VERA, bier en Green Hornet lijken nooit te verdwijnen. Alle drie erg goed. In combinatie zijn ze al helemaal onweerstaanbaar. Dik 20 jaar rocken Green Hornets Olaf, André en Koos er op los en komen op regelmatige basis in hun ‘thuisclub’ VERA langs voor een masterclass bluesy garagerock met tijdens en na afloop een hoop gerstenat. ‘Going Down’ heette hun eerste plaat uit 1999, en ik weet niet meer of het daarvan afgeleid was, maar dat riepen we toentertijd altijd als we na een heet zweterig concert naar de Kelderbar verkasten voor een bluswatertje.

Nu is het illustere drietal terug om hun vijfde langspeler te dopen, toepasselijk getiteld ‘Never Enough’ (op Excelsior). Ronkende persberichten vliegen voorbij: de “Godfathers van de Garagerock” komen terug! Alsof ze ooit weg waren. Green Hornet (vernoemd naar een in 1936 bedachte stripfiguur, een groengemaskerde misdaadbestrijder die buiten de wet criminaliteit aanpakt) is altijd stug bezig hun zompige swampblues van extra soul en hun sleazy punkrock van extra grooves te voorzien. Het blijkt de juiste weg; het heeft ze al ver gebracht.

Door de jaren speelden ze door heel Europa met onder meer John Spencer Blues Explosion, Mick Collins & The Dirtbombs, André Williams, Peter Pan Speedrock en Wolfmother, deden Lowlands, Noorderslag en diverse Bevrijdingsfestivals aan en drukten ook via allerlei andere bands en zijprojecten hun nadrukkelijke stempel op de popmuziek van Groningen. Dit alles zonder bas maar met een hoofdrol voor het jankende orgel. En altijd gedreven door een haast maniakale wildheid, om pure en opzwepende oermuziek te maken. In Green Hornet komt 60 jaar muziekgeschiedenis samen!

Als voorafje krijgt u bovendien nog Bareback geserveerd, de nieuwe band van Michiel Hoving, die we al kenden van Saucy Spoon, The Sixtyniners en Reverse Cowgirls. Dus verwacht ranzige indierock met een americana-tic. Ze speelden eerder dit jaar al succesvol in de Kelder en lijken mij een prima opmaat naar Green Hornet. Na afloop worden er gruizige plaatjes gedraaid en zal het feestje tot in de late uurtjes voortgezet worden in de onvolprezen Kelderbar, waar het voor deze muzikanten ooit allemaal begon. Going down!

T-Ice