White LungCAN
De vocalen en en de aard van de songs - punk, maar behoorlijk melodieus - doen me op het eerste gehoor denken aan bands als L7, Lunachicks en Hole. Maar die sound, stevig, zwaar, hardcore. En dan die voorbij vliegende riffs. Zware akkoorden, als in hardcore of metal, afgewisseld met dissonante of juist melodieuze ingenieuze hogere loopjes gedrenkt in delay, die daardoor weer doen denken aan hardcore punk pioniers als The Dead Kennedys. Het is duidelijk, dat White Lung uit Vancouver, Canada een geheel eigen plek voor zichzelf inruimt in het spectrum van hedendaagse door punk en hardcore geïnspireerde bands.
Volgens de band zelf maakt White Lung ook geen punk, maar pop songs op hardcore snelheid. Dit geldt met name voor het dit jaar uitgekomen 'Deep fantasy', waarop de band zich binnen de gebruikelijke hectiek van haar meest melodieuze kant laat zien. De voorbijvliegende riffs zijn pakkender dan ooit. Zangeres Mish Way ruilt haar agressieve sneer meer dan eens in voor - relatief - melodieuze zanglijnen. De plaat komt niet zoals eerdere platen uit op het Candese underground-label Deranged, maar op de grotere independent Domino, dat onder andere ook Animal Collective, Real Estate en The Arctic Monkeys uitbrengt.
De verwachting is dan ook, dat White Lung met 'Deep Fantasy' een groter publiek kan gaan bereiken. Mish Way ziet hierin alleen maar een uitgelezen kans tevens haar teksten, die handelen over thema's als feminisme, sexualiteit, schoonheidsidealen en de duistere kanten daarvan en de zieke cultuur rond het verschijnsel verkrachting, een groter bereik te geven. Of zoals Pitchfork magazine het verwoordt: "It’s an uncompromising feminist punk record that can be grasped by anyone who finds themselves compelled by kickass rock music and basic human decency."
White Lung is in 2007 ontstaan uit de scene rond 'The Emergency Room', een centrum voor noise en experimentele muziek in Vancouver met een opnamestudio, een podium en een expositieruimte. De weg, die White Lung vervolgens aflegt is er een van volharding en overtuiging, gevuld met ontelbare DIY tours door Canada en Amerika. Pas in 2010 komt het noisy voortdenderende 'It's The Evil' uit, twee jaar later gevolgd door de doorbraakplaat 'Sorry', waarop White Lung muzikaal al gevarieerder en melodieuzer voor de dag komt zonder ook maar iets aan overtuiging en energie in te boeten. Nu is er dan 'Deep Fantasy', waarmee de White Lung zichzelf opnieuw overtreft. We hebben het hier duidelijk niet over de zoveelste hype, maar over een band, die zichzelf volop blijft ontwikkelen. Een echte Vera-band in een bijna traditionele zin van het woord.
Dikkie.