Kid Congo & The Pink Monkey Birds USA
Je weet ongetwijfeld hoe belangrijk het is om een goed cv te hebben. Hoe meer ervaring hoe beter. Hoe mooier de resultaten uit je verleden, des te beter ziet je toekomst eruit. Als Brian Tristan iets heeft, is het wel een goede staat van dienst. Sterker nog, een veel mooier cv is er nauwelijks denkbaar. Tristan speelde in The Gun Club, zat in The Cramps en deed mee op de beste platen van Nick Cave & The Bad Seeds. In niet een lullig bijrolletje trouwens. Zijn gitaarspel was bepalend voor het geluid van alle drie de bovenstaande bands.
En toch kent u hem niet? Misschien is dat niet heel gek, als je bedenkt er vóór Tristan -of Kid Congo Powers, zoals zijn artiestennaam is- een paar van de meest charismatische persoonlijkheden uit de muziekgeschiedenis stonden te zingen. Als publiek ben je nu eenmaal meer geneigd om naar Nick Cave te staren of je te verbazen over de vreemde capriolen van Lux Interior en Poison Ivy dan dat je naar de andere muzikanten kijkt. Dat weet hij zelf ook maar al te goed. In een interview eerder dit jaar zei hij iets als: “Het hele idee van in een band zitten is dat je een wereld en een taal creëert. Met The Gun Club verzonnen we dat ter plekke, maar wat ik bij The Cramps en Nick Cave & The Bad Seeds leerde, is dat je een nieuwe, compromisloze wereld kunt scheppen. Daar komt het vandaan. Je wilt met mensen communiceren en alles -het artwork, je uiterlijk en je muziek- staat in dienst daarvan. Daardoor kun je mensen meenemen, jouw wereld binnen.” Alles bij Kid Congo Powers staat in dienst van de muziek.
Na al die avonturen in de jaren tachtig en negentig gaat Kid Congo zelf vooraan staan. Met zijn band The Pink Monkey Birds neemt hij in 2009 het heerlijke 'Dracula Boots' op. Het is een rauwe, bijna primitief klinkende garageplaat. Bepalend is het soms blikkerige, maar altijd funky gitaarspel waarmee er een heerlijk psychedelisch sfeertje ontstaat. We zijn inmiddels al weer toe aan het vierde Pink Monkey Birds-album, die allemaal even hard de moeite de moeite waard zijn trouwens. 'La Araña Es La Vida' -het heeft iets met Mexicaanse folklore te maken- duikt de band nog even dieper de muziekgeschiedenis is. Je krijgt stampende Chicago-blues, sleazy rock 'n'roll en elementaire rockabilly. Allemaal met een rauw, psychedelisch punksausje. Elvis Presley slaat op hol. Dit is rock 'n' roll in zijn oervorm: energiek, weird en meeslepend. Komt allen.
– Bart