Je verzint het niet, zowel The Lemonheads als Buffalo Tom spelen na jaren weer eens in Groningen en dan allebei tegelijk op zomaar een maandag. Beide gitaarbands, die vooral furore hebben gemaakt in de jaren 90, komen uit Boston en zijn in hetzelfde jaar opgericht, namelijk 1986. Buffalo Tom speelt in De Oosterpoort en The Lemonheads in Vera. Als ik me niet vergis bevind ik me hier op de website van Vera Groningen, dus dit verhaal zal zich toespitsen op The Lemonheads. Het concert in Vera is al tijden uitverkocht en naar verluidt gaat het concert van Buffalo Tom ook uitverkocht raken. Blijkbaar zijn er liefhebbers genoeg in Groningen om de oude helden uit Boston weer aan het werk te zien.

The Lemonheads heeft wel een geschiedenis in Vera, want de band speelt hier tussen 1989 en 1997 liefst vijf keer. The Lemonheads begint in 1986 als melodieuze, maar furieuze punkband, geïnspireerd door bands als Black Flag, Hüsker Dü, The Saints en The Replacements. Door de jaren heen ontwikkelt de band een meer mellow geluid, waarin ook invloeden uit country, folk en americana doorklinken, voortkomend uit zanger/gitarist Evan Dando’s grote bewondering voor alt country pioniers en legendes als Gram Parsons en Townes van Zandt.

“Few bands have been able to walk the line between the angst of grunge and the warmth of folk quite as elegantly as The Lemonheads.” (Rolling Stone magazine)

The Lemonheads wordt opgericht door schoolvrienden Evan Dando, Ben Deily en Jesse Peretz. Dando en Deily zijn beiden begenadigde songwriters en zangers, die hun popmelodieën verpakken in punkstormen, zoals ook bands als Hüsker Dü en The Replacements dat zo prachtig kunnen. Dando en Deily nemen tevens afwisselend de drumpartijen voor hun rekening. Dat wil zeggen, als de één een eigen song zingt en er gitaar bij speelt, dan drumt de ander. Hoewel ik ook wel opnames heb gezien, waarbij Evan Dando drumt en zingt. Er komen verder nog een aantal drummers voorbij, waarvan John Strohm in 1994 tevens tweede gitarist zal worden, terwijl Corey ‘Loog’ Brennan van Bullet lavolta tussen 1989 en 1991 als leadgitarist fungeert. Kortom, in de begintijd van The Lemonheads is de bezetting vaak een wisselende puinhoop, maar worden wel drie geweldige melodieuze punkplaten afgeleverd op het Taang! Label uit Boston zelf, ‘Hate Your Friends’ (1987), ‘Creator’ (1988) en ‘Lick’ (1989).

In 1989 stapt Ben Deily uit de band, nadat het succes van de band zijn studie in weg gaat zitten. Ook zijn er wat meningsverschillen tussen de vrienden Dando en Deily. Dat succes leidt ook tot een deal met het grote platenlabel Atlantic. De eerste plaat op dat label, ‘Lovey’ (1990) wordt nog opgenomen door Dando, Peretz en Brennan, aangevuld met nieuwe drummer David Ryan.

Indertijd speel ik zelf met de Moonlizards een aantal keren in het voorprogramma van The Lemonheads. Moonlizards is opgericht in 1988 en persoonlijk deel ik veel van de invloeden, waarmee The Lemonheads zijn begonnen. The Stooges, Black Flag, Hüsker Dü, The Descendents en Dinosaur Jr zijn indertijd (en nog steeds) persoonlijke favorieten. Het contact met The Lemonheads is zo goed, dat drummer Adam en bassist Ricky met aanhang tijdens een vakantie in de USA een tijdje logeren bij Evan, die dan in Boston woont bij zijn moeder (zijn ouders zijn dan inmiddels gescheiden). Het gezelschap krijgt een gastvrij onthaal en Evan blijkt ook heel geschikt als reisgids voor de omgeving van Boston.

Ook is er sprake van een gezamenlijke tour van The Lemonheads en de Moonlizards langs de oostkust van Amerika, die Corey Brennan wil organiseren. Op dat moment valt The Lemonheads helaas kort uit elkaar. Evan Dando wil na alle hectiek en druggebruik een tijdje tot rust komen in Australië (spoiler alert, dat tot rust komen qua druggebruik gaat niet gebeuren). Jesse Peretz en Corey Brennan leggen zich toe op een andere carrière, respectievelijk als filmmaker en professor op het Bryn Mawr College. Zeg maar dag USA tour voor de Moonlizards.

