Destruction Unit + Bonne AparteUSA/ NL
Wat heb ik vorig jaar genoten van Destruction Unit in de Kelderbar van Vera. Voor mij hét concert van 2015. Natuurlijk, het is hard. Kneiterhard. Met een furieuze hardcore punk-attitude gaat Destruction Unit gewapend met bas, drums, liefst drie gitaren en een bak effecten los op een cocktail van garagenoise en psychedelica. ‘Morphine boogie for the 21st century noise addict’ noemen ze het zelf. Onder andere drie blazende Fender Twin versterkers vullen de Kelderbar met een onbarmhartige muur van geluid, terwijl de veroorzakers van al dit geweld zelf helemaal uit hun dak staan te gaan. Rock'n'roll op zijn best. Er was voor de arme bezoekers geen ontsnappen meer aan. En wat was het mooi. Want ondanks alle noise jams maakt Destruction Unit wel degelijk pakkende garagesongs met afwisselend snerende en donkere zanglijnen. Echo's van coole bands als Chrome, Suicide, Hawkwind, The Cramps, The Birtday Party, The Sonics en The Stooges klinken door in de muur van geluid.
Destruction Unit komt uit Phoenix, Arizona, maar het begint eigenlijk allemaal als zanger/gitarist Ryan Rousseau halverwege de jaren 90 een tijdje in Memphis, Tennesse woont en daar als drummer van punkrock/garageband The Reatards gaat samenwerken met de dan 15-jarige Jay Reatard. Rousseau noemt zich dan nog Elvis Wong naar The Wongs, de band die hij samen met zijn broer Rusty in Yuma, Arizona heeft opgericht. In The Reatards wordt dat Elvis Wong Reatard. The Reatards maken een paar knallende punkplaten, 'Teenage Hate' (1998) en 'Grown Up, Fucked Up' (1999), maar de rusteloze Jay Reatard richt zich daarna meer op de synthgaragepunk van The Lost Sounds, samen met zijn vriendin Alicja Trout. Rousseau begint in Arizona garagepunkband Tokyo Electron en pendelt dan heen en weer tussen Memphis en Phoenix. Ook heeft hij sinds 2000 een synthpunk solo-project, genaamd Destruction Unit.
Als zowel The Reatards als The Lost Sounds in 2004 op hun einde lopen, komen Jay Reatard en Trout bij Destruction Unit en de band wordt meer een trashende synthpunkband. In deze bezetting worden de eerste platen 'Self Destruction Of A Man' (2004) en 'Death To The New Flesh' (2006) uitgebracht, waarop jagende garagepunksongs staan met vlagen van wave en psychedelica. Hierna gaat Ryan Rousseau weer verder met Tokyo Electron en begint daarnaast de meer psychedelische post-punkband Earthmen and Strangers. Jay Reatard gaat na het tussenstation Angry Angles (eveneens met Rousseau ) solo en brengt 'Blood Visions' (2006) uit.
Als Jay Reatard in 2010 op 29-jarige leeftijd plotseling overlijdt is dat voor Ryan Rousseau de reden om Destruction Unit nieuw leven in te blazen. Op de platen vlak na deze gebeurtenis, 'Eclipse' (2010) en 'Sonoran' (2011), is de synthpunk nagenoeg verdwenen en heeft plaats gemaakt voor iets langzamere psychedelische space-krautrock met een sound die meer richting het oude Hawkwind gaat. Na deze herbezinning ontwaakt het rock'n'roll monster weer op 'Void' (2012). Met de line-up van JS Aurelius (gitaar), Andrew Flores [aka Jock Club] (drums), Nick Nappa (gitaar), Rusty Rousseau (bas) en Ryan Rousseau (gitaar, keyboards, vocals) gaat het volume omhoog en borrelt de waanzin in enkele geluidsexplosies weer omhoog. Vervolgens gaat het gaat op 'Deep Trip' (2013) en 'Negative Feedback Resistor' (2015) verwoestend tekeer als nooit tevoren. En dat hebben we vorig jaar geweten in de Kelderbar. Ik kan niet wachten om te horen hoe dat in de Grote Zaal gaat klinken.
Ooit genoot ik ook erg van de noise-adepten van Bonne Aparte. Ik herinner me hectische, energieke noise-sessies vol chaotisch klinkende strakke wendingen in 2007 of 2008, die ongegeneerd en vol levenslust de zaal in worden gesmeten. Er is een gelijknamige debuutplaat in 2008, maar daarna is het na een jaar ineens stil. De diverse leden gaan verder met projecten als Herrek, Eklin en Bebe Fang. Nu is Bonne Aparte sinds 2015 ineens weer terug. Niet meer opererend vanuit Friesland en Groningen, maar vanuit Rotterdam. Er is een plaat, 'Scum Party' (2016) en optredens op onder andere Incubate en Motel Mozaique. Waarom? Nou, gewoon, omdat ze er weer zin in hebben. En dat zullen we weten. Scum Party staat vol doordenderende, ingenieuze noise-pareltjes. Bonne Aparte maakt ongeveer gebruik van hetzelfde arsenaal als Destruction Unit (minus de bas) en gaat ook wel op een vergelijkbare manier tekeer. Maar dan met een invalshoek, die net iets meer richting wave staat. Het is dan ook niet zo gek, dat Bonne Aparte hier vanavond het spektakel opent. Helemaal niet gek.
Dikkie.