Deaf WishAustralië
Ha, een Australische band op het roemruchte Sub Pop label, dan mogen we iets rauws verwachten. En zo is het ook. Maar ondanks alle simplistische elementen steekt de (post)punknoise van van Deaf Wish uit Melbourne ook nog eens uiterst ingenieus in elkaar. In de band rouleren de verschillende bandleden als zanger en componist. Dit levert op het laatst verschenen 'Pain' (2015) een geniaal overzicht van tientallen jaren proto-punk, punk, post-punk, noise en dwarse alternatieve rock op. Alsof je met Sonic Youth door de tijd raast en onderweg The Stooges, Hüsker Dü, The Wipers, The Dead C en nog een paar garagebands en Dischord (emo)punkbands op het achterzadel springen. De wat recentere noisepunker moet misschien denken aan bands als Pissed Jeans, Metz, The Men en Total Control.
De band bestaat sinds 2007 als bassist Nick Pratt, drummer Daniel Twomey en gitaristen Sarah Hardiman en Jensen Tjhung besluiten eens de oefenruimte in te duiken. Twomey, Hardiman en Tjhung zitten dan al in verschillende bands en Pratt is een bekende uit het kroegcircuit van Melbourne. Het uitgangspunt is simpele songs te maken met feedback als het meest belangrijke wapen. Door de veelal dissonante akkoorden doet het wat aan een jagende Sonic Youth denken, waarbij de verschillende zangers het geheel van een van agressief snerende, emotioneel schreeuwende of onderkoeld melodische laag voorzien.
Deaf Wish brengt de in de oefenruimte bedachte nummers in 2007 uit op een zelfgetitelde CD-R verpakt in een kotszakje. Sarah Hardiman verhuist dan echter naar Engeland en de band ligt dan even stil. De uitgebrachte plaat krijgt in Australië echter een cultaanhang en met nieuwe gitarist Pete Dickinson vergroot Deaf Wish vanaf 2008 de underground cultstatus. In deze bezetting wordt in 2009 'Reality & Visions' uitgebracht. Dickinson stapt echter op, Pratt verhuist naar Perth en Deaf Wish ligt andermaal op haar gat.
In 2010 bezoekt Hardiman geboorteplaats Melbourne een tijdje en er wordt besloten een afscheidsplaat te maken. De oorspronkelijke bezetting duikt weer in de studio en eind 2010 verschijnt 'Mercy'. Hierop gaat Deaf Wish weer iets gevariëerder tekeer en naar aanleiding van de plaat wordt er zelfs in 2011 door Amerika getourd. Waarna de band weer een aantal jaren stil ligt.
En stil was blijven liggen, ware het niet dat Hardiman in 2014 terugkeert naar Melbourne en in dezelfde tijd Sub Pop ineens totaal onverwacht aan de bel - eh e-mail - trekt. Sub Pop kent Deaf Wish nog van de tour in 2011 en vraagt de band in eerste instantie een single uit te brengen. Met hernieuwde energie wordt 'St. Vincent's' (2014) opgenomen en blijkt Deaf Wish uit te blinken met een viertal noise/punk pareltjes. Er wordt andermaal getourd door Amerika en in 2015 verschijnt 'Pain', waarop Deaf Wish meer invloeden uit de rijke geschiedenis van noise en punk naar het heden weet te trekken. Alsof je vandaag de dag nog even een soundtrack maakt voor het roerige Vera-verleden in de jaren '80 en '90.
Dikkie.