Ondertussen maakt Evan Dando een aantal nummers met Australische vrienden Nic Dalton en Tom Morgan van de bands Sneeze en Smudge. Deze nummers zullen de basis vormen voor de doorbraakplaat ‘It’s A Shame About Ray’ (1992). Wanneer Evan naar huis terugkeert, is het de bedoeling, dat Nic Dalton als bassist op de plaat zal spelen. Als diens komst door het nodige papierwerk vertraging oploopt, neemt Evan’s vriendin Juliana Hatfield een pauze van haar band Blake Babies om naast de baspartijen de plaat te voorzien van haar prachtige achtergrondzang. Dwars tegen de grunge-stroom in gaat Dando op ‘It’s A Shame About Ray’ voor een zachtere sound met de gitaren meer op de achtergrond.

“My mom was like, 'What are you doing? Your kind of music has gotten really popular. Why are you changing it?' She was worried.” (Evan Dando in Mojo magazine)

Het pakt goed uit, helemaal als The Lemonheads een cover opneemt van ‘Mrs. Robinson’ (1992), een song van Paul Simon, gebruikt in de film ‘The Graduate’ (1967). Het nummer wordt tijdens de tour van 1992 in Berlijn opgenomen, deze keer wel met Nic Dalton. Jesse Peretz is ook mee met zijn oude band om een videoclip van het nummer op te nemen. Als de band daarna in Groningen aankomt voor het optreden in Vera, word ik ‘s ochtends thuis (ja, vaste lijn, het is 1992 mensen!) door Jesse gebeld met de vraag of ik een chauffeur weet, die de band rond kan rijden op het Groninger platteland om een locatie te zoeken voor de clip. Ik bel wat rond en gelukkig is Moonlizards chauffeur en tevens toenmalig Vera-medewerker Alicia thuis om de telefoon op te nemen (zoals dat toen natuurlijk nog ging). Alicia komt zelf ook uit Amerika, maar woont dan al een tijdje in Groningen en is graag bereid om The Lemonheads even rond te rijden.

Na uren zoeken wordt er echter geen geschikte locatie gevonden. Het enigszins gefrustreerde gezelschap wordt dan uitgenodigd op het binnenvaartschip van vriend Dirk (Boot, niet zijn echte achternaam) om even uit te rusten met een hapje en een drankje. De boot ligt in de gracht, die langs cultuurcentrum De Oosterpoort loopt, in de binnenstad van Groningen. Het gezelschap kijkt om zich heen. “Kan deze boot ook varen?”. Nou, zeker wel, de boot gaat jaarlijks tussen Parijs en Groningen heen en weer, dus een tochtje langs de Groninger grachten zal echt wel lukken. De backline even op het dek opgebouwd en zo wordt de clip opgenomen, die afgewisseld met beelden van ‘The Graduate’ de wereld over gaat. Het zijn dus niet de grachten van Amsterdam, die je daar ziet, maar die van Gro-nin-gen (denk het accent er zelf maar bij).

De line-up met Dando, Ryan en Dalton is de meest constante in het bestaan van The Lemonheads en ook de meest succesvolle. Want na ‘It’s A Shame About Ray’ verschijnt nog een hitplaat ‘Come on Feel the Lemonheads’ (1993). In 1994 gooit de verslavingsdrang van Evan echter weer roet in het eten en moet hij een tijdje naar de ontwenningskliniek. The Lemonheads valt opnieuw even uit elkaar en herrijst in 1996 met een superbezetting, waarin we drummer Murph van Dinosaur Jr en bassist Bill Gibson van The Eastern Dark terugvinden. In 1997 speelt The Lemonheads nog een keer in Vera, nadat het minder succesvolle ‘Car Button Cloth’ (1996) is uitgebracht. Na 1997 is The Lemonheads een los-vaste band rond Evan Dando met wisselende bezettingen. In 2005 is er nog een line-up met drummer Bill Stevenson en bassist Karl Alvarez van The Descendents, terwijl Stevenson natuurlijk ook in Black Flag heeft gedrumd. Zo weet Evan Dando zijn personeel uit niet de minste bands te trekken. In die tijd wordt een – voorlopig laatste – Lemonheads plaat met eigen werk van Dando uitgebracht, ‘The Lemonheads’ (2006). Hierna verschijnen nog een aantal coverplaten, terwijl Evan Dando eerder de goed ontvangen soloplaat ‘Baby I’m Bored’ (2003) heeft uitgebracht.

