NiFR
Unstoppable twisted mathrock
Als docent die intussen al twee generaties geprobeerd heeft op te leiden, viel het me op dat de jongeren van nu helemaal geen idee hebben wat Monty Python eigenlijk was. Een grof schandaal, en een diep gemis. Voor de onwetenden: dit Britse – uiteráárd Britse! – collectief van zes komedianten heeft met hun absurde maar geniale humor het televisie- en filmlandschap voorgoed veranderd.
Met hun onnavolgbare scetches in ‘Monty Python’s Flying Circus’ en de krankzinnige speelfilms ‘The Holy Grail’, ‘The Meaning Of Life’ en hun magnus opus (tevens mijn favoriete film ooit) ‘Life Of Brian’ verwierven ze wereldfaam. Dat ‘Life Of Brian’ nu door sommige teergevoelige zielen gecanceld wordt, geeft eens te meer aan dat artiesten als die van Monty Python tegenwoordig harder nodig zijn dan ooit, om de wereld een broodnodige spiegel voor te houden – of om gewoon onbedaarlijk te kunnen lachen.
De kenners denken bij het woord ‘Ni’ ogenblikkelijk terug aan die onvergetelijke scène uit ‘The Holy Grail’, waarin koning Arthur het bos van The Knights Who Say Ni alleen mag passeren als hij ze een tuintje met struikgewas brengt. Eigenlijk zette Monty Python de kijker ieder moment op het verkeerde been. En dat is exact wat Ni, de Franse band van vanavond, ook voortdurend doet.
Met inmiddels drie platen en een paar EP’s uit, is Ni geen onbekende meer in de hardere regionen van de muziek. De band bestaat uit Anthony Béard (gitaar), François Mignot (gitaar), Benoit Lecomte (bas) en Nicolas Bernollin (drums). Zang ontbreekt, of het moeten enkele ijzige kreten uit de ondermaag zijn die soms omhoog borrelen – net als de ‘Ni’-kreten van de ridders uit de film.
Evenals bij Monty Python is het lastig op Ni’s muziek een simpel label te plakken, want er gebeurt van alles: je gaat echt overweldigd worden. Mathcore, noiserock, brutal prog, avant-garde jazz, voor fans van The Dillinger Escape Plan, Car Bomb, Botch, Shining, Poly-Math en Dub Trio. Een wirwar van messcherpe precisie, speelse chaos, zware grooves en onverwachte wendingen vol dissonanten die je onvermijdelijk gaan absorberen.
De laatste plaat heet ‘Fol Naïs’ en dateert alweer van 2023. Het zou me niks verbazen als deze Fransen vanavond ook nieuwer werk ten gehore brengen. Zet je schrap, en onderga dit polyritmische geweld vol intense muzikale chaos. En neem gerust je kinderen mee! De volgende dag dan lekker stoom afblazen bij een Monty Python-film, samen met die kinderen. Zo kunnen Gen Z en Gen A zowel muzikaal als cinematografisch hun achterstanden wegwerken!
T-Ice