Blanck Mass UK
De tijd gaat snel. Gravend in de archieven, kom ik er achter dat het optreden van Fuck Buttons véél langer geleden is, dan ik had gedacht. Al is de tijd eigenlijk niet eens zo belangrijk: het concert maakte indruk. Daar gaat het om. Een 12e plek in de onvolprezen VERA Poll van 2009, dat zegt ook iets. Health won dat jaar, op de voet gevolgd door Titus Andronicus en The Gories - kortom: geen slecht jaar. Goed. Het begin van het enthousiasme rondom Fuck Buttons was al iets eerder ontstaan. De geweldige plaat 'Street Horrrsing' (2008) was verschenen op het platenlabel van het All Tomorrow's Parties festival, waar de band in mei 2008 een verbluffend goed optreden gaf. Zeker vier (ex-)VERAnen waren hier getuige van, samen met een van de organisatoren van (o.a.) Lowlands. Resultaat: aan het einde van de zomer van 2008 speelden ze op het circus in Biddinghuizen.
Bij 'Tarot Sport', de tweede plaat die eind 2009 verscheen, buitelde de pers met superlatieven over elkaar heen. Zoals dat vaker gaat in de popjournalistiek, om het 'missen' van de eerste plaat te compenseren. Toegegeven, een ijzersterke plaat, maar bij 'Street Horrrsing' kwam de klap harder aan. In positieve zin. Want op het debuut, waren de spanningsbogen, de timing en de onderliggende spanning veel beter uitgewerkt en bij de opvolger waren de brokken ietwat makkelijker behapbaar. Bij 'Slow Focus' (2013) de meest recente plaat van het duo uit Bristol, moest Fuck Buttons opnieuw aan impact inboeten.
Nog voor Fuck Buttons met een derde plaat op de proppen kwam, zochten beide heren de extremen in hun eigen projecten. Andrew Hung concentreerde zich op zijn band Dawn Hunger (anagrammetje), vol tegen avant-garde schurende en ongemakkelijke electronica, met een glansrol voor Claire Inglis. Daarnaast was Hung druk met de Nintendo DS in de weer, waarop hij electronische, maar speelse stampers schreef. Met dit project stond hij vorig jaar zowel op Incubate als op All Tomorrow's Parties 2.0. Op datzelfde ATP-festival liet die andere Fuck Button-man, Benjamin John Power, onder de naam Black Mass het zaaltje genieten van een stroom aan zware, niets ontziende electronoise. De performance was kil en afstandelijk, maar het geluid was groots en meeslepend. Curatoren Jake en Dinos Chapman zagen dat het goed was. Net als ik.
Ook Blanck Mass is al een tijdje solo op pad. De plaat 'Blanck Mass' (2011) bevat schitterend dronende ambient, die niet alleen spannend is, maar ook hypnotiserend werkt. Het zorgde ervoor dat Power als support van Sigur Rós door Engeland trok. Maar net als bij Fuck Buttons brak Blanck Mass door met de tweede plaat 'Dumb Flesh' (2015), een geweldenaar van een LP. Eveneens vol drones en ambient, maar alles een beetje feller, vanuit meer perspectieven, veel opzwepender en nergens wordt het experiment geschuwd. Verscheen de eerste plaat nog bij Rock Action, het label van de graag geziene gasten van Mogwai, 'Dumb Flesh' is verschenen bij het label dat perfect bij die tweede plaat past: Sacred Bones.
Blanck Mass heeft in het verleden veel Nederlandse festivals aangedaan, met Best Kept Secret en het wereldwijd gerespecteerde Le Guess Who? als mooie voorbeelden. De avond voordat Power naar Groningen komt, speelt hij op het eveneens internationaal gerenommeerde Amsterdam Dance Event. Maar vergis je niet: VERA - dé club voor de internationale (pop)underground - is een plek waar hij perfect past, want ook voor liefhebbers van Mogwai, Beak> of Stars of the Lid is Blanck Mass verplichte kost. Net als voor liefhebbers van Aphex Twin. Voor alle anderen: kom je onderdompelen in geweldige geluiden. Blanck Mass is geweldig.
niek
In de pers:
- Pitchfork
Blanck Mass - Dumb Flesh (7,6)
"Over his career, both in Fuck Buttons and as a solo artist, Power's music has been an exercise in the sweeping emotional and physical power of sound itself. Fuck Buttons may be unlikely stars, but their music's pure momentum almost guaranteed its audience by force alone. Like Power's best work, Dumb Flesh moves you when it literally moves you." >> full album review
- OOR: "Het is één grote trip. Sun Downer, Chernobyl, Land Disasters – de apocalyptische beelden komen vanzelf. Soms is het moederschip niet ver weg en is de echo van Fuck Buttons luid en duidelijk hoorbaar in een windvlaag van white noise en ijle synths, soms ook ontroert Power met een verstild moment van pure schoonheid." - Koen Poolman
- Kicking The Habit: "Dankzij dit nieuwe, zich geleidelijk ontvouwende werk van zijn solo-alter ego Blanck Mass, Dumb Flesh, willen we nooit meer weg uit zijn muzikale universum. Hierin slingert hij ons en u heftig heen en weer tussen uitermate dansbare beats, grootse melodieën en niets ontziende sonische terreur. En dat zonder zijn Fuck Buttons-collega Andrew Hung tegenover zich." - >> Volledige recensie
- 3voor12 / Best Kept Secret 2015 Recensie: "Muzikaal valt vooral op dat hij solo net iets meer de uitersten opzoekt. Niet alleen drones, maar af en toe juist een langgerekt ambient stuk of beats die aan Autechre en Ben Frost doen denken. De set is bovendien zeer secuur opgebouwd, tegen het einde wordt het zowaar dansbaar terwijl we luisteren naar een soort industrial techno-track (‘Double Cross'). Of het vervreemdende ‘Dead Format’, met vervormde vocalen die een vergelijking met vroege Aphex Twin oproepen." - Sjoerd Huismans >> Volledige recensie
NB. Dit is de Clubkaart show van oktober. Ook zo'n coole VERA pas met vele voordelen? Klik dan hier en check de voorwaarden.