De eerste keer dat ik de naam Cashmyra hoorde was bij de garderobe in VERA, iets van zeven jaar geleden. Joost Oomen en ik haalden los van elkaar en in enigszins beschonken staat onze jassen op toen hij zich omdraaide en vroeg met groot bombast: ”Zeg, ken jij Cashmyra al? Zij maakt behoorlijk goede Nederlandstalige liedjes over bloed en ingewanden. Dat vind jij toch leu-heuk?” Zodra ik thuis kwam, zette ik het op. En inderdaad, als fervent liefhebber van enigszins macabere thema’s was ik snel om. De teksten waren spitsvondig, rauw, duister en grappig tegelijkertijd. He-he, dacht ik. Zou leuk zijn haar eens te ontmoeten. En dat gebeurde.

In de loop der jaren heeft Cashmyra zich ontwikkeld van eigenzinnige liedjesschrijver tot snoeihard postpunk duo samen met Djai-Mac Wolthof, die we met een gerust hart een van de beste drummers van het noorden kunnen noemen. Samen brachten ze Moreel verwerpelijk (album, 2020) en Privé (ep, 2023) uit. Cashmyra’s bijzondere geluid, intrigerende persoonlijkheid en DIY mentaliteit maakten dat wij bij Zeevonk Records graag het volgende album wilden uitbrengen.

Dat is sterven doe je toch wel geworden. Toen Cashmyra nog geen drie jaar oud was, verloor ze haar moeder aan zelfdoding – een verlies dat een diepe leegte achterliet en haar blik op het leven en de dood voorgoed kleurde. Op sterven doe je toch wel onderzoeken Cashmyra en Wolthof, samen met vaste producer Harmen Ridderbos (Town of Saints, Electropoëzie, CAW CAW), rouw, sterfelijkheid én de wil om te leven. Los van Cashmyra’s herkenbare en gevatte teksten gemengd met oer-schreeuwen, komt in sterven doe je toch wel de thematiek extra goed tot zijn recht door de afwisseling met een zacht gefluister dat het duo nog niet eerder heeft laten horen. Daarnaast is er af en toe ruimte voor een meer frisse, kalme sound. Een soort The Kills meets Roosbeef.

Een persoonlijke plaat dus, met een voor velen donker thema. Maar zoals Cashmyra zelf zegt: "Het is oké om alles te voelen. Gewoon omarmen.” Daarnaast is het, even los van het thema, gewoon een steengoede plaat geworden.
Sinds kort worden Cashmyra en Wolthof live bijgestaan door gitarist Sjoerd Knol (The Desmonds). Wie bij Cashmyra’s show op Noorderzon Festival was afgelopen zomer, heeft hier al een voorproefje van kunnen zien en horen. Knol zorgt voor een nieuwe live ervaring door zijn eigengereide arrangementen en zijn impulsieve aankoop van een synth gitaarpedaal maakt de vernieuwde ‘Cashmyra-sound’ compleet.

Speaking of synth, de supportact van vanavond is synthpop hitmaker LauLau . LauLau lieten wij vorig jaar de Zeevonk-container op Noorderzon afsluiten. Het was een feest. LauLau zet geestverruimende en hyper-kleurrijke muziek, kunst, videogames en performances tegenover grijze bedrijfsloodsen, groene woestijnen en hetero-normatieve opvattingen. De werelden die hij schept zijn altijd voorzien van soundtracks waar je absoluut niet op stil kunt blijven staan. Dansen maar.

Zeevonker, wandelende muziekenclyclopedie en Downstage-held Hugo Heinen draait als DJ de avond aan elkaar. Zoals ik bij alle Zeevonkavonden schrijf (en terecht!): het wordt legendarisch. Tot zaterdag!
| Eva