Poppy hooks, punky basslines en rauwe gitaren, de band maakt nostalgische liedjes over het vinden van je plek in een wereld waar alles verneukt lijkt te zijn.

Ik weet niet hoe jij als muziekconsument tegenwoordig ‘nieuwe’ bands ontdekt, maar bij mij is het een beetje rommelig sinds het overlijden van Jan Kooi (je wordt gemist man!).

Als ik tegenwoordig een mij onbekend lied hoor (bijvoorbeeld op fip.fr) dat me pakt, dan maak ik een beeldschermopname zodat ik titel en artiest heb vastgelegd.

Een aantal dagen of weken later beluister ik het nog ‘ns via Spotify en als ik het dan nog steeds zo goed vind dan markeer ik ‘m als favoriet.

Inmiddels telt die lijst 346 songs.

Het is geen actieve lijst die ik regelmatig beluister, meer een archief.

Dan nu naar mijn functie van scribent voor de VERA-website. Je krijgt inzage in het online VERA scribentenrooster: een lange lijst met concerten voor de komende maanden, waarbij je mag kiezen over wie je een aankondiging schrijft – als die datum tenminste nog niet is opgeëist door een collega.

Bij donderdag 29 oktober zag ik de band Ulrika Spacek en die naam kwam me vaag bekend voor. Ik opende mijn Spotify-app en wat bleek: er stonden zelfs twee liedjes van deze band bij m’n gelikete nummers. Bingo! Ook nog liedjes van twee verschillende platen. Als je het echt weten wil: The Sheer Drop van Compact Trauma (uit 2023) en Square Root of None van laatste plaat EXPO (uit 2026).

Hoe dan ook wist ik wat me te doen stond. En gelukkig was de vacature nog niet vervuld.

Om je alvast een idee te geven: liefhebbers van Radiohead, Deerhunter, Pinback en het Amsterdamse Coparck zullen zich sowieso geen buil vallen als ze voor vanavond een kaartje kopen.

Echt nieuw kun je Ulrika Spacek niet noemen, want de band werd al twaalf jaar geleden opgericht in Londen. En het fundament werd zelfs al in 2002 in Reading gelegd, waar de schoolvrienden Rhys Edwards, Joseph Stone en Ben White in verschillende bands samenspeelden. Van The Enigma Project via Tripwires zag Ulrika Spacek in 2014 het levenslicht. Eigenlijk gebeurde dat kort daarvoor al in Berlijn waar Edwards met voornaamgenoot Rhys Williams (die ook al soms livegitarist was bij Tripwires) aan nieuw materiaal werkte.

In Londen maakten ze samen met hun Tripwires-bandmaten en drummer Callum Brown hun eerste plaat The Album Paranoia, die in 2016 uitkwam. En negen maanden later kwamen ze al met een opvolger: Modern English Decoration.

Ze zijn het zeker waard om te beluisteren en je hoort op die eerste platen al duidelijke overeenkomsten met hun meer recente werk en het talent voor catchy songs. Maar vooral ook dat de muziek van Ulrika Spacek steeds rijker, afwisselender en meer gelaagd is geworden.

De huidige bandbezetting is Rhys Edwards – lead vocals, guitar, Rhys Jenkins – guitar, Joseph Stone – guitar, keyboard, Syd Kemp – bass en Callum Brown – drums.

Ulrika Spacek is typisch zo’n band die waarschijnlijk zo een indie-hit zou kunnen schrijven, maar dat lijkt ze niet zo te boeien. Met liedjes die vaak de vijf minuten aantikken gaan deze experimenterende Britten liever niet voor een simpel doelpuntje.

Een weelderige combinatie van elektronica, soundscapes, samples en analoge instrumenten.

Met vaak stuwende drums, heerlijke tempowisselingen en de wat wiebelige zang van Rhys Edwards.

Ik begrijp wel waarom dit een clubkaartshow is.

En ik ben heel benieuwd hoe ze dit live gaan brengen. De opnamen hieronder (de Full Session bij Audiotree Live) zijn veelbelovend. Ik vind het mooi hoe ze meteen een sfeer neerzetten. Alle bandleden hebben meerdere effectkastjes of -pedalen voor extra lagen en geluiden, en daar weten ze wel raad mee.

Het is waarschijnlijk een heel gedoe om alles op te bouwen en af te stemmen, maar dan héb je ook wat.

En opgelet, want Mood Bored speelt daarvoor ook nog. We kunnen inmiddels stellen dat dit Tilburgse trio ondertussen het meest geliefde voorprogramma van buiten Groningen is  -zo vaak heeft de band hier de afgelopen jaren al afgetrapt.

Dat is heel begrijpelijk, want de band heeft al een trits bespottelijk goeie liedjes gemaakt, van internationale allure. Dat ik denk: waarom zoveel ophef over Hiqpy en zoveel stilte rondom Mood Bored. Maar dat komt waarschijnlijk nog.

Dat Myrte Driesenaar, Daan Stuyven en Timo de Wit hier nog niet als hoofdprogramma stonden komt alleen maar doordat ze nog steeds geen volwaardig album hebben uitgebracht. In 2027 is het eindelijk zover. Skin is de eerste single (die in september uitkwam) en als dat de voorbode is van de plaat dan belooft dat iets heel moois te worden. Niet zo poppy als eerder werk, maar heavy met hemelse zang. Heerlijk. Wat een bedwelmende stem heeft Driesenaar.

Kortom: kom vanavond op tijd, zodat je later op een snobistisch toontje kunt zeggen dat je Mood Bored nog als voorprogramma hebt gezien.

-Igor

Ulrika Spacek | Official website

Mood Bored | Bandcamp