T-99 + Reverse CowgirlsNL
Als in de laatste scene van Down By Law (Jim Jarmusch, 1986) gaat een aantal muzikale zwervers een aantal jaren geleden elk huns weegs. Een flodderige stropdas wordt iets losser getrokken. Het ooit smetteloos witte, strakke overhemd hangt vol smoezelige vlekken halfopen. Het hoedje wordt iets dieper over het hoofd geduwd en de neus gaat recht in de wind: Tijd voor nieuwe avonturen.
Althans, zo stel ik me het afscheid van Mischa den Haring, Martin de Ruiter en Donné la Fontaine van hun jaren in T-99 voor, waarin ze sinds 1999 de wereld kennis laten maken met een opzwepende, gevariëerde roots-mix van rock 'n' roll, swampblues, country, americana en surf, versneden met een snufje punk . Cuban Heels, Gumbo Circus en Maison du Malheur zijn een aantal van de nieuwe wegen, die het trio is ingeslagen. Maar nooit is het roots-gevoel ver weg en uiteindelijk leiden alle wegen terug naar T-99.
Het trio bohémiens komt begin 2015 naar de oude garage in Amsterdam, poetst de instrumenten op, knikt even naar elkaar en zo gaat het verder, alsof men elkaar nooit uit het oog is verloren. Ondertussen verschijnt binnenkort een 'Best Of' verzamelaar en worden ook 'Coo Coo' (2001), 'Strange Things Happen' (2004), 'Cherrystone Park' (2005) en 'Vagabonds' (2008) opnieuw uitgebracht. Zo kan het publiek het geheugen opfrissen en zich klaarmaken voor de spetterende live rock'n'roll versies van de sfeervolle, authentieke songs op de platen.
Met de fraaie riffs en loopjes van gitarist Mischa, de afwisselend stompende en subtiel groovende ritmes van drummer Martin en de soepel doordenderende lijnen van contrabassist Donné heeft T-99 zich al in heel Europa en in Amerika laten zien. Onder andere in voorprogramma's van grootheden als Dr. John, Chuck Berry en Los Lobos, op talloze grote festivals en in nog meer zwetende clubs. In Groningen zijn Mischa en Martin geen onbekenden, want hier begon ooit beider muzikale loopbaan in bands als Mighty Mischa Blues Band, AA & The Doctors, Jumping The Blues, The Gravediggers en The Drugs.
Naast de klassieke rock´n´roll-setting van contrabas, gitaar en drums, bedient T-99 zich ter verhoging van de muzikale feestvreugde van mandoline, banjo, ukelele, dozen en emmers. Een feestje ergens tussen O Brother Where Art Thou, Crossroads en The Blues Brothers. Om deze beschrijving ook maar te eindigen met coole filmnamen.
En dan is het eigenlijk allang feest. Want we beginnen in vergelijkbare sferen met Reverse Cowgirls. Reverse Cowgirls begint als een duo, waarbij Michiel Hoving en Joost Dijkema naast gitaren en banjo's tegelijk elk de helft van een drumstel voor hun rekening nemen. Sinds eind 2012 is de band aangevuld met bassist Harrie Kingma. Onlangs presenteerde het trio de debuutplaat 'Bucking' hier in Vera in het voorprogramma van Daniel Romano. De mannen kennen we natuurlijk allang van zowel hun solo-optredens als van bands als The Sixtyniners, The Monroes en Loud Squirts. Rock'n'roll is ook hier het sleutelwoord in de mix van bluegrass, rock'n'roll, obscure sixites country, hippie-country-rock en alt-country, southern rock en americana, wederom overgoten met een slok punk spirit.
Als ik nu aan een filmscene moet denken, dan hoor ik de verbaasde Blues Brothers in Bob's Country Bunker "Chicken wire???" zeggen, maar dat komt misschien ook door het feit, dat ik weet dat Hoving kippen houdt achter het huis. Waar hij ook zijn eigen animatie-studio (annex supergezellige eet- en muziekkamer) heeft voor de vele cartoons die hij maakt, te zien op hoving.com. Een aanrader voor liefhebbers van humor. Of een lach. Of beide.
De door hemzelf getekende hoes van 'Bucking'geeft misschien wel een indicatie van het vreemde, grappige universum van Reverse Cowgirls. Net als T-99 weet Reverse Cowgirls binnen de traditioneel klinkende nummers flink te variëren en vliegt het alle kanten op, van snelle bijna punkige blue-grass naar gevoelige southern country ballads met een knipoog. De manier waarop het verbazingwekkende voetdrum-spel, gitaren, zang en contrabas samensmelten is tamelijk uniek te noemen.
Dit schrijven komt tot stand onder een stevige kater. Het is de dag nadat ik even met Hoving naar The Meatbodies ben geweest. Ook een leuke Vera-avond trouwens. Maar dit terzijde. En mijn hemel, ik ben bang dat ik er weer aan moet geloven!
Dikkie.
NB. Nadien kun je tot de vroege uurtjes doorfeesten in de kelderbar met Rock'n'Roll DJ Boppin'Cooter Brown!