Bewilder + Crying Boys CafeNL
Frappant: als je op Spotify op de pagina van Bewilder het tabblad VERGELIJKBARE ARTIESTEN opent tref je daar geen GEM aan. Ook op de website van de huidige band van Maurits Westerik wordt met geen woord gerept over zijn vorige band. Alsof er een dikke streep onder het verleden is gezet.
Maar voor de ontstaansgeschiedenis van Bewilder moeten we toch even terug in de tijd. Het is de eerste helft van de jaren nul: opwindende gitaarmuziek is weer terug in de spotlights dankzij vooral The Strokes en The White Stripes (in de VS) en The Libertines (in Engeland). Wij hebben Voicst en GEM.
Die laatste band maakt lekker puntige songs die stoer genoeg zijn voor jongens en waar meisjes op kunnen dansen - ondertussen steelse blikken werpend op de charismatische frontman Maurits Westerik. Misschien wordt GEM door de pers net iets te snel en met te veel kabaal op het schild gehesen, maar dit frisse bandje kan best nog wel wat potjes gaan breken buiten Nederland, is de gedachte.
Waar Voicst het na twee platen alweer voor gezien houdt, blijft GEM over een langere periode goeie platen en liedjes maken (nee, die twee hoeven niet altijd samen te gaan). Maar het momentum is na een paar jaar verdwenen. Dat de band onderweg nog wat bandleden is kwijtgeraakt helpt ook niet mee.
Het vierde en laatste album (Hunters go Hungry, 2011) wordt nog wel uitgebracht onder de bandnaam, maar daarop klinkt Westerik al anders. En zijn steeds meer liedjes waarbij niet voluit op het gaspedaal wordt getrapt.
GEM wordt vrij geruisloos ontbonden en daarna is het een tijd stil rond Westerik. Hij speelt soms in een huiskamer met Anne Soldaat of zingt een liedje op een verzamelplaat (van L’Abattoir en Happy Camper) en staat nog in Vera als voorprogramma van Tim Knol. Maar wie hem een beetje kent weet dat deze muzikale omnivoor weer terug zal keren als frontman, een plek die hem –ondanks zijn bescheidenheid- op het lijf is geschreven. Maar niet te gehaast, deze keer. En als begeleider van buitenlandse artiesten voor platenmaatschappij Beggars (van o.a. 4AD, Matador en XL Recordings) kan Westerik rustig observeren hoe die doorgewinterde artiesten het doen.
De ongeduldige jongeman van weleer is rustiger geworden. Hij verblijft graag op Vlieland en maakt muziek met vrienden - zonder druk of verwachtingen van een platenmaatschappij. Maar de reacties van de andere muzikanten op Westeriks liedjes zijn zo enthousiast dat het balletje toch weer begint te rollen. In een relaxte ambiance werkt Bewilder op Vlieland onder leiding van Henk Jonkers (Hallo Venray) aan een album.
En zonder veel tromgeroffel ligt daar begin september 2015 dat gele album: Dear Island. Een warme, tijdloze, volwassen, uitgebalanceerde plaat met veel ruimte. Met liedjes van 4,5, soms wel 6 minuten, waarin je hoort dat de vijf muzikanten het een en ander hebben meegekregen van de muziekgeschiedenis. Dat lijken bijna synoniemen voor saai.
Het tegendeel is waar: op Dear Island staan doorleefde liedjes, met een groove, liedjes die soms even de tijd nodig hebben voor je ze koestert. En hier zijn duidelijk geen beginnelingen aan het werk, die zich van de wijs laten brengen of laten pushen om iets te doen wat tegen hun gevoel indruist. Mannen die ook wel ‘ns in het oog van een (hype)storm hebben gezeten: zoals drummer Bram Hakkens (o.a. van Kyteman) en bassist Jeroen Overman (die z’n hand niet omdraait voor een optreden voor 200 miljoen tv-kijkers). Maar je ziet en hoort vooral dat het een hechte band is, waarin gitarist Arjan Kamphuis en toetsenist Arjen de Bock (voor dat extra warme geluid) even belangrijk zijn als de anderen.
Waar GEM zo’n flitsende start had, wint Bewilder bijna terloops steeds meer harten. En ontpopt zich tot een gloedvolle live machine die euforische hoogten bereikt met festivalfavoriet Forza (It is). Op het album is dat het eerste lied, tijdens optredens het slotnummer waarop Westerik letterlijk en figuurlijk los gaat met zijn verbazingwekkend hoge trappen in een verbazingwekkend hoog tempo. En Forza maakt ook nogal wat los bij andere mensen. Op verzoek van 3FM mocht de band het lied onlangs zelfs een uur lang op de radio spelen. Geholpen door bevriende artiesten slaagde zij voor dit bijzondere experiment met vlag en wimpel.
En de triomftocht houdt niet op: na een Edison-nominatie werd de band begin september ook nog even genomineerd voor een 3voor12 Award.
Afgelopen juli lukte het Bewilder om op de vroege zaterdagmiddag het nog wat lome Welcome to the Village-volk weer in de juiste opgewekte stemming te brengen, met ook al wat nieuwe liedjes die naar meer smaken. Maar het liefst spelen ze natuurlijk in een goudeerlijke-club-met-aandachtig-publiek zoals Vera.
Igor
In de pers:
- 'Het is lang geleden dat er in Nederland zo'n sterke, gevarieerde rockplaat is uitgekomen.' - Gijsbert Kamer, de Volkskrant
- 'Het was indrukwekkend om te zien hoe soepel Maurits Westerik op het podium stond, vorig jaar op Into The Great Wide Open. De voormalig GEM-frontman danste als Future Islands en kantelde zijn heupen als good old Springsteen.' - Atze de Vrieze, 3voor12