Na het hybride gamelanensemble Nist-Nah tijdens de Minorie-editie van afgelopen oktober verwelkomen we opnieuw een bijzonder instrument in VERA. Dit keer neemt Turner Williams Jr. de shahi baaja mee: een elektrisch snaarinstrument uit de citerfamilie, waarbij je met typemachinetoetsen de toonhoogte van de snaren verandert. Uitgevonden in Japan, verder ontwikkeld in India en tweedehands verkocht in Alabama. Een instrument dat grenzen en culturen doorkruist en Aziatische, Europese en Amerikaanse invloeden samenbrengt met moderne mechanische snufjes.

Na jarenlang de wereld rond te hebben getourd op DIY-basis, met optredens op festivals als Le Guess Who?! en Kraak, heeft Turner Williams Jr. een geheel eigen geluid ontwikkeld met zijn shahi baaja en effectpedalen. Ook heeft hij een bijzonder gevoel voor het samenstellen van prachtige muzikale mozaïeken uit zijn improvisaties. Zijn muziek klinkt als een kruispunt waar eeuwenoude en moderne tradities samenkomen en elkaar versterken. Je hoort invloeden van American Primitive Guitar, de tranceachtige klanken van Indiase raga's, de melancholie van Keltische ballads en de experimentele kant van de Franse folkrevival.

Zijn album Vipérine is zonder twijfel een van de hoogtepunten van dit jaar. De gruizige klanklandschappen van Briars On A Dewdrop (Feeding Tube Records, 2022) en de postpsychedelische loops van Ensoleillée (Les Disques Omnison, 2023) maken plaats voor een geluid waarin de shahi baaja meer dan ooit op zichzelf staat. Door het instrument zo kaal en puur te laten klinken, komt de kwetsbaarheid ervan extra sterk naar voren. Op Vipérine kiest Turner voor eenvoud, niet als weg door verlaten landschappen, maar richting een zachtere horizon. De etherische sfeer van het album biedt eerder troost dan dreiging.

De tweede muzikale ontdekkingsreiziger van de avond is Woordenvangenincijfers, het alias van de Groningse muzikant Mathé Többen. Na ontelbare uren thuis in zijn eentje muziek te hebben gemaakt en geïmproviseerd, stapt hij nu naar buiten om zijn geluid met publiek te delen. Met elektrische gitaar, effectpedalen en een looper bouwt Woordenvangenincijfers improviserende ambientcomposities, voortbordurend op de basis die Robert Fripp en Brian Eno legden met hun gezamenlijke albums No Pussyfooting (1973) en Evening Star (1975). Ook hoor je vleugjes mystieke krautrock en glitchy elektronica, maar dan gefilterd door de dromerige, ingetogen gitaarmuziek van The Durutti Column uit de jaren 80.

Turner William Jr. | Bandcamp

Woordenvangenincijfers | Bandcamp