Marc O'Reilly + Joost DijkemaIerland/Nederland
Sommige muzikanten is het allemaal gegeven: goede stem (met randje), virtuoos gitaarspel en songwriting-skills. Zo iemand is Marc O’Reilly.
Waarom hij dan niet in een uitverkochte Oosterpoort staat, maar in ons vertrouwde zaaltje aan de Oosterstraat? Dat kun je je inderdaad afvragen als je bijvoorbeeld naar Hail luistert, op zijn overrompelende debuut My Friend Marx uit 2010. Er zijn artiesten (Ben Howard) die met dit soort liedjes, gezongen met exact dezelfde smachtend-hese stem tientallen miljoenen gevoelige snaren beroeren. “Take of the beard and the rest will be history,” schrijft iemand onder dit filmpje waarin O’Reilly je met drie liedjes zal overtuigen van zijn kwaliteiten.
De bebaarde Ier doet inderdaad niet echt zijn best om er anders uit te zien dan een sympathieke natuurkundeleraar. Volgens dit fraaie verhaaltje blijkt hij evenwel een dokter te zijn die straks chirurg wordt (of dat misschien inmiddels al is). En met de precisie waarmee hij gitaar speelt zou ik me zonder aarzeling door hem laten opereren.
Die andere carrière verklaart meteen zijn nog niet al te uitgebreide discografie. Die telt nog maar twee albums. Al heb ik alleen het sober maar sfeervol geproduceerde My friend Marx (2010) kunnen horen. Opvolger Human Herdings (2014) schijnt nog beter te zijn, maar is lastig te traceren. Gelukkig wordt die deze maand heruitgebracht op een Duits label, dus als je mazzel hebt kun je die na afloop kopen. Samen met zijn broer Pierre vormt Marc overigens ook nog het electropopduo R.
Een veelzijdig man dus, die Marc O’Reilly. Maar het is bovenal zijn eigenzinnigheid die een grote doorbraak vooralsnog belet. Zo verandert hij zijn potentiële wereldhit Hail na anderhalve minuut in een gejaagd instrumentaal lied. Prachtig gespeeld, maar daarmee jaagt hij ongetwijfeld de massa weer weg.
En kunnen wij hem straks mooi in een intieme setting zien en horen. Het is niet de eerste keer dat O’Reilly in Groningen speelt. In januari bracht hij tijdens Eurosonic al de Ballroom van Minerva in vervoering met een opzwepende show.
Hij laat zijn band thuis, maar die zul je waarschijnlijk niet eens missen. Het is verbazingwekkend waar hij in zijn eentje toe in staat is. O’Reilly haalt meer uit zijn gitaar dan je voor mogelijk houdt, and then some.
Hij speelt veel met de capo. En zeer ritmisch, waarbij zijn gitaar soms als ritmebox wordt gebruikt. Zoiets kan een trucje worden dat snel gaat vervelen. Zoals ook te veel vingervlug gitaargepriegel op de zenuwen kan werken (op die van mij althans). Daar heb ik bij O’Reilly geen last van. Zijn virtuositeit is geen spierballenvertoon, maar staat bij hem ten dienste van de liedjes. En die liedjes zijn ook nog ‘ns verdomde goed.
Tijdloze liedjes om bij weg te dromen. Een waarin meerdere invloeden te horen zijn: Ierland, Frankrijk (hij heeft een Franse moeder) en op An African Day waan je je twee minuten in een ander werelddeel. Meer dan een akoestische gitaar heeft O’Reilly daar niet voor nodig.
Igor
Joost Dijkema verzorgt het voorprogramma. Hij is geen onbekende in Vera en stond daar al te spelen met bands als Loud Squirt, Reverse Cowgirls en de Recipees. Op dit moment is Joost ook druk bezig met zijn soloproject. Joost Dijkema speelt zowel zwierige instrumentale, avontuurlijke stukken als liedjes met zang en snik waarin mijmeringen en observaties uit heden en verleden centraal staan. Begin 2015 droeg hij met het liedje News From The Sweet Water bij aan de verzamelelpee Where The Candybeetle Dwells van de Groninger kunstenaar Willem Kolvoort, waarop ook o.a. Mark Lanegan een lied bijdraagt. Joost heeft de afgelopen tijd veel nieuw materiaal geschreven en is momenteel druk bezig met het opnemen van zijn nieuwe album. Joost verwacht na de zomer dit nieuwe album te kunnen presteren op een nieuw Gronings platenlabel.