Door de smalle ingang in het oude voorpand kan VERA grote aantallen bezoekers niet snel verwerken. Kom dus op tijd om een lange rij te ontlopen. 
Heb je nog geen maandkaart, hou dan € 1,50 paraat voor een snelle kassa-afwikkeling. Alvast bedankt.

Een aantal jaar geleden kwam Erik Nevland voetballen bij onze FC. Eenmaal in de spits geposteerd vielen de doelpunten als rijpe appelen. In korte tijd liep half Groningen met vikingmuts rond en werd er een (hele mooie) plaat naar de spits vernoemd. Sinds enkele weken hebben we een nieuwe Noor en ook hij heeft er inmiddels alweer twee in liggen. Een nieuw succesverhaal, naar wij hopen. Dat dit allemaal verdomd weinig met muziek te maken klopt, maar dat Groningen wel iets met Noren heeft was het punt dat gemaakt moest worden. Enter Sivert Høyem.

Sivert Høyem kennen we natuurlijk van Madrugada, die prachtige sombermansband. Ze gaven een paar gave shows in onze club, in de. Toen gitarist Robert Burås in 2007 overleed hield de band op te bestaan en ging Høyem in zijn eentje verder. Zo stond hij in 2010 op Eurosonic. Met dat optreden zat hij nog behoorlijk in de lijn van Madrugada: galmende alt.rock, een klein beetje country en vooral Høyem zware baritonstem als bepalende factor. Op zijn eerste soloplaten bewoog hij zoch veel meer naar de folk- en americanahoek en dat is eigenlijk wel zo gebleven.

Luister bijvoorbeeld maar een naar 'Sleepwalkin' Man', de eerste single van alweer zijn vijfde soloplaat. Het is eigenlijk een folkliedje, met een akoestische gitaar, aanzwengelende strijkers en piano. Maar boven alles is er nog steeds die prachtige bariton, waarmee Høyem je meezuigt in zijn dramatiek. Dat geldt trouwens voor de hele plaat, een album waarop Høyem zich steeds meer als een Scandinavische, vroeg kaal geworden Nick Cave profileert. Of The Slow Show, maar dan in zijn eentje en een tikje minder dramatisch.

Als support neemt Høyem Jonas Alaska mee, die ondanks zijn naam ook uit Noorwegen komt. Daar won hij al een flinke prijs voor het beste debuutalbum. De singersongwriter zit in het americanahoekje, met verstilde liedjes die wel wat aan Bright Eyes doen denken. Mooi, lieflijk en melancholisch. Het wordt een mooie avond. Reken maar.

Bart

Jonas Alaska