Unsane + Sofy Major USA/FRA
Er zijn van die unieke harde bands, waarvan je vantevoren precies weet, wat je van ze kunt verwachten. Ze sleutelen nauwelijks aan hun muzikale concept en je wenst ook niet dat ze dat ooit in hun hoofd gaan halen. Want het beproefde recept smaakt elke keer opnieuw, de nummers vervelen niet en lijken in de vastgelegde vorm elke keer opnieuw uitgevonden met dezelfde verfrissende energie als het allereerste nummer. Bands als The Ramones, Motörhead, AC/DC en Slayer hebben dat. Unsane uit New York City heeft dat ook.
Met een compromisloze agressie, volle en tegelijk heldere totale distortie, maniakale schreeuwzang, beukende drums en een dreunende, grommende bas weet Unsane mij al vanaf het begin van de jaren 90 weg te blazen. Zeker als de band hier in Vera live op het podium staat. Een onverbiddelijke muur van beukgeweld wordt over je heen geblazen. En steevast wordt dat door de schare noise-liefhebbers beantwoord met gehamer van flessen op het podium om een toegift af te dwingen. Optredens van Unsane schaar ik onder mijn favoriete beukconcerten en ik ben niet de enige. Unsane eindigde tijdens het laatste optreden in Vera in 2011 weer in de top 10 van de concerten in de Vera Poll (plek 7 om precies te zijn).
Over noise-rock hebben we het hier dus. Vanaf begin jaren 90 beginnen bands als God Bullies, Helmet, Melvins, Steel Pole Bathtub, The Cows, The Jesus Lizard en uiteraard Unsane menig oortje van binnen schoon te blazen, want de decibellen vliegen lustig in het rond. Unsane wordt in 1988 opgericht door vrienden en studiegenoten Chris Spencer (gitaar), Pete Shore (bas) en Charlie Ondras (drums, ook Boss Hog). De band is een ultiem powertrio, dat een massale gitaarmuur met in de basis simpele en catchy akkoordenriffs weet te koppelen aan niet voor de hand liggende beukende ritmes. Op deze manier onstaat de herkenbare doordenderende machine, die nu bekend staat als Unsane.
Unsane komt uit de goede stad, als het gaat om het oppikken van de juiste invloeden. Uit de New York no wave scene ontstaan begin jaren 80 een aantal nieuwe noisebands als The Swans, Live Skull, Pussy Galore, Foetus en Sonic Youth. Het gebruik van straight forward rock ritmes en akkoorden is not done, hetgeen resulteert in gestripte, experimentele, dissonante en tegelijk keiharde muziek. Niet geheel toevallig staan deze bands indertijd ook op het Vera-podium. Tegelijkertijd is er halverwege de jaren 80 in New York een hardcore punk/metalcore scene met bands als Agnostic Front, Cro-Mags en Sick Of It All. Al deze noise, punk en metal invloeden komen al dan niet bewust samen in Unsane.
In 1991 verschijnt het gelijknamige debuutalbum en wordt meteen een trend gezet met de altijd bloederige albumcovers. In dit geval zien we een onthoofd lichaam over de treinrails liggen. Nee, over gezellige zaken gaat het niet bij Unsane; dood, verderf en vernietiging zijn de favoriete borrrelonderwerpen. Helaas wordt dit in de praktijk gebracht als Charlie Ondras in 1992 aan een overdosis heroine overlijdt. Hierop verschijnt de aan hem opgedragen complilatieplaat 'Singles 89-92' met vroege Unsane songs. Zijn plaats wordt ingenomen door Swans en Foetus drummer Vinny Signorelli. Als in 1994 Dave Curran de nieuwe bassist van Unsane wordt, is de definitieve line-up bereikt.
Er volgen een aantal klassieke Unsane platen, 'Total Destruction' (1993), ' Scattered, Smothered & Covered' (1995) en 'Occupational Hazard' (1998). In deze tijd treedt Unsane ook bijna jaarlijks op in Vera, aanvankelijk voor de honderd liefhebbers die op de noise-concerten afkomen, later ook voor het dubbele aantal. In 2003 en 2005 zien we een onveranderd blazend Unsane terug, gevolgd door het laatste Vera-optreden in 2011. De laatste Unsane heet 'Wreck' (2012) en klinkt wederom ouderwets sterk, alsof de band niet ouder is geworden sinds 'Occupational Hazard'. Ik ga Unsane voor de 9e keer in Vera zien en weer zal het een van mijn favoriete concerten van het jaar worden. Er zijn nog zekerheden in dit leven.
In het voorprogramma zien we het Franse Sofy Major uit Clermont-Ferrand. De laatste plaat Waste (2015) is geproduceerd door Dave Curran en klinkt op het eerste gehoor als iets tussen Helmet en Unsane. Een fijne binnenkomer.
Dikkie.