Voor de zesde keer komen heavy psych garage rockers Nebula uit Los Angeles, Californië naar Vera om hun mega fuzz-riffs van het podium te blazen. In een mix van rauwe psychedelische hard rock, garage en grunge, die zowel doet denken aan 60-ies, 70-ies bands als Black Sabbath, Hawkwind, Led Zeppelin en The Stooges als aan latere bands als Mudhoney en Monster Magnet. De nummers van Nebula variëren dan ook van knallende garage hard rock tot heavy psychedelische space rock en alles daartussen, maar altijd voorzien van een soort van rauwe Stooges rand. De optredens van Nebula blazen je elke keer weer van de sokken. Althans, mij persoonlijk wel.

Voor het eerst maak ik dat mee tijdens het optreden in Vera van 2001, nog in de beginjaren van de band. Ik heb dan het eerdere optreden in 1999 in Simplon gemist, waar Nebula samen met Unida optreedt. Ik moet dat optreden laten schieten vanwege een eigen optreden in Rotterdam. Er gaat niets boven de eigen podiumkick, maar dit was toch wel even slikken, want we hebben het hier wel over twee 'stoner rock' bands uit de ultieme top van het genre. Unida met zanger John Garcia van het legendarische Kyuss en Nebula met ex-leden van nog zo'n stoner rock pionier, Fu Manchu. Ik hoor later van toenmalig Simplon-programmeur Albert, dat het uiteraard een geweldige avond is geweest en ook mede-scribent Case heeft de avond in een vorig artikel over Nebula genoemd. “Wat een heerlijke performance van beide bands was dat. Het freakte met een heerlijke spacey vibe en de rockfactor op 10!!!”. Hou maar op! Ik wil hier verder niets meer over horen! Je mist zo af en toe helaas wel eens wat, Nebula heb ik gelukkig nu ruimschoots kunnen inhalen op het Vera podium.

Nebula is in 1997 in Los Angeles opgericht door ex-Fu Manchu leden Ruben Romano (drums) en Mark Abshire (bas) en zanger/gitarist Eddie Glass, die ooit drummer (!) was in grunge/punk band Olivelawn. Nebula is dan verbonden met de Palm Desert scene, ooit begonnen met de ‘generator parties’ van Kyuss, waarbij in de woestijn op aggregaten zowel live optredens als opnames plaatsvinden. Vandaar ook de term ‘desert rock’, die synoniem staat voor stoner rock uit de beginjaren. Nadat de band een aantal 10 inches en singles heeft opgenomen, verschijnt het eerste volwaardige album 'To The Center' (1999) in het voetspoor van bands als Soundgarden en Mudhoney op het welbekende grunge/punk label Sub Pop, geproduceerd door Sub Pop-huisproducer Jack Endino. Met Mudhoney is er dan een heuse connectie, want de leden van Mudhoney zijn echte Nebula fans en nemen de band mee op hun tour door de USA. Bovendien wordt de Stooges-cover 'I Need Somebody' op de plaat ingezongen door Mudhoney-zanger Mark Arm.

De high energy rock van Nebula heeft zeker net zoveel te maken met grunge en punk rock als met sixties psychedelische rock en seventies hard rock (zo gaat Nebula indertijd bijvoorbeeld op tour met bands als Zeke en Nashville Pussy). De leden van Nebula zijn dan ook niet erg gelukkig met label 'stoner rock', dat de band meestal opgeplakt krijgt. Zo zegt bassist Mark Abshire destijds in een interview, dat hij maar een domme term vindt, omdat het niet weergeeft, wat Nebula werkelijk is. Zelf noemt hij namelijk naast bands als Led Zeppelin en Black Sabbath ook iets als Dinosuar Jr als belangrijke muzikale invloed.

Na Sub Pop komen er nog een aantal platen uit op Liquor and Poker en Tee Pee records en ook de bezetting rond zanger/gitarist Eddie Glass verandert nogal. Na een aantal bassisten wordt in 2003 een permanente vervanging gevonden in Tom Davies en ook drummer Ruben Romano wordt in 2007 vervangen door Rob Oswald. In 2010 wordt de tol van het vele touren de band teveel en wordt een pauze ingelast. Die pauze duurt dan op een gegeven moment zo lang, dat iedereen stomverbaasd is, als er in 2019 ineens een nieuwe Nebula plaat uitkomt, ‘Holy Shit’. Nebula is dan sinds 2017 weer voorzichtig bijeengekomen met Glass en Davies en nieuwe drummer Michael Amster van onder andere Blaak Heat en Mondo Generator.

In deze bezetting wordt ook ‘Transmission from Mothership Earth’ (2022) opgenomen door bassist Tom Davies in een studio in Mojave Desert. Waar op ‘Holy Shit’ alle kanten van Nebula worden belicht is ‘Transmission from Mothership Earth’ meer een echte heavy psych plaat. Na de opnames wordt Tom Davies echter ziek (leukemie) en hij overlijdt in 2023 al op 48-jarige leeftijd. Dat hakt er natuurlijk enorm in bij de band, maar na een rouwperiode gaat Nebula wel verder met Ranch Sironi, die al eerder als live bassist was ingevallen. Echter overlijdt ook Sironi in 2024 plotseling tijdens een Europese tour in Italië, slechts 32 jaar jong. Een dubbele klap voor de band zodoende. Menigeen vraagt zich ook af of dit niet het definitieve einde is voor Nebula. Maar nu is de band in 2026 toch weer terug met vriend en Sasquatch bassist Jason “Cas” Casanova. Dat zegt veel over de veerkracht van de band, die als vanouds haar heavy fuzz riffs weer over het Vera-publiek mag uitstorten.

Support Johnny Nasty Boots uit Lost Angeles is de band rond Juan Herrera, die oorspronkelijk uit Mexico City komt. Hij is al op jonge leeftijd geïnteresseerd in muziek en komt via de classic rock collectie van zijn vader in aanraking met Aerosmith. Vandaar volgt hij het spoor terug via Led Zeppelin, The Yardbirds, Cream en Eric Clapton naar de blues van Robert Johnson en Howlin’ Wolf. Zo ontstaat de mengeling van hedendaagse psychedelische rock en bluesrock van Johnny Nasty Boots. Al in 2012 komt de eerste gelijknamige plaat uit, maar pas na het uitbrengen van de EP ‘Self Portrait’ (2025), opgenomen door Alain Johannes (Queens of the Stone Age, Them Crooked Vultures) krijgt de band internationale aandacht. Tours door Amerika, Japan en Europa volgen, onder andere met Faster Pussycat. Nu is de high-voltage rock’n’roll van Johnny Nasty Boots opnieuw in Europa te horen in de tour samen met Nebula.

Dikkie.

Nebula | official website

Johnny Nasty Boots | official website