Dilly Dally + WeavesCanada
Enkele jaren geleden werd mij Dilly Dally getipt: een kennis had ze aan de overkant van de plas zien spelen en was van zijn stuk geblazen. Toen hadden ze enkel twee 7”singles uit, de eerste ‘Next Gold’ (2014) in eigen beheer en de tweede ‘Candy Mountain’ (2014) die bij het gerenommeerde Fat Possum uitkwam. Dat beloofde wat. Schurend en explosief, zo omschreef hij het. Beide singles waren aan de hand van een Pixies-blauwdruk geschreven. Maar dat is niet erg, want The Pixies zijn stevig in het VERA-hart opgenomen en destijds een graag geziene gast in VERA - getuige de grote poster, trap opwaarts, naast de ingang van de Grote Zaal.
Sinds de tip is Dilly Dally op de radar gekomen en met veel plezier gebleven. De vorig jaar verschenen single ‘Desire’, tevens voorloper van de plaat ‘Sore’ (2015), was eveneens uiterst mooi Pixies-achtig nummer. Waardoor ik enigszins twijfelde aan het ‘schurend en explosief’-verhaal van mijn kennis. Maar bij het verschijnen van de plaat, begreep ik hem beter. Want de band uit Toronto heeft op ‘Sore’ wel iets meer eigen smoel, is feller en onstuimiger. Want je kunt ook vergelijkingen maken met Hole, Yeah Yeah Yeahs en zelfs Protomartyr. Het zijn de grappige, soms pijnlijke teksten die het eigen maken en die ze over het gitaargeluid (dat we zo goed kennen en zo mooi vinden), heen gedrapeerd.
Dilly Dally is de band van vriendinnen Liz Ball en Katie Monks - die elkaar van de middelbare school kennen, samen platen hebben geluisterd en elkaar muzikaal hebben opgevoed. In Dilly Dally is de grootste rol weggelegd voor Katie Monks, want zij fluistert, zingt of schreeuwt, een beetje zoals je dronken oom op een trouwerij. Zij bepaalt met haar stem de sfeer en meent haar teksten. Bassist Jimmy Tony en drummer Benjamin Reinhartz maken Dilly Dally tot een viertal. Wat live een grotere toevoeging heeft dan op plaat; dan is het schurend en explosief, ik schreef het al.
Uit een iets ander vat tapt Weaves, oftewel de eveneens uit Toronto afkomstige band die met Dilly Dally meekomt. Zij spelen met minder alledaagse ritmes, maar ook weer niet. De ogenschijnlijke diversiteit aan klanken verweven ze tot toffe songs. Denk aan tUnE-yArDs, denk aan een breed palet waarbij de ene keer de afrobeat wordt aangetikt, de andere keer de warme synthpop van de jaren ’80. Hun cover van het Beatles-nummer ‘Help’ is bijzonder, net als de titelloze EP, die onlangs verscheen. Tip: voor deze band moet je vroeg naar VERA komen, Dilly Dally zal daarna het feest compleet maken.
niek