Een klein stapje terug in de tijd. Aan het begin van de jaren '90 vonden er wat muzikale aardverschuivingen in België plaats. Tuurlijk, die Antwerpse kant van het verhaal is bekend; het Europese equivalent van de muzikale erupties zoals we die de afgelopen vijfentwintig jaar ook in Seattle, Chicago en Montréal hadden. Op Antwerpen stonden de schijnwerpers en mede daardoor werkte Antwerpen als een magneet op alles wat met kunst, mode of muziek te maken had. Een boeiende periode, een bloeiende periode. Maar hoe mooi de tijd ook was, daar doe je de rest van Vlaanderen mee tekort. Want ook in Belgisch Limburg gebeurde er veel, en evenzo interessant. Nemo en Evil Superstars, bijvoorbeeld. Bands met vergelijkbare voorbeelden als de bands uit Antwerpen: Captain Beefheart en Tom Waits, maar ook de 'Vlaamse voorbeelden' als The Kids, TC Matic en X Legged Sally, die het idee opriepen van 'als zij het kunnen, kunnen wij het ook'.

Dat zelfvertrouwen vond je bijvoorbeeld ook in Tremelo (Metal Molly), in Gent (Gorki, Soulwax), in Kortrijk (Ozark Henry), et cetera. Maar  niet alleen op verschillende plekken in Vlaanderen vierde de kunstzinnige aanpak van muziek hoogtij, de branie liep vooral door de bands heen. Iets specifieker: een bandlid was niet band-gebonden, maar speelde een actieve rol in meerdere andere bands. Niet alleen boeiende gelegenheidscombo's, maar ook uiterst interessante bands. Een voorbeeld: Mitsoobishy Jackson, een onvolprezen band die popmuziek vanuit meerdere hoeken benaderde, had leden van Nemo, Evil Superstars en Metal Molly in zich. Dead Man Ray, nog zo'n band. Met (ex-)leden van dEUS, Nemo en de voorheen hitlijsten-bestormende Daan Stuyven. En uiteraard het sterrencombo Kiss My Jazz, met zo'n twintig leden die in de gehele Vlaamse scene actief waren. (Stonden in januari '00 in VERA, één van de mooiste posters uit het VERA Artdivision archief).

Maar zoals altijd, sterren komen, sterren gaan, de kopstukken van de scene bleven bestaan. Vanwege hun klasse. Een van die kopstukken, tevens interessante schakel in die grote stroom aan bands was Mauro Pawlowski. Destijds voorman van Evil Superstars, tegenwoordig gitarist bij dEUS. En in de tussentijd en daaromheen solo en als voorman van het grommende stoomwals-gebeuren in Mauro & The Grooms, in het al even genoemde Mitsoobishy Jackson, bij de boeiende maar afstandelijke, grote-stad-pop van Shadowgraphic City (met leden van Metal Molly en Bettie Serveert), het artrockende The Love Substitutes (met ex-leden van dEUS en Dead Man Ray), onlangs in het Amerikaans rockende Hitsville Drunks en nu naar VERA met Gruppo di Pawlowski. Het hebben van zoveel bands en zoveel muzikale activiteit past goed bij de man (hij beweerde ooit dat je als band maximaal twee platen bestaansrecht hebt, daarna is alles wel gezegd).

De grote jongens van de Belgenpop hebben we al tijden niet meer in VERA kunnen zien (ik kan me niet meer herinneren wanneer ik Mauro voor het laatst in VERA heb gezien), maar alleen al de eerste recensies rondom de shows van Mauro en zijn Gruppo di Pawlowski zijn redenen om voor naar 'het stadion' te gaan. Ik las over 'een happening', over 'luid gillende sirenes met zware gitaren', 'een schreeuwende Mauro'. Toegegeven, met hem op het podium beleef je altijd wat, maar dit soort woorden geeft iets om extra naar uit te kijken. Zeker als Mauro zich in Gruppo di Pawlowski laat bijstaan door muzikanten als Elko Blijweert (o.a. Dead Man Ray) en held Pascal Deweze (o.a. Metal Molly, Sukilove, Shadowgraphic City en Mitsoobishy Jackson). Samen met Sjoerd Bruijl, Jeroen Stevens en Ben Younes nemen ze je terug naar de hoogtijdagen van de Vlaamse Scene:  opzwepende deunen die veelvuldig leunen op de gekte van Captain Beefheart en Frank Zappa. Maar zo bevlogen en wild gebracht als Nick Cave bij z'n tweede jeugdband Grinderman.

Een asociaal feestorkest wordt het genoemd. Dat het geweldig wordt, vertellen ze reeds in de wandelgangen. Maar dat het wel een serieus gebeuren is, verklapt de door Steve Albini opgenomen en onlangs uitgebrachte plaat met de sympathieke titel 'Neutral Village Massacre', waarop je zelfs vlagen Trumans Water, Melvins en Jesus Lizard hoort. Ofwel bands die jarenlang met luid applaus in VERA zijn ontvangen. Dat moois gebundeld in één band: Gruppo di Pawlowski. Kortom, komt uit, komt uit.

- Niek