Holly GolightlyUK
Als klein jochie keek ik naar de re-runs van de The A-Team, die jaren '80-serie over vier Vietnam-veteranen die crimineel gespuis in elkaar sloegen. Zo Amerikaans als wat en over the top als het maar kan. Als kind vind je dat te gek. De leider van het viertal heette John 'Hannibal' Smith. Dat was die grijze, die met een sigarenpeuk in mond rondwandelde en 'I love when a plan comes together' mompelde als hij iets origineels had bedacht. Ik vond dat altijd heel grappig. Als klein kind maak je je niet druk over de haperende scenario's en de acteerprestaties van de titelhelden. Grappig is wel – en nu komt de link met het optreden van vanavond- dat George Peppard toch echt wel een heel goed acteur was. Zijn mooiste rol speelde hij in 'Breakfast at Tiffany's, als tegenspeler van Audrey Hepburn. En zij speelde -jawel- Holly Golightly. De introductie van dit verhaal is misschien vergezocht, maar onze titelheldin van vanavond is nu eenmaal vernoemd naar het karakter uit deze film.
Als je naar haar muziek luistert zou je zeggen dat Holly zo Amerikaans is als het maar kan. Maar dat is maar schijn, want ze is op en top Engels. Haar muzikale carriere begon ze in de vroege jaren '90 als lid van The Delmona's, die samen met -ook al zo'n held- Billy Childish en zijn Headcoats de podia onveilig maakte. Als snel na Holly's entree werden The Delmona's Thee Headcoatees en daarmee helemaal de vrouwelijke evenknie van Thee Headcoats. In die band ontwikkelde Holly de muziek die ze jaren later zou maken: heerlijk zwalkende garage, met veel invloeden uit de rockabilly, country en blues. En dat is dus weer op en top Amerikaans. Misschien is het om die reden dat ze uiteindelijk ook ging wonen aan de overkant van de oceaan. Inmiddels woont ze al jaren op het platteland van Georgia en maakt ze platen onder haar eigen naam. Een stuk of twintig albums heeft ze inmiddels op haar naam staan. Vooral haar meest recente plaat, 'SlowTown, Now', is een prima album waarop eigenlijk alles wat ze in de afgelopen jaar gedaan heeft samenkomt in twaalf nummes.
Holly en haar band spelen al jaren de min of meer zelfde muziek: zwalkende garagepop, rock 'n' roll en flinke dosis Americana. Netjes is het allemaal niet en dat is precies het punt. Een wrakke gitaar, wat losse drums en zo en nu dan een dronken bassist. Daar heb je voldoende aan om de luchtige, maar soms ook behoorlijk lugubere liedjes te spelen. Voor zover ik weet is Holly heel gelukkig met haar partner, maar je kunt geen country maken zonder te zingen over ontrouw en geweld. Dus loodst Holly je met sardonisch plezier langs een horde ongelukkige personages, die de teleurstellingen in leven en liefde te lijf gaan met een fles drank en een doorgeladen shotgun.
Holly Golightly is een heerlijk eigenzinnige songwriter, die met achteloze klasse en een flinke dosis humor precies doet waar ze zin in heeft. George Peppard is ondertussen al meer twintig jaar overleden, maar hij had het vast leuk gevonden. De übercoole, naar zijn tegenspeelster vernoemde zangeres in de mooiste club van Nederland. I love it when a plan comes together.
Bart