Iguana Death Cult + Creepy KarpisNL
Iguana Death Cult maakte al vaker Groningen onveilig met shows die de kwalificatie opzwepend ontstijgen. Hysterisch komt dichter in de buurt. Je moet niet vreemd opkijken als de woest heen en weer bewegende krullenkop van zanger/gitarist Jeroen Peek er tijdens een optreden zomaar een keer af plopt.
Een jaar geleden stonden de Rotterdammers ook al in VERA als voorprogramma van Together Pangea. Voor de hokjesdenkers: in die hoek kun je Iguana Death Cult wel plaatsen, samen met The Black Lips, Thee Oh Sees en Bass Drum of Death.
Het is voor het eerst dat ze als hoofdact in de grote (nou ja) zaal staan en daar is een goede reden voor. Een hele goede reden: het debuutalbum The First Stirrings Of Hidious Insect Life dat op 16 februari is uitgekomen.
Waaraan ik het heb verdiend weet ik niet, maar ik kreeg de geheime link naar het album al een maand geleden toegestuurd en sindsdien schalt de plaat hier vaak door de kamer. The First Stirrings Of Hidious Insect Life is een voortdenderende trein waarbij je er nu ’ns niet van baalt dat je geen zitplaats hebt. Al bij openingsnummer Pyramids rijdt de trein in de hoogste versnelling, jij hangt lekker in zo’n hengsel, zet ‘m nog iets harder en krijgt al snel zin om als Sjon, de alleenstaande vandaal mee te schreeuwen, in de lucht te trappen en in de bagagerekken te liggen.
En zelfs al ben je iets beschaafder aangelegd, dan wil je ook niet meer van deze trein af. Je passeert een halte –The Dreamer- waar je eigenlijk had moeten uitstappen voor je sollicitatiegesprek. ‘The Dreamer is lazy’ jengelt een kopstem in je hoofd, je blijft zitten en lachend zie je de deuren sluiten. Je trekt bij Can of Worms je stropdas los en zingt ‘i’m a sick boy, got many faces’. En kunt onmogelijk stil blijven staan. Je heupen volgen het ritme van drum en bas, het hoofd dat van de gitaar (je waant je op een warm strand) en je schreeuwt WHAAAAAA!!!
Bij Mutterschiff 308 staat op het perron je moeder te wachten. Ze zou met je gaan winkelen, maar de trein stopt hier helemaal niet. Hij remt alleen een beetje af (zodat je nog wel even naar mams kunt roepen dat je voorlopig niet thuis komt) en dendert dan weer door. Er wordt pas weer gas teruggenomen als je bent aangekomen bij Freak. Inmiddels lalalaat en zingt de hele coupé mee: You’ve been a freak all your life.
Een joint gaat rond, iedereen neemt een trekje. Alleen de machinist doet niet mee (gebaart met z’n handen dat ie nog moet rijden), en is misschien daardoor zo opgefokt dat hij bij Voodoo Mirror het gaspedaal weer keihard intrapt. De hysterie neemt serieuze vormen aan. Het is donker geworden, je probeert door het raam naar buiten te kijken, maar ziet alleen je zelf in de donkere spiegel. En dat ziet er niet best uit: je hoofd zit scheef op je romp. Je kijkt ook niet helemaal lekker uit je ogen.
Bij slotnummer Jellyfish val je afgepeigerd op de bank in het gehavende treinstel. Je probeert weer rustig adem te halen… Maar na anderhalve minuut komen die gasten van Iguana Death Cult nog met een laatste stuiptrekking JELLY-JELLY-JELLY-JELLY-JELLY die drie minuten later rochelend aan z’n eind komt.
Als bovenstaande beschrijving een enthousiaste indruk wekt dan kan dat wel kloppen. Volgens mij kan The First Stirrings Of Hidious Insect Life zich met gemak meten met bovengenoemde bands. En als al die festivalprogrammeurs afgelopen januari een beetje hebben opgelet dan verandert Iguana Death Cult dit jaar menig festival in een dampende en deinende massa. En kunnen optredens in het buitenland ook niet uitblijven. Maar eerst dus nog even in VERA.
De zaal wordt opgewarmd door Creepy Karpis, het nauwelijks minder opzwepende kwartet rond de begenadigde songwriter Marnix Visscher (check ook z’n solo-EP Fisscher Price en z’n andere hele fijne band Korfbal). Creepy Karpis geniet vooralsnog prioriteit. Dit Gronings/Zwolse garagerock-combo, ook niet vies van wat galm, speelde al vaker in de Oosterstraat (in de Gym of hier in de kelder), maar nog nooit op het grote podium. Dat mocht wel ‘ns. Ze hebben veel podiumuren gemaakt afgelopen jaar (o.a tijdens Popronde), brachten in september de EP Oh So Happy op cassette uit. En de opvolger is alweer opgenomen. Kortom: Creepy Karpis is ook on a roll. Kom op tijd en rol mee.
Update: ondergetekende was bij de plaatpresentatie in Rotown en ik kan alleen maar zeggen: gaat dat zien! En doe je zweetbandjes om.
Igor
NB. Dit is een van de twee Clubkaart shows van maart.
Met deze Clubkaart heb je vele voordelen, zoals 12 gratis shows, gratis garderobe en gratis entree of korting bij LOFT en Downstage concerten. Hier kun je de kaart aanschaffen.