Purling HissUSA
Twee jaar geleden stonden ze tijdens een typisch VERA avondje samen met de Deense band Glow Kit op de planken, nu is Purling Hiss terug in Groningen met hun nieuwe album Weirdon op zak.
Zoals het de gitaarvirtuozen betaamt begon het allemaal als soloproject. Ergens ver weg gestopt in een kelder -maar middenin de Philadelphia indie scene- startte Mike Polizze in 2009 met Purling Hiss. Op zijn eerste plaat knalt hij zes gruizige indie songs vol gitaar in elkaar en bespeelt dan ook alle instrumenten zelf. Inmiddels staat er een voltallige band op de bühne en is Purling Hiss niet langer een project, maar een samenwerking van verschillende muzikanten. In september kwam de meest recente en tevens zevende(!) plaat Weirdon uit. Ondermeer geproduceerd door Adam Granduciel, u wel bekend als frontman van The War On Drugs en lid van Kurt Vile and The Violaters. Beide bands zijn dan ook nauw verbonden met Polizze, maar vooralsnog bewoog hij zich in de schaduw van hun grote succes.
Of die schaduw nou per definitie negatief is, is de vraag. Polizze startte het project zonder enig doel en was niet eens zeker of hij zijn experimentele songs wel uit wilde brengen. Uiteindelijk bracht hij het plaatje zelf uit, ontwierp er artwork bij en verspreidde het onder verschillende radio stations. En met succes. Kurt Vile nam hem mee op tour en al gauw verscheen de tweede plaat (2010) Publice Service Announcement, ditmaal uitgebracht door het label Woodsist van Woods frontman Jeremy Earl. Enfin, het moge duidelijk zijn dat het balletje begon te rollen en in 2013 breidde Polizze zijn project uit naar een trio. Samen met Kiel Everett op bass en drummer Ben Leaphart, met wie hij al jaren lang in de psychedelische noise rock band Birds Of Maya speelde. Het creatieve muzikale brein van Polizze werd hier des temeer mee aangewakkerd, maar zorgt ook voor meer focus. De laatste twee albums, beide uitgebracht door Drag City, zijn onmiskenbaar Purling Hiss met de uitgesmeerde gitaar riffs van Polizze. De oplettende luisteraar merkt zeker op dat de songs iets minder vuig zijn en dat er af en toe zelfs wat pop door de white noise heen druppelt. Het oudere werk verklapt Polizze’s liefde voor het eeuwige jammen, rauwe tunes en misschien wel het gebrek aan ‘eagerness’ om in de schijnwerpers te staan. Purling Hiss bevindt zich eerder in een mysterieuze mist… Niks geen schaduw!
Nina.