ShearwaterUSA
De eerste link die je tussen zeevogels en muziek kunt leggen is waarschijnlijk Jonathan Livingstone Seagull. Dat is een album wat Neil Diamond ooit eens opnam. Het is een folkplaat die hoort bij de verfilming van een ietwat esoterisch boek over de coming of age van een zeemeeuw. Ja, dat is echt waar. Het waren de jaren '70.
Gelukkig gaat dat over zeemeeuwen en niet over pijlstormvogels. Pijlstormvogels lijken qua uiterlijk wel iets op meeuwen, maar het zijn toch hele andere beesten. Er zijn wel een stuk of dertig ondersoorten van en de gemene deler is dat ze van koude zee houden, enorme einden kunnen vliegen en graag nestelen op kliffen of ander moeilijk begaanbaar terrein. Goede kans dat dit je heel weinig kan schelen. Jonathan Meiburg echter, vindt dit wel interessant. Zelfs zo interessant dat hij zijn band Pijlstormvogel noemde. Maar dan in het Engels natuurlijk: Shearwater. Je bent ornitholoog of je bent het niet.
Op het artwork en in de teksten kom je dan ook voortdurend vogels tegen. De muziek -hoe esoterisch wil je het hebben- sluit er maar al te vaak bij aan. Vooral in hun begintijd is het vluchtig, ijl en breekbaar. Meiburg richtte Shearwater ooit op om iets meer bewegingsruimte te hebben met de rustigste liedjes van zijn toenmalige band Okkervil River. Shearwater is folky: ingetogen, dromerige en ietwat theatrale gitaarpop. Bijna allesbepalend is Meiburgs falsetzang. Waar dat bij veel zangers ronduit huiveringwekkende resultaten oplevert, werkt het bij Shearwater wel. Vooral omdat Meiburg in dienst van het totaal zingt. Luister eens naar hoe mooi een liedje als 'Hail Mary' van het album 'Palo Santo' opbouwt en hoe betoverend mooi Meiburgs zang erin past.
Maar op een gegeven moment is het wel gedaan met de folk en na een drietal thematisch en muzikaal verbonden platen neemt Meiburg er in 2012 afstand van met het veel directer klinkende 'Animal Joy' Veel meer rock en veel meer recht voor je raap, zoals in liedjes als 'Breaking the Yearlings' of 'Immaculate'. Wat blijft is het mysterieuze, dromerige sfeertje en Meiburgs falset.
En begin dit jaar is er weer een nieuw album. 'Jet Plane and Oxbow' heet het en eigenlijk trekt de band de lijn van de afgelopen jaren door. Ze vinden zichzelf weer opnieuw uit, zonder stiekem heel veel te veranderen. Waar de sfeer en de insteek van liedjes veelal hetzelfde is, hoor je nu een veel grootser geluid. Die zachte folkliedjes uit het begin zijn stadionproof gemaakt, met veel toetsen, synths en galm. In een liedje 'Quiet Americans' hoor je plotseling Talk Talk of denk je even aan Bowie's 'Scary Monsters'. En waar eerder volop de natuur regeerde in de teksten, zijn het nu mensen, steden en geweld. Een 'soort van protestplaat' zou het volgens Meiburg zijn.
Shearwater maakt muziek die je volle aandacht vereist. Of het nu over vogels of mensen gaat, folky is of harder rockt. En hoe mooi dat live kan zijn liet de band al eens eerder zien in onze Grote Zaal, zo'n zes jaar geleden alweer. Wedden dat het nu nog mooier wordt?
Bart