In 2024 zien we Evan Dando ineens weer op het podium in Vera in het kader van een Take Root pre-show met de Country Westerns, slechts gewapend met een akoestische gitaar. Op een paar verwarde momenten en enkele uitschieters in de hoge regionen na is het weer genieten van de prachtige warme stem van Evan Dando, die kan kiezen uit een arsenaal van ijzersterke songs, die hij in de loop der tijd met The Lemonheads en solo heeft geschreven. En een aantal eigen nummers van een nieuw uit te brengen plaat, die Evan na afloop vol trots in de kleedkamer aan programmeur Peter Dijkstra en ex-hoofd techniek Vera Edwin Heath laat horen. Edwin is indertijd nog tourmanager annex geluidsman annex chauffeur geweest van The Lemonheads. Deze nummers worden in 2025 uitgebracht als ‘Love Chant’ (2025). De plaat is opgenomen in Brazilië, want Evan woont tegenwoordig in São Paulo met zijn vrouw en drie (volwassen) stiefkinderen. Het is weer een echte Lemonheads plaat, waarbij de songs van Evan Dando nooit tegenvallen. Wel is zijn stembereik iets lager, maar het blijft onmiskenbaar Evan Dando. Hij wordt nu bijgestaan door bassist Farley Glavin en drummer John Kent. Ik zie in de recente live-registratie ‘Two Weeks In Australia Two’ (2026), dat naast hits als ‘My Drug Buddy’, ‘The Great Big No’ en ‘Confetti’ ook ‘Don’t Tell Yourself It’s OK’ van het debuut ‘Hate Your Friends’ wordt gespeeld. Ik ben nu al blij.

“We zijn heel blij dat Whipster op uitnodiging van programmeur Peter Dijkstra mag openen voor The Lemonheads in een uitverkocht VERA.
Drummer Thomas de Jager stond met Pear en Thud! al meerdere keren in het voorprogramma van Evan Dando; Peter van der Heide was met Wishing Tree in 1992 de support act. ” (Whipster op Facebook)

Ja, dat is waar ook. Het voorprogramma van optreden na het opnemen van de ‘Mrs. Robinson’ clip is in 1992 Wishing Tree met zanger/gitarist Peter van der Heide, die nu met Whipster dat kunstje mag herhalen. Hoewel Whipster al vanaf 1995 bestaat, is er sinds debuutplaat 'Strange' (2002) en opvolger 'Road Apple' (2005) geen volledige plaat meer verschenen. Whipster is opgericht door Peter van der Heide en bassist Henk Drent vanuit hun eerdere bands Wishing Tree en Windischgrätz. Kennelijk hebben de twee een voorliefde voor de beginletter 'W'. In Whipster mengen ze een weids galmende gitaarsound á la Greg Sage van The Wipers met de snotty onderkoelde verveeldheid van The Velvet Underground. Ook bands als Dream Syndicate, Giant Sand en Calexico worden genoemd als referenties bij de gloomy underground rock van Whipster. Muziek om bij weg te dromen, totdat je ineens wakker schrikt van een plots opgetrokken muur van distortion.

Vanaf 1998 tot in de jaren nul treedt Whipster veel en regelmatig op. Vaak bijgestaan door vaste gastgitarist Rudy Lentze, die zijn sporen al heeft verdiend sinds het Groninger Springtij eind jaren 70. Wel zijn er  bezettingswisselingen, vooral op de drumkruk. Tegenwoordig treedt Whipster nog slechts sporadisch op, onder andere in Vera bij een tribute aan Fred Cole van Dead Moon, bij de presentatie van de verzamelplaat ´Where The Candybeetle Dwells' (2015), een project van Vera huiskunstenaar  Willem Kolvoort a.k.a. Snorkel en bij het afscheid van Vera-programmeur Peter Weening in 2022.

Huidige drummer is nu Thomas de Jager, die de band ooit in 2011 heeft verlaten, maar terug is van weggeweest. In deze bezetting wordt het laatste wapenfeit 'A perpetual Longing' (2020) opgenomen in een sessie in oefenruimtecomplex Het Viadukt met een gastrol voor Avery Plains en ex-Moonlizards zanger Jurgen Veenstra. Als Whipster in Vera optreedt, is het vaak voor een speciale gelegenheid. Daar kunnen we deze keer ook bij tellen. Zoals altijd: Kom op tijd!

Dikkie.

The Lemonheads | Official Website

Whipster | Bandcamp