklijk Conservatorium van Leuven, maar de sound van deze band is niet in een muzikaal hokje te stoppen. En daar is ie trots op ook. ‘‘Hi, we’re Flying Horseman. We’re from Belgium. We’re not really a.. eh.. pop band. I don’t think we’re even like a rock band… We just do what we do’’, aldus de frontman tijdens het Norwich Sound & Vision Festival (2013). En zo is het maar net.
Maar ja, ‘van alles wat’ zal je ook misschien niet direct naar Vera trekken dus als ik het dan toch moet omschrijven komt een mix van post-folk en donkere blues het dichtst in de buurt. Zijn stem doet erg denken aan die van The Villagers frontman op Conor O’Brien, soms bespeur je zelfs breekbare Antony Hegarty trekjes. Zeker in combinatie met de voodoo-achtige zang van de zusjes Martha en Loesje Maieu. De donkere sound van Flying Horseman staat verder ver af van het lichtvoetige Villagers geluid. De intense opzwepende rock is - en zo het klinkt ook - een muzikale uitlaatklep van Dockx, die te kennen geeft niet anders te kunnen met zijn leven dan muziek maken. Maar ja, voor iemand die Veraanse uitspraken doet als: ‘Een bloeiende underground, en minder mainstreamgejengel’ (zijn muzikale nieuwjaarswens voor 2015), ligt vergelijkingen trekken nogal gevoelig en moet ik op mijn woorden letten.
Dan maar een idee van wat er zoal de revue passeert: Bill Calahan, (jonge) Nick Cave & the Bad Seeds en 16 Horsepower. Verder wordt er geschreven over invloeden van Joy Division, (late) Talk Talk, Bonnie Pe Billy en last but not least, The Velvet Underground.
Ik zou zeggen; kom langs en vel je eigen oordeel over Flying Horseman. Want wat het ook is, het is in ieder geval ‘ziek goed’ en ‘kapot mooi’. Of, hoe je dat ook zegt…
Bird on the Wire
En ook het voorprogramma is niet mals. Het Amsterdamse viertal Bird on the Wire weet Vera goed te vinden. Ze bestegen alle mogelijke podia in Vera: kelder, zaal en ook de Noorderzon container! In 2014 brachten ze hun debuutalbum Our Hands Meet On The Moon uit en dit jaar januari komen ze met hun tweede plaat Elephanta. De psychedelische indie popliedjes met rebels elektronisch shoegaze (denk aan Warpaint) sound zijn een erg fijne inleiding van je avondje Vera, dus kom op tijd!
- Nina