Mdou MoctarNiger
“Het is gewoon een vette rockband!” In één zinnetje wist onze programmeur Peter Weening mijn verbazing over het boeken van Mdou Moctar in onze club nog groter te maken. “Fender Twins op tien en rammen!” Hadden we het hier over dezelfde artiest? Ja, dat bleken we te hebben. De beste man blijkt een ware Dr Jekyll en mister Hyde te zijn. Op studio-opnames die ik kende van de muzikant uit Niger, vormen dunne drumcomputers en synthesizers de enige begeleiding voor zijn Arabische zang, die verzuipt in de autotune. (Werkt wonderwel! Waar autotune normaal het instrument van de duivel is, werkt het wonderbaarlijk goed over de ‘jammerende’ klanken van Arabische zang). Op het podium is het echter een kwestie van drumkit neerzetten, twee gitaren inpluggen en, inderdaad, rammen.
De man mag dan officieel inwoner van Niger zijn (een Nigerees, ik moest het ook opzoeken), hij is vooral een Touareg. U weet wel, die coole nomaden die in prachtige gewaden op hun schepen van de woestijn de Sahara doorkruisen en zich nooit wat aan landsgrenzen gelegen laten liggen. En die van een machtsvacuüm in Mali gebruik dachten te kunnen maken om hun eigen, grensoverschrijdende Touareg-staat te kunnen stichten en daardoor nu in een hevige strijd gewikkeld zijn met zowel het staatsleger als Boko Haram. Een beetje de Koerden van de woestijn, zeg maar. En ondertussen komt er de ene na de andere geweldige gitaarband uit diezelfde woestijn tevoorschijn, allemaal in het kielzog van de geweldenaren van Tinariwen.
Ook al heeft Moctar dan grote autotune-hits in de hele Sahel en Sahara, live rockt hij dus, hij groovet, hij heeft blues. Afrikaanse garagerock drones waarbij je in trance raakt en niet stil kan blijven staan. Het is gruizig en vies en schuurt als je kleren na een tiendaagse kameeltocht door de woestijn. Perfecte muziek voor de Vera club dus.
Normaal gesproken zou dat een perfect einde zijn voor het stukje, maar ik wou toch ook nog even kwijt dat de beste man ook nog eens de hoofdrol speelt in de eerste Touareg gesproken speelfilm. Purple Rain in de Sahara, hoe verzin je het. Er bestaat niet eens een woord voor paars in het Touareg, dus de film heet “Rain The Color Blue with a Little Red in it”. Hij is net internationaal in premiere gegaan, dus laten we hopen dat we ook bij de Vera Zienema binnenkort kunnen genieten van Niger’s grootste ster.
Gegroet.
Jos Z.