Methyl Ethel AUS
Soms hoor je een band en weet je binnen een paar seconden: “Ja! Meer van dit a.u.b!” Dat had ik dit vroege voorjaar toen ik Oh Inhuman Spectacle van Methyl Ethel draaide. Met niet één, maar een hele trits liedjes die zich meteen in het hoofd nestelen. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik meteen de website bezocht, de speeldata van de band bekeek en een mailtje naar onze programmeur stuurde. “De Australiërs zijn eind mei toch in het land, is het niets iets voor…?”
Mei ging voorbij en uiteindelijk ook de lange natte en trieste zomer, waarmee ik jullie verder niet zal lastigvallen. Ik keek alweer uit naar de donkere maanden, bezocht de mij en jou zo vertrouwde Vera-site en zag onder het kopje Confirmed plots die naam opduiken. 18 september al! Niet dat alle ellende daarmee in één klap was verdwenen, maar het was zo’n lichtpuntje dat je soms kunt gebruiken.
Al kun je de muziek van Methyl Ethel niet echt zonnig noemen. Eerder melancholisch, rusteloos en vervreemdend. Een paar grepen uit de songteksten van bandleider Jake Webb: i got abducted by the aliens they said do you plant a seed and ill watch you grow (uit Rogues) In the middle of the nighttime, I was in love with you in my sleep, But everytime I get a little bit further away from you, cant you see? (uit Shadowboxing)
Niet zo vreemd als je opgroeit in ‘s werelds meest afgelegen metropool Perth (de dichtstbijzijnde andere grote stad ligt 2700 km verderop). Perth, de stad waar ook Kevin Parker en Dominic Simper jaren eerder met Tame Impala begonnen. En net als deze inmiddels wereldberoemde band begon ook Methyl Ethel als een huiskamerproject, vernoemd naar fiberglas (voluit methyl ethyl ketone peroxide) waar z’n vader mee werkt.
Maar in dit geval deed Jake Webb het helemaal in z’n uppie. Eerst bracht hij in 2013 twee EP’s uit, Guts en Teeth, die in Perth al wat enthousiasme ontketenden. Nog geen jaar later had Webb een heel album opgenomen: Oh Inhuman Spectacles. Hij liet het horen aan geluidstechnicus Chris Wright. Geduldig werkten ze er samen aan verder. En creëerden een coherenter en herkenbaar geluid: met zo’n lekker desolate 80’s reverb. Vooral het flangerpedaal (dat je ook hoort bij Yuko Yuko en The Homesick) werd gretig ingetrapt.
Toch doet Methyl Ethel mij het meeste denken aan Unknown Mortal Orchestra. Zowel qua zang, sound als gevoel voor melodieuze catchy tunes. Het album klinkt nog wat onevenwichtig, maar er staan zeker een handvol ijzersterke liedjes op de plaat: Shadowboxing, Rogues, Twilight Driving, Obscura en Artificial Limb.
Met zo’n debuutplaat vraag je er natuurlijk om. De vraag naar optredens werd zo groot dat Webb wel een band móest formeren. Wright nam plaats op de drumkruk en goede vriend Thom Stewart hing de bas om. De single Rogues werd in eigen land ondertussen veel gedraaid op invloedrijke radiostations Down Under en de ‘band’ werd getekend door het Australische label Dot Dash/Remote Control die het debuutalbum nog in 2014 uitbracht.
De single Rogues won een WAM (Western Australia Music) Award en een jaar later deed de band het dunnetjes over met Twilight Driving en won tevens de award voor Best Pop Act.
Het drietal maakte veel meters on the road en tourde onder andere met Courtney Barnett, die met haar achteloze zang overigens weinig overeenkomsten heeft met Webb. Want ja, zijn stem: you love it or loath it.
Maar er zijn genoeg lovers, vond het label 4AD die een bewezen neus heeft voor kwaliteit (o.a. Atlas Sound, Daughter, Deerhunter, The National) en dit jaar Oh Inhuman Spectacle wereldwijd uitbracht.
Ondertussen groeide de live-reputatie van Methyl Ethel, die inmiddels op alle continenten de bühne mag bestijgen. En nu dus ook toch nog die van Vera. Doe er je voordeel mee.
En deze recensie van het optreden op Into The Great Wide Open maakt wel heel nieuwsgierig.
Igor
NB. Dit is de Clubkaart show van september. Ook zo'n coole VERA pas met vele voordelen? Klik dan hier en check de voorwaarden.