Kevin Morby (full band)USA
Het was het najaar van 2013 en hij kon van mij de pot op, die hele Kevin Morby. Eerst als frontman met The Babies in 2012 een van mijn favoriete platen van de laatste jaren maken: Our House on the Hill. Een album vol rete-catchy garagepopliedjes van 2-3 minuten. Die hij met zijn New Yorkse bandmaten in de vroege zomer van 2013 ook nog even live over ons uitstrooide. Ik meteen een T-shirt gekocht. En toen werd het augustus en verhuisde Morby van New York naar LA en besloot hij (voorlopig) solo verder te gaan. The Babies werd op een laag pitje gezet. De egoïst. De herfst was nat en kil; de winter beloofde lang en inktzwart te worden. En toen verscheen in november plots zijn eerste soloplaat Harlem River. En waren Kevin en ik op slag weer de dikste vrienden. Hij bleek nog steeds de ene na de andere parel uit zijn mouw te schudden. En hij had er blijkbaar lol in, want binnen een jaar bracht hij zijn tweede album Still Live uit.
Beluister die platen en het wordt duidelijk waarom deze veelzijdige songwriter behoefte had aan wat afwisseling. Bij The Babies ligt het geluid vast. Niets meer aan doen ook, zegt deze fan. Op zijn eigen albums kan Morby de mellow kant van zichzelf laten zien en is er ruimte voor sferische en uitgesponnen liedjes.
Liedjes ook waarin de arrangeur Morby zich kan uitleven, maar pas op: het liedje is nog steeds heilig voor hem. Beide albums zijn even smaakvol en transparant geproduceerd, met van die lekker huppelende basnoten, sobere drums, een heel gedoseerd orgeltje, met de vingertoppen gespeelde gitaarakkoorden.
En schijnbaar achteloos gezongen met die wat luie stem. Maar elk woord komt wel aan. Soms hoor je de echo van een jonge Dylan (zoals in Motors Runnin) en Morby verwijst met het lied Slow Train zelfs letterlijk naar zijn grote voorbeeld.
Van imitatie is echter geen sprake. Morby is uit duizenden herkenbaar. En hij laat je heerlijk dobberen op een lied als All of My Live, of bijna letterlijk in Harlem River – dat je ruim 9 minuten meevoert. Je wordt af en toe ook even uit die aangename roes gehaald door up tempo-songs (zoals The Ballad of Arlo Jones) die The Babies weer even tot leven wekken. Wat daarbij ook helpt is dat Justin Sullivan, de drummer van die band, hem nog steeds begeleidt.
Samen speelden zij vorig jaar al in jouw favoriete zaal en dat was naar het schijnt zeer goed. Nu neemt Morby z’n hele band mee en wordt het waarschijnlijk zelfs beter. Sterker nog: als hij niet oppast speelt hij die andere band nog naar de vergetelheid.
Igor