Deze zomer was natuurlijk die van het sprookje van IJsland op het EK. Na Nederland al in de kwalificaties volkomen terecht twee keer verslagen te hebben, debuteerden zij op een eindtoernooi, kwamen tegen alle verwachtingen in door de poulefase, regen Engeland aan de zegekar en verloren pas in de kwartfinale van gastland en latere finalist Frankrijk. Hun ‘haka’ met de supporters ging de hele wereld over en ze veroverden vele harten met hun no-nonsense mentaliteit.

Toen het Vikingteam weer thuis kwam, werd het onthaald op een voor IJslanders zeer uitbundig feest. De beelden daarvan (en de setting: het publiek op een schuine grashelling onder de rotsen) deden mij denken aan één van IJslands populairste festivals: Þjóðhátíð, spreek uit Thjodhatid. Dit jaarlijkse nationale festival wordt gehouden op de Vestmannaeyjar of Westmaneilanden voor de zuidwestkust van dit fraaie land. Een weekend vol bands, singer-songwriters, dans, tentjes van locals vol eten en drinken, enorme kampvuren en als afsluiter een sing-along waarbij het hele publiek, omringd door brandende fakkels op de heuvels, met een IJslands parlementslid (!) traditionele liederen meezingt. En het is van dit eiland waar Júníus Meyvant, het alter-ego van zanger Unnar Gísli Sigurmundsson, afkomstig is.

Vorig jaar speelde hij er zelf ook. Net als op talloze andere van IJslands geroemde kleinschalige festivals midden in de natuur. We weten natuurlijk dat IJsland (naast de bekenden Björk, Sigur Rós, Asgeir en Of Monsters And Men) van alle markten tussen metal en folkpop thuis is en kwalitatief hoogstaand werk aflevert, zozeer zelfs dat Eurosonic in 2015 het land als ‘focusland’ in de programmering zette. Júníus Meyvant was toen één van de IJslandse afgevaardigden. Zijn ster was al rijzende na een paar nationale awards en een nummer 1-hit met ‘Color Decay’ in IJsland zelf. Hij staat nu op de drempel van een internationale doorbraak.

De schitterende debuutplaat ‘Floating Harmonies’ is namelijk net uit (lees de recensie op het blog), waarop de bebaarde zanger laat horen over een prachtige stem te beschikken en zijn folkpop, met een opvallende soulvolle draai, van bedaard naar plotseling uitbundig te kunnen laten gaan. De meeste folk is doorgaans of superingetogen of meer de vrolijke countrykant op, maar het sterkste punt aan Meyvants werk is het zomerse, jazzy swingbare soulsausje waarmee hij zijn liedjes overgiet. Luister de stijlvolle nummers op onze site maar. Benieuwd of alle blazers en strijkers ook naar Groningen meekomen, ik hoop het. Kom langs om deze veelbelovende loot aan de steeds groter groeiende IJslandse muziekboom te zien, en kom op tijd want er is vooraf nog support. Heja Ísland!

T-Ice

Daniel Green, opgegroeid in West Yorkshire en inmiddels naar Londen vertrokken beschikt over een drietal platen met fijne lo-fi folk liedjes. Dit gaat gepaard met beknopte teksten over liefde, de dood en hoop. Met zijn diepe, onderscheidende stem zijn de liedjes van Laish helemaal compleet.