Ambivalent Amerika. Dat is wat gerepresenteerd wordt door Downtown Boys uit Providence, Rhode Island, USA. En dat Amerika ambivalent is, behoeft geen betoog. Het rijkste land, met de grootste verschillen. Een presidentskandidaat die latino’s het land uit wil zetten, terwijl Spaans al bijna het Engels inhaalt als grootste landstaal. Dodelijke schietpartijen waarna men nog meer wapens aanschaft. Een grondwet uit de Verlichting, maar nog steeds discriminerende wetten. Democratisch tot in de kleinste dorpjes, maar twee landelijke partijen die elkaar de tent uitvechten.

Ook wereldwijd blijkt telkens weer die Amerikaanse tweeslachtigheid. De rechtsstaat propageren, maar Guantánamo Bay open houden. Vrijhandel promoten, maar Afrika daarvan afsluiten. Klimaatakkoorden tekenen en tegelijk naar olie boren op de Noordpool. De democratie belijden en ondertussen dictators steunen. Vrede nastreven met bombardementen.

Ik ben niet de enige die zich hier kapot aan ergert. Dit zijn exact de onderwerpen die Downtown Boys in hun razende punksongs verpakt. Hun opgekropte woede over hun dubbelwaardige “Land of the Free” komt furieus tot uiting in een dolle mix van punk, post-punk, soul, screamo en garagerock. De Rolling Stone noemde hen al “America's Most Exciting Punk Band”. Dit wordt heftig! Liveshows lopen niet zelden uit de hand, met één grote hossende, soms maf verklede meute, onvermoeibaar opgejut door frontvrouw Victoria Ruiz, die Beth Ditto van Gossip bijkans doet verbleken.

Het mooie van Downtown Boys is dat ze zelf ook zo ambivalent zijn als hun homeland. Ze zingen in afwisselend Engels en Spaans. De schreeuwstukken worden aangevuld met swingende saxofoons. Hun punk is uiterst dansbaar. De rake teksten van het debuut ‘Full Communism’ over racisme, fascisme, kapitalisme, homofobie en neoliberalisme worden met de nodige humor gebracht. Inderdaad: een diepere boodschap kan best in een feestelijke verpakking afgeleverd worden.

Een beetje meer engagement – toch ooit de basis voor de punkbeweging – mag ook bij ons wel weer eens terugkomen. Per slot slaan de meeste van de bovengenoemde punten ook op Amerika’s vazalstaatje c.q. schoothondje Nederland. Ooit was VERA een betrokken bolwerk waar het hart altijd links klopte. Waar blijft een Groningse Downtown Boys? Of zijn we te verveeld en verwend geworden? Dan komt Downtown Boys ons wakker schudden, op een genadeloze maar amusante wijze.

T-Ice

Downton Boys Facebook