RomperayoCOL
Danceable psychedelic cumbia
De tropische, psychedelische cumbia trein stopt weer eens op station Vera. Deze keer is het Romperayo uit Bogotá, Colombia, opgericht onder de bezielende leiding van drummer Pedro Ojeda Acosta. Ojeda kent Vera zo langzamerhand van binnen en buiten, want dit is al de vierde keer dat hij hier met Romperayo speelt. Daarnaast heeft hij in Vera al twee keer met Chúpame El Dedo op het podium gestaan en al vier keer met Los Pirañas. En omdat we niet genoeg kunnen krijgen van de stuiterende, feestelijke ritmes van Pedro Ojeda, komt daar op 31 oktober nog een vijfde keer Los Pirañas bij. Want feest wordt het als de Colombiaanse cumbia experts het podium betreden met hun aanstekelijke, humoristische en muzikale gekte in een mix van allerlei dansbare stijlen uit Zuid-Amerika. Cumbia, champeta, calypso, salsa, porro, merecumbé, tamborito, je doorkruist met Romperayo het hele Latijns-Amerikaanse continent.
Pedro Ojeda begint Romperayo aanvankelijk in zijn eentje. Wanneer Romperayo precies is begonnen wordt me niet helemaal duidelijk. Als Los Pirañas in 2010 wordt opgericht, bestaat Romperayo in elk geval al, maar pas in 2012 verschijnt de eerste plaat ’El Original de Teusaquillo, Música Para Ambientar’.
“Romperayo started as a kind of project, a laboratory in my house. Taking vinyls and experimenting with them. I took so many influences from Colombian rhythms and melodies, but also from Perú, Ecuador, Panamá… composing music inspired by the repertoire of recorded Colombian music. Mostly music from the 50s, 60s and 70s… the 80s not so much. The older the better. That’s how it started. I started using analog synthesizers that are very simple, very lo-fi, and really interesting to experiment with. So I started working on that alone at home, and when I had some music composed I got some friends together to play it live, and from there we started to record.”
(Pedro Ojeda in Sounds and Colours)
Door inspiratie uit de jaren 50 tot jaren 70 van de vorige eeuw krijgen de ritmes van Ojeda ook wel een soort van psychedelische sixties surf-tic, die in combinatie met de latin grooves hyper-aanstekelijk werkt. Het ‘Teusaquillo’ uit de titel van de eerste plaat is een tradionele, muzikale wijk in Bogotá, waar Ojeda zelf ook woont.
“It has been a neighbourhood that is really connected to music. The name of the neighbourhood is indigenous, and it has a really nice sonority… and from that came the album I suppose!”
(Pedro Ojeda in Sounds and Colours)
Om live te kunnen spelen en om Romperayo verder te ontwikkelen, verzamelt Pedro Ojeda een aantal vrienden om zich heen, Nicolas Eckardt (bas), Ivan Medellin (accordeon), Juan Manuel Toro (synths, keyboards) en Marco Fajardo (saxofoon). Ojeda blijft de belangrijkste componist van de band. Al gauw bevindt Romperayo zich in een bloeiende neo-cumbia scene, die zich over alle uiteinden van Latijns-Amerika uitstrekt en al gauw Europa bereikt, in Nederland onder andere op festivals als Best Kept Secret, Welcome To The Village en Oerol. Hoewel, ‘neo-cumbia’ is misschien niet een juiste benaming voor een stijl, die zich vanuit haar oorsprong altijd al blijvend heeft ontwikkeld, zoals Mario Galeano van Frente Cumbiero al eens opmerkt in een interview op Bandcamp. Frente Cumbiero is overigens nog een band, waarin we de druk bezette Pedro Ojeda terugvinden.
“What was happening 50 years ago was as relevant as what we’re doing today,” he continues, “and as relevant as it will be in another 50 years. Some think that ‘new cumbia’ is characterized by drum machines and synthesizers, but decades ago bands were using organs that were crazier than anything we can come up with today. Experiments aren’t new. [Cumbia] is millennia of sounds and information that have evolved into what we hear today.”
(Mario Galeano in Bandcamp scene report)
Romperayo is in principe een instrumentale band, maar op sommige nummers nemen Torro en Medellin enkele vocalen voor hun rekening. En uiteraard wordt je in bijna alle nummers opgeschrikt door allerlei maffe geluiden en kreten. Alles voor de gekte, zeg maar.
“Instrumental music takes you on a very special trip. I made songs with words for many years, and I respect that. However with this format in Romperayo and Los Pirañas we have no singer, no frontman. The band doesn’t have to validate itself next to a singer. There is more importance given to the music than to the singer or the words… to the sound. The names of the songs can be about anything and for me it is a political act creating instrumental music. It is putting the music first. Right now we are really focused on this, making instrumental music for the dance floor to connect with people not through words or a frontman or a show but through the music.”
(Pedro Ojeda in Sounds and Colours)
Opnames worden meestal gezamenlijk in een live bezetting gedaan, zoals het al in de jaren 60 en 70 gebruikelijk is.
“I personally love old discs, the sound of vinyls from the 60s and 70s with everyone playing at the same time, recorded on tape. It’s a different way to conceive and record music. In our tracks we try to emulate this sound.”
(Pedro Ojeda in Sounds and Colours)
Zo ook op de laatste plaat “En bloque en Mambo Negro” (2026), de zevende officiële release, waarop de muzikale, genre overschrijdende reis van Romperayo voortdendert. ‘En bloque’ betekent simpelweg ‘in één take’ en Mambo Negra is de studio in Bogotá, waar de hedendaagse cumbia scene vaak haar platen opneemt.
“What is Romperayo’s message for the world?”
“We want to show the importance of digging and finding things in the barren lands of our culture. The pressure from society is so strong that people arrive so easily to the motorways of culture, to the mainstream. Everything points you there, and from there is is very difficult because the content is so small and so limited. The invitation is to leave these mainstream avenues and to try and find the barren lands, of which there are so many in our culture, where you can really stick your hand in and get something interesting out.”
(Pedro Ojeda in Sounds and Colours)
Vrolijke, geniale gekte, we kunnen het wel gebruiken in deze rare tijden. Ik in elk geval wel!
Dikkie.