Claw Boys Claw + Blackbox RedNL
Met Claw Boys Claw in de Grote Zaal en Margaret Thatcher en de financiële crisis in het nieuws had het zo maar ergens in de jaren tachtig kunnen zijn. Het is echter 2013 en Thatcher is in het nieuws omdat ze net is overleden en de crisis is zo mogelijk nog erger dan dertig jaar geleden. Voor de rest is er niet heel veel veranderd. Ja, Peter te Bos is in de tussenliggende jaren wat grijzer geworden.
Buiten dat is de boomlange zanger overigens niet veel veranderd : op het podium is hij nog steeds dezelfde manische knuffelbeer van vroeger. Gitarist John Cameron weet nog steeds bijzonder fijne riffs te verzinnen en Claw Boys Claw speelt nog steeds die heerlijk, ongepolijste rock die ze dertig jaar geleden ook al speelden. Ja, het klinkt allemaal net iets beheerster, maar misschien ook wel wat rijker dan vroeger. Maar de essentie blijft hetzelfde: rauwe, ongedwongen gitaarrock met het hart op de tong.
Het is al weer vijf jaar geleden het dat de Amsterdamse band na jarenlange radiostilte plotseling de geest kreeg en het geslaagde comebackalbum ‘Payama Day’ opnam. Tijdens een van hun eerste optredens, op Noorderslag, liep Te Bos rond in een pyjama en een paar maanden later liep hij al zingend vanaf het podium van Vera door een propvolle zaal naar de bar. Met een reeks van dergelijke optredens sloot de band oude liefhebbers opnieuw in de armen en drukte een hele reeks nieuwe fans aan de borst.
Nu, alweer vijf jaar later, is er weer een nieuwe plaat. ‘Hammer’, heet’ie en op de plaat gaan ze misschien niet meer zo hard als vroeger, maar dat compenseren ze met mooie, broeierige gitaarsongs. Snufjes psychedelica en americana zorgen, samen met die niet veel veranderde basis van stevige garage, voor een van de betere Nederlandse platen van dit jaar. De heren Te Bos en Cameron (de enige originele bandleden) bewijzen ze naar dertig jaar nog steeds de spil te vormen van een van de leukste vaderlandse bandjes.
Waar Claw Boys Claw het op plaat ietsje rustiger aan doet, gaat Black Box Red als voorprogramma voluit met een mix van gitaren en electro. Het tweetal weet het zelf heel aardig te formuleren: ‘dit jongen-meisjeduo doet niet aan schattige en knuffelbare lo-fi. Snel, furieus en met meer attitude in hun uitgelopen eyeliner dan wettelijk is toegestaan.’
Ook van de hoofdact hoef je trouwens geen al te knuffelbaar optreden te verwachten. In een recentelijk interview merken ze op dat ze geen ‘glittertruitjes gaan aantrekken om het de jongeren naar de zin te maken, maar dat ze zeker langs moeten komen als ze het leuk vinden.’ Ik raad je aan precies dat te doen.
Bart