Freakwater + Flowerbox + Drunken PrayerUSA
Het kan wel eens gebeuren, dat je een bestaand genre benadert vanuit een geheel eigen, frisse invalshoek en daarmee het genre voorziet van een nieuwe authentieke lading. Zodanig, dat je vanaf dan voor altijd wordt geschaard onder de traditionale beoefenaars van dat genre. Dat doet een band als The Pogues bijvoorbeeld, als ze vanuit de punkrock de Ierse folk van nieuwe energie voorziet. En dat doet een band als Freakwater uit Louisville, Kentucky als ze vanuit dezelfde punkhoek de traditionele country van een duister huilende melancholie voorziet. Wat je dan krijgt is vooral prachtige, tijdloze en pure muziek.
Catherine Ann Irwin en Janet Beveridge Bean beginnen Freakwater eigenlijk per ongeluk. Midden jaren '80 nemen ze, geïnspireerd door The Carter Family, een cassettetape op met een aantal countrysongs, 'The Swinging Ham Sessions'. Irwin speelt dan gitaar in punkbands en houdt eigenlijk helemaal niet zo van country, tenminste niet van wat ze doorgaans op de radio hoort. Bean, opgegroeid in Louisville, is net naar Chicago verhuisd en is gaan drummen in Eleventh Dream Day, een in Vera-kringen legendarische underground rockband. Ze willen in de kelder van het ouderlijk huis van Irwin vooral de emotioneel huilende harmonieën van de zussen Sara en Maybelle Carter benaderen. Met teksten over pijn, mislukking, dood, geweld en (liefdes)verdriet is meteen het kenmerkende hartbrekende geluid van Freakwater geboren.
De tape komt de labelbaas van Amoeba Records ter ore, het label, dat de gelijknamige eerste plaat van Eleventh Dream Day uitbrengt. Hij is een enorme Carter Family fan en biedt Freakwater aan om in Chicago een plaat op te nemen. Daar ontmoeten ze bassist David Wayne Gay, die het derde vaste lid zal worden van Freakwater en later een flinke tijd de bassist zal zijn van Reigning Sound, alweer zo'n legendarische naam binnen onze Vera club. In 1989 wordt de gelijknamige plaat 'Freakwater' uitgebracht, waarop naast de drie vaste leden een keur aan muzikanten op banjo, mandoline, violen en slide- en steel pedal gitaren te horen is. Een instrumentarium dat ervoor zorgt dat de donkere underground lading van de band wordt gemaskeerd door een laag van authenticiteit en country-traditie.
Tot eind jaren 90 zal Freakwater dan regelmatig van zich laten horen met als hoogtepunt 'Old Paint' uit 1995 op Thrill Jockey, waardoor de band onder andere in Vera belandt. Doordat de bandleden zelf echte liefhebbers zijn, die zich op allerlei projecten tegelijk storten - solo of in andere bands - blijft Freakwater een underground pareltje voor de liefhebber, wars van commercie. Live wordt er vaak in minimale bezetting opgetreden met wisselende gastmuzikanten rond het vaste trio.
Door die houding zijn er sinds eind jaren 90 slechts twee platen uitgebracht. De laatste, 'Scheherazade', is begin dit jaar uitgebracht op Bloodshot Records na een stilte van ongeveer 10 jaar. Het is de eerste, die niet in Chicago is opgenomen, maar in geboorteplaats Louisville. Met hulp van een flink aantal muzikanten uit die stad is een warme en haast filmische plaat opgenomen, die wel de beste Freakwater-plaat sinds 'Old Paint' wordt genoemd. Een aantal van die muzikanten is nu mee op tournee in de meest uitgebreide bezetting, die Freakwater wellicht heeft gekend. En als er dan weer zo'n prachtige plaat uit is, dan moet Freakwater natuurlijk in Vera staan. Huil mee en huiver.
Huilende vocalen zullen we ook horen in de alternatieve country van Flowerbox. Paralellen met Freakwater zijn zo getrokken. The Carter Family als inspiratie en een verleden in een garagepunkband. Met Sexy Dex stormen Henja en Carina begin jaren 90 door heel Nederland met harmoniërende vocalen over trashende gitaren. Nu gaat het er iets rustiger aan toe, maar de aanstekelijke harmonieën zijn gebleven. Nu in een country jasje met acoustische instrumenten. Het begint allemaal met een aantal covers op een avond ter ere van Johnny Cash in 2007. Sindsdien treedt het country-duo regelmatig op, al of niet aangevuld met gastmuzikanten en worden er eigen country-nummers gemaakt. Naast The Carter Family is Freakwater een grote invloed voor Flowerbox. Dan is het fijn dat je samen met je helden op één avond de harten van het publiek mag breken.
Drunken Prayer oftewel Morgan Geer uit Portland, Oregon opent met een eclectische mix van country, folk en blues, aangetast door flarden Tom Waits en Nick Cave. Het gaat allemaal prima samen met de donkere, soms humoristische verhalen in zijn nummers. Geer speelt later op de avond leadgitaar in Freakwater en ergens zie ik een filmpje, waarin hij in die rol een t-shirt van Portland's muzieklegende Dead Moon aan heeft. Dan kan hij bij mij nu al niet meer stuk.
Dikkie.